
بهار لسآنجلس را نمیشد در برگهای تازه تشخیص داد، بلکه در نوری که از زاویهای دیگر بر شیشههای کلاس میتابید. نُوآ در ردیف سوم نشسته بود و به حرفهای استاد گوش میداد، اما ذهنش جای دیگری بود.
ماهها از آن شب گالری میگذشت؛ شبی که تشویقها برای اولین بار بوی تنهایی نمیداد. حدوداً هفت ماه از روزی که لیا را در آن اتاق نیمهتاریک، پشت لپتاپ، با آن انگشت مکثکننده روی تاچپد دیده بود. «شروع میکنم» – از حرکت لبهایش خوانده بود، و هنوز در گوشش میپیچید.
استاد پشت تریبون برگههای پروژه را ورق زد و صدایش بلندتر شد:
«امروز میخواهم دربارهی پروژهی پایانیتان صحبت کنم. موضوع آزاد است، اما باید در آن "نسبت موسیقی با چیزی بیرون از خودش" را نشان دهید. علم، فلسفه، نقاشی، ریاضیات، هر چه.»
نگاه استاد روی نُوآ مکث کرد. «بعضی از شما قبلاً نشان دادهاید که میتوانید فراتر از نتها را ببینید.»
نُوآ سر تکان داد. «نسبت موسیقی با چیزی بیرون از خودش...» زیر لب تکرار کرد.
بعد از کلاس، پشت میز کتابخانه نشست. دفترچه یادداشتهای قدیمیاش را ورق زد:
«ادگار وارز»،
«امتناع از تکرار»،
«یونیزاسیون».
کنارشان یادداشت کرده بود.
«صدایی که مرزها را نمیشناسد».
اما هنوز چیزی کم بود.
کتابی با جلد سبز تیره از قفسه بیرون کشید: «تاریخ موسیقی مدرن، جلد دوم». ورق زد. چند صفحه بعد، ایستاد.
عکس سیاهوسفیدی بود – نه آن عکسهای رسمی و ژستگرفته. چهرهی مردی با نگاهی که هم تیز بود و هم در خود فرو رفته؛ پیشانیای بلند، چشمانی که انگار به چیزی نگاه میکردند که دیگران نمیدیدند. نور از سمت راست صورتش را نصفهروشن کرده بود و نیمی از چهره در سایهای سنگین فرورفته بود. لبهایش بسته و خط فکش سفت – مثل کسی که درست پیش از گرفتن عکس، از پاسخ به یک پرسش سخت طفره رفته باشد.
زیر عکس نوشته بود:
«ادگار وارز، آهنگساز. عکس از لطفیزاده، ۱۹۴۰، نیویورک. ریاضیدان و عکاس.»
نُوآ نفسش را حبس کرد. «ریاضیدان؟»
آنقدر به عکس خیره ماند که نفهمید چه مدت گذشته. انگار وارز داشت از پشت هفتاد سال به او نگاه میکرد، نه با غرور، با آن سکوت سنگینی که قبل از یک انفجار میآید.
با انگشت زیر جمله خط کشید: «امتناع از تسلیم شدن به صداهایی که قبلاً شنیده شدهاند.» وارز این را نوشته بود. و لطفیزاده، سالها بعد، منطق فازی را اختراع کرد – منطقی که در آن «بله» و «نه» مرز مشخصی ندارند.
نُوآ در دفترچه نوشت:
«موضوع پروژه: ادگار وارز، لطفیزاده، و ریشههای مشترک موسیقی و علم. جستجو برای زبانی که نه از نت، نه از عدد، که از "سازماندهی سکوت" میآید.»
نگاهش دوباره به عکس افتاد. صورت وارز زیر آن نور نصفهنیمه، همچنان پرسشگرانه بود. نُوآ زیر لب زمزمه کرد: «تو هم دنبال چیزی میگشتی که اسم نداشت... نه؟»
عصر که به خانه برگشت، خستگی در استخوانهایش ریشه دوانده بود – نه خستگیِ کلاس، خستگیِ فکر کردن به چیزی که اسم نداشت. کوله را کنار در گذاشت و بدون روشن کردن چراغ، مستقیم رفت سمت آینه.
دستش را روی سطح سرد شیشه گذاشت. چند ثانیه مکث. انگشتانش بیاختیار روی شیشه کشیده شد، انگار میخواستند چیزی را پاک کنند – یا شاید پیدا کنند.
«لیا...» صدایش بیش از آنکه خطاب به کسی باشد، زمزمهای برای خودش بود.
آینه لرزید. نه لرزشی عصبی، نه تند – موجی نرم، مثل آن شب که در کتابخانه تصویر لیا را دیده بود، اما این بار عمیقتر.
تصویر اتاقش محو شد. جای خود را به فضایی دیگر داد: ساحل. نور طلایی عصرگاهی، کمکم به نارنجی میزد. موجها آرام و کش دار، مثل نفسهای یک موجود عظیم، به ساحل میخوردند و پس میرفتند.
و لیا. روی تختهسنگی نشسته بود، پاهایش را در آب فرو کرده بود. موجهای کوچک تا مچ پایش بالا میآمدند و عقب میرفتند. نور خورشید روی پوستش میتابید و موهایش با وزش نسیم نرم کنار صورتش تکان میخورد.
نُوآ یک قدم به جلو برداشت، بدون آنکه بداند. نفسش در سینه حبس شده بود.
و بعد، نسیمی از آینه وزید.
نه باد معمولی – بادی که بوی نمک دریا داشت، بوی سنگ داغ، بوی رطوبتی که از پاهای لیا بلند میشد. روی پوست صورتش کشیده شد، و موهای کنار گوشش را نوازش کرد – و همراه خود، گرمای خفیفی آورد. گرمای پوستی دیگر. گرمای حضور.
نُوآ چشمهایش را بست. همان لحظه، صدای موجها دورتر شد – یا شاید به او نزدیکتر. نمیدانست. فقط میدانست که لیا آنجاست، نه پشت شیشه، درون اتاقش. درون پوستش.
چشم باز کرد. لیا هنوز آنجا بود، بیخبر از اینکه کسی در آن سوی جهان دارد نفسهایش را میشمرد. دستش را روی سینهاش گذاشت و به افق نگاه کرد. نُوآ همان حرکت را تقلید کرد – بیآنکه بخواهد – دستش را روی سینه گذاشت.
و در آن لحظه، هر دو، بدون آنکه بدانند، در یک قاب نشسته بودند: یکی در ساحل، یکی در اتاق. یکی در نور عصر، یکی در سایه. اما باد از آینه گذشته بود و حسی را جا گذاشته بود که نه اسم داشت، نه مرز.
تصویر لیا ناگهان چشمهایش را بست. نسیمی دیگر وزید و موهایش را روی شانه پخش کرد. نُوآ نفس عمیقی کشید – و بوی نمک دریا، بوی چوب خیس، بوی چرم کهنه و مرکبات تلخ را در هوا حس کرد. همان بوی عطری که یک بار، مدتها پیش، در تصویری از آینه او را وسوسه کرده بود. حالا اینجا بود، در اتاق خودش، در نفسهایی که میکشید.
دستش را روی شیشه فشرد. «این... تو هستی... نه؟»
آینه جواب نداد. فقط تصویر لیا را نشان داد که حالا چشمانش را باز کرده و به دریا نگاه میکرد. آرام، بیآنکه بداند کسی دارد از پشت نور و شیشه، نفسهایش را میشمارد.
چند ثانیه بعد، تصویر محو شد. آینه دوباره فقط خودش را نشان داد – چهرهای با چشمانی که هنوز خیره بودند، با دستی که همچنان روی شیشه مانده بود.
نُوآ نفس عمیق کشید. دیگر تشویقهای گالری را به یاد نمیآورد. فقط نسیم ساحل را روی پوستش حس میکرد، و بوی عطری را که هنوز از میان شیشه میآمد.
«با هم شروع کردیم... نه؟» دوباره زمزمه کرد. و این بار، مثل یک جواب، نسیم ملایمی از پنجره واقعی اتاق وزید – بوی برگهای بهاری، بوی زندگی. اما آن بوی دیگر، بوی چرم و مرکبات تلخ، هنوز در هوا معلق بود.
نُوآ دستش را از روی شیشه برداشت، به سمت میز رفت، دفترچه یادداشت را باز کرد و نوشت:
«۲۳ آوریل ۲۰۳۰. ساعت ۶ عصر.
حضور را حس کردم. بوی دریا، نمک، و گرمای پوستش.
و عطرش – همان عطر.
انگار نه پشت آینه، که کنارم بود.
شاید آینه، دیگر فقط پنجره نیست. شاید ما دیگر فقط تماشاگر نیستیم.»
قلم را گذاشت. به آینه نگاه کرد. در انعکاس، چهرهاش را میدید – اما نه چهرهی خستهی همیشه، چهرهی کسی که تازه فهمیده بود «نزدیکی» همیشه با فاصلهی فیزیکی سنجیده نمیشود.
چراغ را خاموش کرد. اتاق در نیمهتاریکی فرو رفت. تنها نور کمرنگ غروب از پنجره میآمد.
روی تخت دراز کشید. بوی عطر هنوز روی پوستش بود – یا شاید فقط خیال میکرد. اما مهم نبود. مهم این بود که آنجا بود، در جایی عمیقتر از حس بویایی، در جایی که اسم ندارد.
و برای اولین بار بعد از مدتها، نُوآ لبخند زد – بیآنکه بداند چرا. فقط میدانست که دیگر تنها نیست. و این، برای شروع، کافی بود.
قسمت قبلی » » » » » عطر آینه
قسمت بعدی » » » » » نجات خاموش