ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۸ دقیقه·۳ ماه پیش

پیمان آینه|فصل۲|قسمت۲۵

هیچ ایده‌ای ناگهانی متولد نمی‌شود.
هیچ ایده‌ای ناگهانی متولد نمی‌شود.

آغاز ایده:

در نیمه‌باز بود و نورِ سقفیِ راهرو، لبه‌های چوبیِ آن را روشن می‌کرد. صدایی کوتاه، محکم، اما نه عجولانه، از پشتِ در آمد.

«بفرمایید.»

لیا نفسی را که حبس کرده بود، رها کرد. دستش را روی چوبِ سردِ در گذاشت، آن را کنار زد و پا به اتاق گذاشت.

اتاق کوچک بود، اما نه خشک و اداری. کتاب‌ها تقریباً همه‌جا را گرفته بودند؛ روی قفسه‌ها، روی زمین، حتی روی صندلی کنار پنجره. بوی کاغذِ کهنه با نوری که از پنجره می‌آمد، قاطی شده بود.

زنی حدود چهل و پنج ساله پشت میز نشسته و موهای جوگندمی‌اش را بی‌دقت پشت سر بسته بود. چند تار سفید، کنار شقیقه‌هایش، در نورِ بعدازظهر می‌درخشیدند. عینکی با فریمِ نازک روی بینی داشت و مدادی میان انگشتانش، بی‌آنکه به آن نگاه کند، می‌چرخید.

سرش را بالا آورد. نگاهش، برای یک ثانیه، روی صورت لیا نشست—مکثی کوتاه، اما به اندازه‌ی یک نفس. بعد، نگاهش را به پرونده‌ای که جلویش بود، انداخت. آن را باز کرد، نگاهی به آن انداخت و بعد، دوباره به لیا خیره شد.

«لیا بروکس؟»

او سر تکان داد.

زن لبخند کوتاهی زد—همان لبخندِ رسمیِ همیشگیِ استادان برای دانشجویان جدید.

«بفرما بنشین.»

صندلی روبروی میز، چوبی و سفت بود. لیا نشست، کوله را روی زانوهایش گذاشت. کفِ دست‌هایش را به هم فشرد.

چند ثانیه سکوت برقرار شد.

نگاه زن، برای لحظه‌ای، روی صورت لیا ماند—نه یک برانداز، نه یک ارزیابی. چیزی بین این دو. چیزی که لیا نمی‌توانست اسمش را بگذارد، اما دست‌هایش را روی کوله محکم‌تر کرد.

زن پرونده را کنار گذاشت و سرش را بلند کرد. چشم‌هایش، برای اولین بار، مستقیم به چشمان لیا دوخته شدند.

«من نیکل وارنرم.»

مداد را روی میز گذاشت و برای لحظه‌ای، به چشمان لیا خیره شد.

«جسیکا گفت دنبال استاد راهنما می‌گردی. دوست دارم اول از خودت بشنوم دنبال چی هستی.»

لیا چند لحظه فکر کرد.

شبِ قبل، جلوی آینه ایستاده بود. جمله‌ها را تمرین و بارها و بارها تکرار کرده بود، تا صدایش طبیعی به نظر برسد.

اما حالا، با تصویرِ صبح که هنوز زیرِ پلک‌هایش جا خوش کرده بود، کلمات زیرِ زبانش قفل شدند.

نفس کوتاهی کشید. دست‌هایش را از هم جدا کرد، روی پاهایش گذاشت.

«به تاریخ ایده‌ها علاقه دارم.»

نیکل ابرویی بالا برد و انگشتش که تا آن لحظه آرام دور حلقه می‌چرخید، ناگهان ایستاد.

«ادامه بده.»

«بیشتر از خود نظریه‌ها... مسیر شکل گرفتنشون.»

«مثلاً؟»

«منطق فازی.»

نیکل لبخند بسیار کمرنگی زد—این بار، نه یک لبخندِ رسمی، بلکه چیزی شبیه به تأیید.

«موضوع محبوب من.»

نگاهش برای یک لحظه به قفسه‌ای پشت سر لیا دوخته شد، جایی که چند کتاب با ستون‌هایِ فقراتیِ قدیمی خودنمایی می‌کردند.

لیا ادامه داد. صدایش، این بار، محکم‌تر از قبل بود:

«اما نه فقط لطفی‌زاده.»

مداد، که دوباره میان انگشتانش چرخیده بود، ایستاد.

«قبل از اون؟»

«آره.»

نیکل کمی جلوتر خم شد. آرنج‌هایش روی میز قرار گرفت.

«دنبال چی می‌گردی؟»

لیا نگاهش را برای لحظه‌ای به پنجره دوخت. بیرون، برگ‌های پاییزی، زیرِ بادِ آرام، روی سنگفرشِ حیاط جابه‌جا می‌شدند.

«گاهی احساس می‌کنم هیچ ایده‌ای ناگهانی متولد نمی‌شه... فقط یه جا بالاخره دیده می‌شه.»

چند ثانیه سکوت.

بعد آرام گفت:

«می‌خوام ببینم قبل از لطفی‌زاده، چه آدم‌هایی داشتن به همین مرزها نزدیک می‌شدن.»

نیکل چیزی نگفت. نگاهش برای لحظه‌ای روی لیا قفل ماند—انگار که داشت چیزی را در چهره‌اش می‌خواند.

«اسم خاصی تو ذهنت هست؟»

لیا مکث کرد.

انگشتانش، روی لبه‌ی کوله، یک بار محکم فشردند و بعد رها شدند.

«الیاس ون‌هاون.»

مداد کاملاً روی میز قرار گرفت.

نیکل چند لحظه هیچ نگفت. چشم‌هایش، پشت عینک، برای یک ثانیه روی نقطه‌ای خالی از دیوار نشست.

بعد، خیلی آرام، پرسید:

«از کجا این اسم رو پیدا کردی؟»

«چند... مقاله‌ی... قدیمی.»

انگشتان لیا، زیرِ کوله، یک لحظه به هم قفل شدند.

نیکل به پشتی صندلی تکیه داد. نگاهش چند لحظه میان قفسه‌های کتاب گم شد.

بعد گفت:

«اسمش تقریباً فراموش شده.»

لیا چیزی نگفت. فقط صبر کرد.

نیکل ادامه داد:

«سال‌ها پیش چند مقاله ازش رو پیدا کردم. همون مقاله‌هایی که اواخر قرن نوزدهم تو چند مجله‌ی علمی چاپ شده بود.»

دستش را به سمت قفسه‌ای برد، اما به کتابی خاص اشاره نکرد. فقط حرکتِ دست، جهتِ نگاه را نشان داد.

«خیلی دنبال ادامه‌ی مسیرش گشتم... اما بعد از یه جایی، همه ردها قطع می‌شدن.»

صدایش آرام‌تر شد، انگار که با خودش داشت حرف می‌زد.

«انگار یه نفر وسط راه، تمام صفحه‌های بعدی زندگی اون آدم رو پاک کرده باشه.»

لیا چیزی نگفت. دستش، بی‌اختیار، روی کوله‌ای که کتاب در آن بود، نشست.

نیکل دوباره به او نگاه کرد. نگاهش، برای لحظه‌ای، روی صورت لیا ماند—داشت کلمات را در ذهنش مرور می‌کرد.

«تو فکر می‌کنی اون مسیر ادامه پیدا کرده؟»

لیا نگاهش را از پنجره جدا کرد. چشم‌هایش، برای یک لحظه، به چشمان نیکل دوخته شدند.

«نمی‌دونم.»

مکث. فقط صدایِ نفس‌های خودش و تیک‌تیکِ ساعتِ دیواری.

«اما حس می‌کنم بعضی ایده‌ها از بین نمی‌رن... فقط صاحبشون عوض می‌شه.»

چند ثانیه سکوت.

نیکل لبخند زد—این بار، لبخندی که تا گوشه‌های چشمش رفت.

«این جمله رو دوست داشتم.»

سپس پرونده‌ی لیا را بست.

«اگر هنوز تصمیمت قطعی نشده... دوست دارم استاد راهنمای پایان‌نامه‌ات باشم.»

لیا نفس آرامی کشید. چیزی در شانه‌هایش، که تا چند لحظه پیش، بدون آنکه بداند، بالا گرفته بود، پایین نشست.

بلند شد تا خداحافظی کند.

کوله را روی شانه انداخت. قدمی به سمت در برداشت.

در همان لحظه، نگاهش به قاب عکس کوچکی افتاد که گوشه‌ی قفسه، پشتِ چند کتاب، قرار داشت.

عکس زنی جوان.

موهای تیره که با سنجاقی ساده جمع شده بود.

نگاهش آرام بود، به جایی خیره که فقط خودش می‌دید.

و لبخندش...

عجیب آشنا.

لیا ایستاد. فقط یک لحظه.

دست‌هایش، بی‌اختیار، یک بار دیگر به هم فشردند.

«مادرتونه؟»

نیکل برگشت. نگاهش روی عکس نشست. چند ثانیه به آن خیره شد.

لبخند کم‌رنگی زد.

«نه... مادربزرگم.»

چند ثانیه به عکس نگاه کرد. نگاهش، برای یک لحظه، به جایی دور رفت.

بعد آرام اضافه کرد:

«همیشه می‌گفتن چشم‌هام شبیه اونه.»

لیا دوباره به عکس نگاه کرد—همان حسِ مبهم، همان بی‌نامی.

نیکل که متوجه نگاهِ ثابتِ لیا شد، پرسید:

«چیزی شده؟»

لیا با مکثی کوتاه، نگاهش را از عکس جدا کرد.

«...نه. فقط چشم‌هاش خیلی...»

جمله را تمام نکرد.

آرام گفت:

«...معمولی نیست.»

و از اتاق خارج شد.

راهرویِ خلوت، زیرِ نورِ فلورسنتِ سرد، طولانی‌تر از قبل به نظر می‌رسید. پله‌ها را یکی یکی پایین آمد. در حیاطِ دانشگاه، بادِ عصرگاهی، برگ‌هایِ خیسِ پاییزی را روی سنگفرش جابه‌جا می‌کرد.

بعد، روز، به شکلی مبهم گذشت. ناهار را خورد—یا شاید نخورد. فیلمی را دید—یا شاید فقط به صفحه‌ی مانیتور خیره ماند. از فروشگاه گذشت—یا شاید رد شد و چیزی ندید.

در تمامِ این ساعت‌ها، یک چیز در ذهنش می‌چرخید: آن جمله.

«دو انسان که احساساتشان هم‌فرکانس شود، می‌توانند بدونِ هیچ واسطه‌ی فیزیکی حالِ یکدیگر را حس کنند.»

و در کنارش، آن دو جفت چشم خاکستری که در قابی کوچک حبس شده بودند.

دو تکه پازل که نمی‌دانست به هم می‌خورند یا نه.


شب آرام‌آرام روی سیاتل نشست. چراغ‌های ساختمان‌ها یکی‌یکی روشن شدند و انعکاسشان روی خیابان‌های خیس، در میان تاریکی پاییزی محو می‌شد. صدای شهر کم‌کم دورتر شد و اتاق لیا دوباره در سکوت همیشگی خودش فرو رفت.

وقتی وارد اتاق شد، چراغ‌ها را روشن کرد، اما گرمایی در فضا نبود. هیچ‌کس منتظرش نبود. فقط کتاب روی میز بود و آینه‌اش.

لیا کفش‌هایش را درآورد، روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد. نگاهش لحظه‌ای به دفترچه‌ی یادداشت‌ها افتاد، اما دستش را به سمتش نبرد.

قفسه‌ای که داشت روی نُوآ سقوط می‌کرد... و نگاهِ نیکل که برای لحظه‌ای روی صورتش قفل مانده بود.

این دو تصویر، در ذهنش چرخ می‌خوردند، بدون اینکه به نتیجه‌ای برسند.

چیزی در این میان بود که نمی‌توانست اسمش را بگذارد—همان حسی که نبضی مبهم با خود همراه داشت.

از تخت بلند شد. پاهایش، بدون فکر، او را به سمتِ میز تحریر بردند. کتاب هنوز همان‌جا باز بود، روی همان صفحه. کلمات، هنوز روی کاغذ نشسته بودند: «رزونانس عاطفی»، «هم‌فرکانسی».

انگشتش را روی جمله کشید:

«دو انسان که احساساتشان هم‌فرکانس شود...»

لیا کتاب را بست. اما این بار، نه از ترس. از حسی که کلمه‌ای برایش نداشت و درست زیرِ پوستِ سینه‌اش می‌تپید:

«این جمله، فقط یه نظریه نیست.»

جلوی آینه ایستاد. سطحِ سردِ شیشه، زیرِ نگاهش، فقط خودش را نشان می‌داد. چهره‌ای خسته، با چشم‌هایی که هنوز ردِ آن لحظه‌ی صبح را داشتند.

کتاب را زیرِ بغل گرفت و دستش را روی شیشه گذاشت. همان نقطه. همان جایی که صبح، دستانش را فشار داده بود. شیشه سرد بود، اما زیرِ انگشتش، چیزی شبیه به یک گرمایِ دور، انگار که از پشتِ شیشه می‌آمد.

«...نُوآ؟»

صدایش را بلندتر از قبل کرد. اما باز هم پاسخی نیامد.

لیا نگاهش را پایین آورد. به کتابی که در دستِ دیگرش بود. «هندسه‌ی رویاها». بعد، نگاهش را به آینه برگرداند.

یک لحظه، چیزی در ذهنش جرقه زد. یک سؤال که تازه داشت شکل می‌گرفت:

«آیا این دو تا... به هم ربط دارند؟»

کتاب را به آینه نزدیک‌تر کرد. جلدِ کهنه‌اش را به شیشه چسباند. هیچ اتفاقی نیفتاد. فقط بازتابِ خودش در شیشه، با کتابی که به آینه چسبیده بود.

لبخندی تلخ زد.

«...احمقانه بود.»

برگشت و روی تخت نشست. کتاب را روی پاهایش گذاشت. به جلدش نگاه کرد:

«شاید اصلاً احمقانه نبود...»

بعد، نگاهش به آینه افتاد. چیزی در ته‌حلقش، آرام، بالا آمد:

«...هر دو مالِ ون هاون هستن.»

جمله را با صدای بلند گفت. صدایش، در سکوتِ اتاق، محو شد.

اما چیزی ثابت نشد. فقط یک سؤالِ دیگر به سؤال‌هایِ شب اضافه شد:

«...ون هاون، تو دقیقاً چی می‌دونستی؟»

هیچ‌کس جواب نداد. فقط سکوتِ اتاق، و نفس‌هایِ خودش، و ردِ انگشتی که از آن طرفِ شیشه، هنوز گرم بود.

لیا کتاب را بست و روی میز گذاشت. چراغ را خاموش کرد. در تاریکی، به سقف خیره شد.

و برای اولین بار، یک سوال شکل گرفت که تا به حال به ذهنش نرسیده بود:

«اگه آینه فقط یک پنجره‌ست... پس اون اثرِ انگشت از کجا اومد؟»

چشم‌هایش را بست. اما خواب، نیامد.

فقط یک چیز درونش، آرام اما محکم، زمزمه کرد:

«هنوز چیزهایی هست که نمی‌دانی، لیا.»


قسمت قبلی » » » » » دست نامرئی

قسمت بعدی » » » » » مارپیچ‌های وارونه

برای دسترسی به فهرست تمام قسمت‌های داستان این‌جا کلیک کنید.

علمی تخیلیمنطق فازیایده پردازیرمان فانتزیروانشناسی
۳۲
۲
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید