
نفسِ سردِ اکتبر از پنجرهی نیمهباز اتاق به درون میخزید و با خودش بویِ برگهای تر و خاکِ نمزده را میآورد. نورِ کمرنگِ صبح، که از لایِ ابرهای سنگینِ سیاتل به زور خودش را به اتاق میرساند، روی صفحات زرد و کهنهیِ «هندسهی رویاها» میافتاد و بافت فرسودهی کاغذ را روشنتر میکرد.
لیا نفس عمیقی کشید. هر پاییز این بو برایش حسی آشنا داشت؛ انگار جهان، پیش از هر کس دیگری، خودش را برای آغاز آماده میکرد.
سکوت اتاق را فقط خشخشِ آرام ورقها زیرِ انگشتانِ لیا میشکست.
گاهی لبهایش را بیصدا حرکت میداد، انگار داشت کلمات را مزهمزه میکرد.
بعد، در میانِ انبوهِ جملاتِ فشرده، ناگهان چشمش به چیزی افتاد و ایستاد.
انگشتش، پیش از آنکه ذهنش بفهمد چه کرده، روی خط اول مکث کرد.
«رزونانس عاطفی»
کلمه را زیرِ لب خواند. نه با عجله. با مکثی که انگار میخواست طعمِ هر هجایش را بچشد.
«...رزونانس... عاطفی...»
انگشتش را کشید پایینتر.
«همفرکانسی»
نفسش را حبس کرد. کلمه، مثل کلیدی که مدتها بود به دست کسی نرسیده، درونش قفلی را باز کرد.
انگشتش روی آن ماند. چند ثانیه. انگار داشت با نوکِ انگشت، واقعی بودنِ کلمه را میسنجید.
بعد، با صدایی که به زور از گلویش بیرون میآمد، جملات را زمزمه کرد. آهسته. آنقدر آهسته که انگار هر کلمه را از تهِ چاهِ وجودش بالا میکشید:
«دو انسان...»
مکث. چشمهایش را روی خط بعدی دوخت.
«...که احساساتشان همفرکانس شود...»
یک نفسِ عمیق. قفسهی سینهاش بالا رفت.
«...میتوانند... بدونِ هیچ واسطهی فیزیکی...»
انگشتش، روی کلمهی «هیچ» فشار آورد. انگار که میخواست سنگینیاش را حس کند.
«...حالِ یکدیگر را حس کنند.»
جمله تمام شد.
اما لیا، هنوز روی همان نقطه خیره مانده بود. کلمات، در ذهنش نمیچرخیدند. جایی پایینتر، درست پشتِ استخوانِ سینه، سنگینیِ آرامی داشتند—گرمایی که مالِ خودش نبود، اما آشنا بود، مثلِ خاطرهای که هیچوقت نداشته.
و درست در همان لحظه که آخرین هجای جمله، در هوای سردِ اتاق محو شد...
...چیزی تغییر کرد.
نه صدا. نه نور. نه حرکتِ ظاهری.
انگار که فشارِ هوا، یک درجه سنگینتر شد و گوشههای اتاق، کمی به سمتِ مرکزِ میز خم شدند. لیا نگاهش را از کتاب برداشت، اما چیزی ندید. چیزی که بشود با چشم لمسش کرد.
ولی کفِ دستهایش، ناگهان، خنک شدند. نه سردِ طبیعیِ پاییز—یک خنکیِ عمیق، که از درونِ استخوانهایش بالا آمد. مثل اینکه کسی، درست پشتِ گردنش، نفس بکشد، اما نه لمسِ بازدم، که حسِّ خالیِ بیوزنی.
کف دستش خودمختار روی سینهاش نشست. قلبش، زیرِ انگشتانش، تندتر از قبل نمیزد. اما ضربانش کوبندهتر شده بود—آنقدر کوبنده که گویی هر ضربه، میخواست از قفسهی سینه بیرون بزند.
انگشتانِ دستِ دیگرش، همچنان روی کتاب بود. روی همان کلمات. کاغذ، زیرِ نوکِ انگشتش، دیگر نه سرد، که گرم شده بود. انگار که کلمات، تازه نفس کشیده باشند.
یک لحظه، گذرِ سایهای از گوشهی چشمش رد شد. برگشت. هیچکس نبود. ولی درِ اتاق، که یقین داشت بسته بود، حالا اندکی بازتر به نظر میرسید.
و صدایی در عمقِ سینهاش، آرام اما محکم، زمزمه کرد:
«همین الان، یه جای دیگه...»
لیا کتاب را بست.
بلند شد. دستهایش میلرزید، اما نه از سرما. پاهایش او را به سمتِ آینه بردند، بیآنکه خودش تصمیم گرفته باشد.
وقتی جلوی آینه ایستاد، نگاهش به چشمانِ خودش افتاد. اما چیزی که دید، فقط لیا نبود. تهِ نگاهش، یک پرسشِ بیصدا لرزید.
«چه اتفاقی داره میافته؟»
نفس عمیقی کشید—آنقدر عمیق که شانههایش بالا آمدند، و بعد، آهسته، پایین نشستند.
چشمهایش را یک لحظه بست. وقتی باز کرد، نگاهش روی قفسهی جلوییِ میزِ آرایش افتاد. برس را برداشت. موهایش را شانه کرد. حرکتِ آهسته و موزونِ دندانهها در میانِ تارها، انگار داشت ریتمِ قلبش را هم منظم میکرد. چند بار شانه کشید، بعد با یک حرکتِ کشسان، موهایش را جمع کرد و کشِ سیاهِ ساده را دورِ آنها پیچاند.
حالا موهایش را بسته بود. گردنش خنک شد. هوایِ اتاق، دیگر سنگین نبود.
رو به آینه ایستاد. مستقیم. بیهیچ فراری.
به چشمانِ خودش خیره شد.
چشمانش، همان آبیِ آشنای هر روز، در قابِ شیشه، به او خیره ماندند. یک لحظه، لیا خودش را در نگاهش رها کرد. یک نفسِ عمیق دیگر. و بعد، لبخندی کوچک، فقط برای خودش، فرستاد.
«...آروم باش.»
صدای خودش را شنید. نه محکم، اما مهربان بود. کف دستش را به سطحِ سردِ آینه چسباند. گرمایِ بدنش، روی شیشه، یک لکهی مهآلودِ کوچک درست کرد.
تپشهای تند قلبش، کمکم، جایشان را به یک ضربانِ یکنواخت و منظم میدادند.
چشمهایش را بست. یک... دو... سه... نفس.
و درست در همان لحظه که آرامش داشت جایِ آن بیقراریِ مبهم را پر میکرد...
آینه موج برداشت.
نه یک لرزشِ ملایم، که یک لرزشِ تند و هراسانگیز، که انگار کسی از پشتِ شیشه، با مشت به آن کوبیده باشد.
همه چیز در قابِ آینه به هم ریخت. تصویرِ چهرهی خودش، لرزید، محو شد، بازسازی شد، باز هم لرزید—و در یک چشمبههمزدن، تصویرِ دیگری جای آن را گرفت.
نُوآ.
در میانِ قفسههای کتابخانه. و قفسهای که داشت روی او سقوط میکرد.
لیا نفسش را حبس کرد. اما دستهایش، سریعتر از ذهنش، حرکت کردند. بدون فکر، بدون تصمیم، کف دستهایش به شیشه چسبیدند. محکم. به اندازهی تمامِ وجودش.
نه برای محافظت از خودش.
برای اینکه قفسه را بگیرد.
انگشتانش روی شیشه خم شدند، انگار که چوبِ سنگینی را میانِ انگشتانش حس کند. عضلاتِ بازوهایش، بیاختیار، منقبض شدند. شانههایش، زیرِ وزنِ جسمی نامرئی، پایین رفتند.
چشمانش، در میانِ آن تصویرِ لرزان، به دنبالِ نُوآ گشت. صورتش را دید. یک لحظهی کوتاه، آنقدر کوتاه که انگار یک پلکزدن هم برایش زیاد بود. اما همان کافی بود تا ببیند که او، با چشمانی گرد شده، به سمتِ تصویرِ مبهمِ دستهای لیا نگاه میکرد.
و بعد، ناگهان تصویر محو شد.
آینه، دوباره، فقط خودش را نشان داد.
چهرهی خودش. با چشمانی گرد. نفسهایی که بریده بریده از گلویش بیرون میآمدند. و دستهایی که هنوز روی شیشه فشرده شده بودند.
لیا دستهایش را از شیشه جدا کرد. چند قدم عقب رفت. کفِ دستهایش، گرم و سوزان بود. آنقدر سوزان که انگار چیزی درونِ شیشه، آتش را به پوستش منتقل کرده باشد.
قلبش دوباره تند زد. اما این بار، نه از دلشوره. از چیزی که زیرِ پوستش میسوخت، بدون اینکه اسمی برایش داشته باشد.
نگاهش را از آینه برنداشت. آن را نگاه کرد، رد دستهایش که روی شیشه مانده بود، حالا داشت آرامآرام محو میشد.
اما یک اثرِ ماتِ انگشتی باقی ماند—نه از خودش. اثری که جایِ انگشتِ دیگری بود. انگار که از آن طرف، کسی دقیقاً همان لحظه، دستش را روی همان نقطه گذاشته باشد.
لیا لبهایش را باز کرد. صدایی از گلو بیرون آمد که نه فریاد بود، نه نجوا.
«...نُوآ؟»
صدایش در اتاق خالی پیچید. هیچ پاسخی نیامد. فقط سکوتِ سنگینِ اتاق.
گویی نُوآ، همانجا، آن طرفِ شیشه، داشت به دستهایش نگاه میکرد. همان دستهایی که قفسه را نگه داشته بودند.
لیا مشتهایش را گره کرد. کفِ دستهایش، هنوز میسوختند. اما این بار، لبخندی کوچک، در گوشهی لبهایش نشست.
لبخندی که میگفت:
«تو زندهای، نُوآ.»
به ساعتش نگاه کرد.
۹:۴۰.
در حالی که بند کولهپشتی را روی شانه میانداخت زیر لب زمزمه کرد:
«اگر تند برم...، به جلسه با دکتر وارنر میرسم.»
اما قبل از اینکه از اتاق خارج شود، یک بار دیگر، به آینه نگاه کرد. یک نگاهِ کوتاه، پر از سؤالی که روی زبانش نیامد:
«نُوآ... تو هم منو دیدی، درسته؟»
و با همان حس، در را پشتِ سرش بست و به خیابان زد. هوای سردِ اکتبر، این بار، روی پوستش ننشست. چیزی درونش، از همان لحظه، از همان قابِ آینه، از همان دستهایی که قفسه را گرفتند، گرمتر از همیشه مانده بود.
لیا با عجله در خیابان راه میرفت. کولهپشتی روی یک شانه و قدمهایش تندتر از همیشه بود.
سایهی یک شاخه روی دیوار، برای لحظهای، شکلِ قفسه شد. دلش لرزید. برگشت. فقط یک درخت بود. اما تصویرِ آینه، هنوز زیرِ پلکهایش نشسته بود.
چند ثانیه کنار درختی مکث کرد؛ آرام به آن تکیه داد و با نجوایی که به سختی شنیده میشد گفت:
«واقعی بود؟ یا خیال...؟»
بعد چهرهی آرام نُوآ، جای تمام آن تصاویری که زیر پلکهایش جا خوش کرده بودند را گرفت.
و این، برای حالا کافی بود تا نفسِ راحتی بکشد.
کمکم، قدمهایش آرامتر شد. هوای سردِ پاییزی روی پوستِ صورتش نشست. بویِ برگهای خیس و نمِ دریا، از دور میآمد. وارد محوطهی دانشگاه شد، از لابهلای ساختمانهای قدیمی عبور کرد.
نیمکتِ همیشگی کنارِ درختِ چنار، همانجا بود. سه سال بود که هر روز از کنارش میگذشت. اما حالا، ترم آخر بود. و پایاننامه، دیگر یک کلمهی تکراری نبود؛ چیزی بود که باید از پسش برمیآمد.
چند استاد را امتحان کرده بود. جلساتِ مشاوره، همیشه با یک «نه»ی محترمانه تمام میشد—بعضیها موضوعاتش را «خیلی تئوری» میخواندند، بعضیها وقت نداشتند، بعضیها اصلاً نمیفهمیدند چه میخواهد.
یکی از آنها، در همان دقایق اول، با لبخندی که پشتِ آن بیحوصلگی موج میزد، گفته بود:
«موضوعت خیلی تئوریه. شاید بهتره یه چیز عملیتر انتخاب کنی.»
و لیا بدون اینکه چیزی بگوید، با یک عذرخواهی کوتاه اتاقش را ترک کرده بود.
تا سه روز پیش، که یکی از همکلاسیها گفت:
«یه استاد جدید اومده. از یه موسسهی تحقیقاتی در شرق آمریکا منتقل شده. تخصصش، منطق فازی و کاربردهای تاریخیِ اونه. میگن مقالات جالبی داره. شاید برات مناسب باشه.»
همان روز، لیا اسمِ دکتر وارنر را در سایتِ دانشگاه پیدا کرد. چند مقاله از او خواند—نه همه، اما به اندازهای که این حس در او شکل گرفت که چیزی در این استاد هست که میتوانست شانسش را امتحان کند.
و حالا پس از سه روز، داشت وارد ساختمان علوم کامپیوتر میشد. به سمت آسانسور رفت. چند بار دکمهی آن را زد، اما به نظر خراب بود. به سمت ورودی راهپلهها چرخید. پلهها را دو تا یکی بالا رفت. راهروی باریک طبقهی سوم، زیرِ نورِ فلورسنت، خلوتتر از همیشه بود. دفترِ نیکل وارنر، در انتهای آن قرار داشت.
چند دقیقه طول نکشید که جلوی درِ دفترش ایستاده بود. پلاک سادهی روی در، نور سقفی راهرو را به چشمانش میانداخت. برای لحظهای پلکهایش فشرد و باز کرد؛ نگاهش به نوشته روی پلاک قفل شد:
دکتر نیکل وارنر—
گروه علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی
لیا نفسش را حبس کرد. بعد، با بند انگشت، دو بار به در کوبید...
قسمت قبلی » » » » » نسیم آینه
قسمت بعدی » » » » » دستِ نامرئی