ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۷ دقیقه·۳ ماه پیش

پیمان آینه|فصل۲|قسمت۲۶

ردی از یک تماس.
ردی از یک تماس.

مارپیچ‌های وارونه:

در را پشتِ سرش بست و برای لحظه‌ای به آن تکیه داد. با نفس‌هایی کوتاه و بریده و بویِ کهنگیِ کتابخانه که هنوز در گلویش مانده بود.

کوله‌پشتی هنوز روی یک شانه‌اش. کفش‌ها را درنیاورده بود؛ با همان کفش‌هایِ خیابانی از راهرو گذشت. از کنار آشپزخانه که رد می‌شد، مایک را دید که با تلفن حرف می‌زد. نگاهش برای یک لحظه به او خیره شد، اما قدم‌هایش را کوتاه نکرد.

درِ اتاق را که باز کرد، همه‌چیز سرِ جای خودش بود: تختِ مرتب، چند کتاب روی میز، لیوانِ نیمه‌خشک قهوه، و آینه‌ی قدی که در انتهای اتاق، ساکن ایستاده بود.

نگاهش را به آن دوخت، به چوبِ تیره‌اش، به سطحِ شیشه‌ای که هر روز، چهره‌اش را در آن می‌دید. این‌جا، اتاقش بود—همان جایی که روز اول، وقتی آینه را در آن گوشه قرار داد، برای اولین بار حس کرد که این‌جا مالِ خودش است.

اما امروز، همه‌چیز فرق می‌کرد. هوا سنگین بود، نه از گرما، از انتظار.

مجله را از زیر بغلش بیرون آورد. لبه‌هایش، از همان دویدن، اندکی خم شده بود. جلدش، هنوز بویِ کهنگیِ کتابخانه را داشت—کاغذهای قدیمی و گردِ خشک.

آرام جلو رفت. به سمت آینه.

روی زمین نشست. برای لحظه‌ای، به دست‌هایش نگاه کرد که هنوز می‌لرزیدند—نه از سرما، نه از خستگی.

مجله را باز کرد. نمونه‌ی شماره ۱۹ را در کنارِ قابِ آینه گرفت.

چشم‌هایش را روی هر دو دوخت.

در مقاله، چهار مارپیچ در چهار گوشه‌ی قاب قرار داشتند. همه، بدونِ استثنا، در یک جهت بودند.

اما قابِ آینه‌ی او...

چند قدم به آینه نزدیک‌تر شد. انگشت‌ها را روی قاب کشید. چوبِ سرد و صیقلی، زیرِ نوکِ انگشتانش، مسیرِ مارپیچ‌ها را دنبال کرد.

مارپیچِ گوشه‌ی بالا-چپ: به سمتِ داخل.

مارپیچِ گوشه‌ی بالا-راست: به سمتِ بیرون.

مارپیچِ گوشه‌ی پایین-چپ: به سمتِ بیرون.

مارپیچِ گوشه‌ی پایین-راست: به سمتِ داخل.

انگشتش را روی آخرین مارپیچ نگه داشت. چند ثانیه. بعد، بدون اینکه فکر کند، انگشتش را برداشت و دوباره گذاشت و مسیر را از اول سنجید. اما نتیجه، همان بود.

«همه در یک جهت نیستن.»

این بار، صدایش را بلندتر کرد—تا با گفتنش، آن را برای خودش واقعی کند. اما کلمات، در هوا معلق ماندند. تفاوت، قابلِ چشم‌پوشی نبود. قاب آینه‌اش هیچ ارتباطی با مقاله‌ی ون‌هاون نداشت.

به چشمانِ گردِ خودش در آینه نگاه کرد.

«...چطور؟»

کلمه را با خودش زمزمه کرد. اما پاسخی نبود—نه از آینه، نه از مقاله، نه از هیچ‌جای دیگر.

چند لحظه به قاب خیره ماند. بعد، آرام، انگشتش را از روی چوب برداشت. تفاوت، واقعی بود. قاب آینه‌اش، هیچ‌ربطی به مقاله‌ی ون‌هاون نداشت. و این، کافی بود تا نفسی که تا حالا حبس کرده بود، آرام بیرون بیاید—نه نفسِ راحتی، نفسِ تسلیم.

مجله را بست. روی زمین گذاشت. و برای اولین بار، به این فکر کرد که شاید تمام این سال‌ها، آینه توهمی بیش نبوده و او بدان خو گرفته است.


لس‌آنجلس در اکتبر، شب‌هایی دارد که نه گرمای تابستان را به یاد می‌آورد، نه سردی پاییز را. فقط یک خنکیِ ملایم که از پنجره‌ی نیمه‌باز به درون می‌خزد و با بویِ دورِ دود و یاسی که از باغچه‌ی همسایه می‌آمد، می‌آمیخت.

نُوآ بدون کوچکترین حرکتی هنوز روی زمین بود. زانوانش را جمع کرده و سرش را به دیوارِ کوتاه زیر پنجره تکیه داده بود. مجله، مثل سایبانی روی صورتش قرار داشت و هیچ چیزی سکون اتاق را نمی‌شکست، جز حرکت چند تار مو با نسیمی که از پنجره نیمه باز سرک می‌کشید.

ساعت‌ها گذشته بود—چند ساعت؟ نمی‌دانست.

نورِ صبح، جای خود را به نورِ نارنجیِ غروب داده بود، و حالا، تاریکیِ شب، داشت کم‌کم روی شهر می‌نشست. چراغ‌های ساختمان‌های روبرو، یکی‌یکی روشن می‌شدند. دورتر، چراغ‌هایِ فرودگاه، در مهِ خفیفِ شب، آرام چشمک می‌زدند. هوای اتاق، همان بویِ کهنگیِ کتابخانه را داشت، اما حالا، با بویِ چوبِ آینه و گردِ سکون، قاطی شده بود.

آرام مجله را از صورت برداشت. چشمانش، در تاریکی، به مارپیچ‌ها خیره شد.

«همه در یک جهت نیستن.»

جمله را با خودش تکرار کرد. این بار، صدایش وزن داشت، مثل شانه‌هایش، به سنگینی همان چوبِ قابِ آینه.

با زحمت بلند شد. زانوهایش از نشستنِ طولانی، خشک شده بودند. ایستاد و برای لحظه‌ای به تاریکیِ پنجره نگاه کرد. بازتابِ خودش را در شیشه دید؛ چهره‌ای که در شبِ اتاق، مثل یک غریبه به نظر می‌رسید.

چراغ اتاق را خاموش کرد. تاریکی، کامل‌تر از قبل شد. اما نورِ بیرون، از لای پرده‌ها، یک خطِ نقره‌ای روی زمین انداخته بود.

به سمت تخت رفت. نشست. به پشت دراز کشید. چشم‌هایش را بست. اما ذهنش، آرام نمی‌گرفت. آن مارپیچ‌ها، پشتِ پلک‌هایش، هنوز می‌چرخیدند—همه در یک جهت، همه در یک جهت...

چند دقیقه‌ای گذشت. یا شاید نیم‌ساعت. نمی‌دانست.

تا اینکه چیزی در اتاق تغییر کرد.

یک بو.

بویی که مالِ اتاقش نبود.

بینی‌اش را بالا کشید. بویی لطیف، با نت‌هایِ گلی و کمی تلخ—مثل شکوفه‌هایِ پرتقال، اما با یک عمقِ چوبی که زیرِ آن پنهان شده بود.

این بوی لیا بود.

بویی که از هیچ شمعی، هیچ عطری، هیچ گلی نمی‌آمد. از جایی می‌آمد که نه در این اتاق بود، نه در این جهان—و با این حال، همین حالا، این‌جا بود، در تاریکیِ اتاقش، مثل یک نفسِ دور که راهش را پیدا کرده باشد.

چشم‌هایش را باز کرد. در تاریکی، نگاهش به سمتِ آینه رفت. سطحِ شیشه، تاریک بود. اما چیزی در آن، یک لرزشِ خفیف داشت—نه تصویر، نه شکل. فقط یک تغییرِ کوچک در انعکاسِ نور. انگار که شیشه، زیرِ چیزی که از آن طرف به آن فشار می‌آورد، برای لحظه‌ای نفسش را حبس کرده بود.

نفسش در سینه بند آمد. بدون اینکه فکر کند، از تخت بلند شد. پابرهنه، بی‌صدا، قدم‌هایش او را به سمتِ آینه برد.

جلوی آینه ایستاد. نگاهش را به شیشه دوخت. سطحِ سردِ شیشه، زیرِ نگاهش، فقط انعکاسِ تاریکیِ اتاق خودش را نشان می‌داد—تا اینکه...

...تصویر، واضح و شفاف، مثل پنجره‌ای که ناگهان به جهانی دیگر گشوده شود، در مقابلش ظاهر شد.

اتاقِ لیا. نورِ گرمِ چراغِ رومیزی، روی میزِ تحریر می‌افتاد و صفحاتِ کهنه‌ی کتابی باز را روشن می‌کرد. و لیا، با موهایی که حالا بسته بود، پشتِ آن نشسته بود.

لیا کتاب را زیرِ بغل گرفت و بلند شد. به سمتِ آینه آمد. دستش را بالا آورد—و درست در همان لحظه، نگاهش به شیشه دوخته شد.

نُوآ نفسش را حبس کرد. نه از ترس، از این که چشمانِ لیا، درست به همان نقطه‌ای خیره شده بود که او ایستاده بود. انگار که می‌توانست او را ببیند. شاید هم نمی‌توانست. اما نگاهش، آنقدر عمیق بود که نُوآ، برای یک لحظه، فراموش کرد که فقط یک تصویر است.

نُوآ دستش را، آهسته، روی شیشه گذاشت. انگشتانش، برای یک لحظه، روی سطحِ سرد مکث کردند—انگار که داشتند چیزی را می‌سنجیدند. همان نقطه. همان جایی که دست‌های لیا، از آن طرف، داشتند به شیشه نزدیک می‌شدند.

و در همان لحظه، گرمایی از زیرِ انگشتانش بالا آمد. نه ناگهانی، نه تند—مثل این بود که گرما، از پشتِ آینه، راهش را از میانِ شیشه پیدا کرده و حالا داشت روی پوستش می‌نشست.

گرمایی که مالِ خودش نبود. گرمایی که از آن سویِ شیشه می‌آمد—گویی رطوبتِ کفِ دستِ لیا، لطافتِ انگشتانش، تا زیرِ نوکِ انگشتانِ نُوآ نفوذ کرده بود.

نُوآ لبخندی زد—لبخندی که نه از رویِ اراده، که از تهِ وجودش بالا آمده بود.

چشمانش را روی چهره‌ی لیا دوخت. او نیز داشت به شیشه نگاه می‌کرد، با چشمانی که در نورِ کمِ اتاق، آبی‌تر از همیشه به نظر می‌رسیدند. داشت چیزی زیرِ لب زمزمه می‌کرد—کلماتی که نُوآ نمی‌توانست بشنود، اما می‌توانست حسشان کند، در همان گرمایی که هنوز روی انگشتانش بود.

نُوآ لب‌هایش را باز کرد.

می‌خواست اسمش را بگوید.

می‌خواست صدایش را بشنود.

اما درست قبل از اینکه کلمه‌ای از گلویش بیرون بیاید—

تصویر محو شد.

آینه، دوباره، فقط خودش را نشان داد. چهره‌ی خودش. با چشمانی که در اقیانوس نگاه لیا غرق شده بودند.

نفسش را بیرون داد. کفِ دستش، هنوز گرم بود. گرمایِ دست‌هایِ لیا، هنوز روی پوستش نشسته بود.

«...لیا.»

این بار، اسمش را با صدای بلند گفت.

بویِ عطر هنوز در هوا معلق بود و گرمایی زیرِ انگشتانش حضور داشت.

نُوآ دستش را از روی شیشه برداشت. اما لبخندِ کوچک، همچنان روی لب‌هایش ماند.

«...تو هم منو حس کردی، درسته؟»

هیچ جوابی نیامد...

فقط سکوت. و بوی عطر که داشت آرام‌آرام محو می‌شد. و گرمایی که هنوز زیر انگشتانش بود، مثل یک ردِّ باقیمانده از یک تماسِ واقعی.


قسمت قبلی » » » » » آغاز ایده

قسمت بعدی » » » » » مسیر گم‌شده

برای دسترسی به فهرست تمام قسمت‌های داستان این‌جا کلیک کنید.

علمی تخیلیرمان فانتزیحضورتوپولوژیقاب
۲۴
۲
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید