
قبل از اینکه بتوانم «جهانی میان دو پلک زدن» را بازنویسی کنم، یک مکث کردم.
نه برای اینکه از بازنویسی بترسم، که برای اینکه میدانستم اگر برگردم و شروع کنم به نوشتن، باز هم همان کارِ قبلی را خواهم کرد. همان تصاویر را. همان کلمات را. همان حدسها را.
چیزی کم بود.
یک مرجع. یک سند. یک چیز که هر بار که شک کردم سام در یک صحنه چه میبیند و چه نمیبیند، بتوانم به آن برگردم.
مثل داستانِ «پیمان آینه» که یک روز مکث کردم و گفتم:
«من باید کتاب مرجعِ «هندسهی رویاها» را بنویسم تا بتوانم از آن در داستان استفاده کنم.»
اینبار هم قبل از بازنویسی، نیاز داشتم پروندهی سام را بنویسم.
نه اینکه پرونده مستقیم واردِ داستان شود. بلکه حضورش، به من اجازه دهد صحنهها را درستتر و باورپذیرتر بنویسم.
این پست، نتیجهی آن مکث شد.
و حالا این پرونده را به عنوان یکی از مراحل بازنویسی با شما دوستان عزیز به اشتراک میگذارم.
نام: سام
جنسیت: مذکر
سن مورد بررسی: از نوزادی تا ۳۰ سالگی
الگوی اختلال: تکاملی و پایدار
بینایی پایه: حفظشده
شنوایی: طبیعی
تشخیص اصلی: اختلال شدید در ادراک بصری حرکت (Akinetopsia / Motion Blindness)
توضیح مهم:
سام نابینا نیست و مشکل اصلی او دیدن اشیا، رنگها، شکلها یا محیط ثابت نیست. اختلال اصلی در ادراک پیوستهی حرکت و مسیر تغییر مکان اشیا در طول زمان است.
آکینتوپسیا در واقعیت پزشکی اختلالی نادر و ناهمگون است و بسیاری از موارد شناختهشده اکتسابیاند. سام یک نمونهی داستانی با الگوی تکاملی/مادرزادی است که ویژگیهای اختصاصی ادراکی او برای منطق داستان تعریف شدهاند نه واقعیت.
سام جهان را میبیند، اما حرکت را همیشه به شکل پیوسته تجربه نمیکند.
هرچه سرعت حرکت بیشتر شود، پیوستگی دیداری آن برای سام کمتر میشود.
اغلب میتواند حرکت را به شکل نسبتاً پیوسته ببیند.
نمونهها:
افتادن آرام یک پر
حرکت بسیار آهستهی اشک روی صورت
حرکت ظریف دست
تغییر آهستهی جهت نگاه
حرکات بسیار آهستهی چشم
ممکن است حرکت را ناقص، ناپایدار یا به شکل چند وضعیت جدا از هم تجربه کند.
پیوستگی حرکت تقریباً از بین میرود.
ممکن است تنها موقعیت پیش از حرکت و موقعیت بعد از حرکت را دریافت کند.
ممکن است فقط نتیجه را ببیند، بدون اینکه مسیر رسیدن به آن نتیجه را تجربه کرده باشد. یعنی ناگهان جلوی چشمش ظاهر شود.
سام الزاماً «حرکت» را نمیبیند؛
او بیشتر تغییر وضعیت را میبیند.
بنابراین تجربهی او ممکن است چنین باشد:
اینجا بود ... حالا آنجاست
بدون اینکه لزوماً بتواند آنچه را میان این دو نقطه اتفاق افتاده، ببیند.
این قانون پایهی فرم روایی داستان است.
سام اشیای ثابت را بهطور معمول میبیند.
او میتواند:
میز را ببیند.
صندلی را ببیند.
در و پنجره را ببیند.
تخت را ببیند.
درخت را ببیند.
کتاب را بخواند.
چهرهی فردی را که تقریباً ثابت است تشخیص دهد.
رنگ و شکل اشیا را تشخیص دهد.
بنابراین سام نابینا نیست.
سام لزوماً هنگام راه رفتن دائماً به اشیای ثابت برخورد نمیکند.
او از ترکیبی از عوامل استفاده میکند:
دیدن اشیای ثابت
حافظهی فضایی
شناخت مسیرهای آشنا
صدا
لمس
پیشبینی محیط
در محیط آشنا، عملکرد او میتواند بسیار خوب باشد.
مشکل اصلی زمانی افزایش پیدا میکند که اشیای متحرک یا افراد در حال حرکت وارد محیط شوند.
در ماههای نخست زندگی، مشکل سام الزاماً آشکار نیست.
او:
نور را دنبال میکند.
چهرهی مادر را تشخیص میدهد.
اشیای ثابت را میبیند.
به اشیا دست دراز میکند.
واکنشهای طبیعی به محرکهای محیطی دارد.
اما ممکن است واکنش او به محرکهای متحرک با سایر کودکان متفاوت باشد.
مثلاً وقتی اسباببازی به سرعت حرکت میکند، ممکن است واکنش سام با تأخیر یا سردرگمی همراه باشد.
با افزایش توانایی حرکتی کودک، تفاوت بیشتر آشکار میشود.
سام ممکن است:
از بازیهای توپی دوری کند.
از نزدیک شدن ناگهانی افراد بترسد.
در محیطهای شلوغ مضطرب شود.
به افراد غریبه نزدیک نشود.
ترجیح دهد کنار مادر بماند.
در محیطهای آشنا آرامتر باشد.
هنگام حرکت سریع اشیا واکنش غیرعادی نشان دهد.
در ابتدا ممکن است مادر تصور کند سام فقط کودکی خجالتی، محتاط یا حساس است.
با تکرار رفتارها، مادر متوجه میشود مشکل فقط خجالتی بودن نیست.
نشانهی مهم برای مراجعه به پزشک این است که سام:
اشیای ثابت را بهخوبی میبیند، اما در موقعیتهایی که چیزی با سرعت حرکت میکند، واکنش متفاوتی نشان میدهد.
ابتدا احتمال اختلال بینایی بررسی میشود.
معاینهی ساختاری چشم میتواند عمدتاً طبیعی باشد.
موارد قابل انتظار:
حدت بینایی مناسب
تشخیص رنگ طبیعی
تشخیص شکل و اندازهی اشیا
عملکرد مناسب چشم در حالت ثابت
عدم وجود نابینایی واضح
در نتیجه، مشکل سام صرفاً با بیماری ساختاری چشم توضیح داده نمیشود.
در بررسیهای تکمیلی، مشکل اصلی در حوزهی پردازش بصری حرکت مشخص میشود.
الگوی سام:
تشخیص اشیای ثابت: خوب
تشخیص شکل: خوب
تشخیص رنگ: خوب
تشخیص محیط: خوب
ادراک حرکت: مختل
درک مسیر حرکت: مختل، بهخصوص در سرعت بالا
پیشبینی مسیر اشیای متحرک: مختل
این ویژگی بخشی از طراحی داستانی پروندهی سام است.
سام کاملاً فاقد ادراک حرکت نیست.
او یک آستانهی سرعت ادراکی دارد.
هرچه حرکت آهستهتر باشد، احتمال اینکه بتواند پیوستگی آن را ببیند بیشتر است.
هرچه حرکت سریعتر شود، حرکت برای او گسستهتر میشود.
بنابراین:
پرِ در حال سقوط آرام: قابل مشاهده
اشکِ آرام روی گونه: قابل مشاهده
حرکت بسیار آهستهی دست: قابل مشاهده یا تا حد زیادی قابل مشاهده
راه رفتن معمولی فرد: ناقص و ناپایدار
توپ پرتابشده: عمدتاً غیرقابل مشاهده در مسیر
حرکت ناگهانی: بیشتر به شکل «قبل و بعد» تجربه میشود.
در کودکی، سام بهطور اتفاقی حرکت آرام یک پر را مشاهده میکند.
پر از ارتفاعی کم سقوط میکند.
برای نخستین بار، سام چیزی میان دو وضعیت را تجربه میکند.
نه فقط:
بالا . پایین
بلکه:
بالا ... مسیر ... پایین
این تجربه برای سام اهمیت زیادی پیدا میکند.
ممکن است پر را بارها رها کند تا دوباره حرکتش را ببیند.
برای او، این نخستین تجربهی ملموس از مفهوم مسیر است.
سام میتواند:
کتاب بخواند.
نوشتههای ثابت تخته را بخواند.
نقاشی کند.
اشیای ثابت کلاس را تشخیص دهد.
اما فرآیندهای متحرک برایش دشوارند.
وقتی معلم روی تخته مینویسد، سام لزوماً حرکت پیوستهی گچ را از نقطهای به نقطهی دیگر نمیبیند. آنچه دریافت میکند، میتواند چند وضعیتِ پیاپی از نوشته باشد:
ح ... حر ... حرک ... حرکت
برای سام، میانِ «ح» و «حر» لزوماً مسیر حرکت گچ دیده نمیشود؛ فقط وضعیتِ بعدیِ نوشته ظاهر میشود.
بنابراین او میداند کلمه چگونه شکل گرفته، اما ممکن است حرکتِ شکلگرفتنش را به صورت پیوسته تجربه نکرده باشد.
این همان تفاوتی است که در بسیاری از تجربههای روزمرهی او وجود دارد:
وضعیتِ قبل ... وضعیتِ بعد
در حالی که چیزی که برای دیگران میان این دو اتفاق میافتد، برای سام ممکن است دیده نشود.
این حادثه نخستین تجربهی جدی و دردناک سام از محدودیتش است.
مثلاً توپ را در دست مایک میبیند.
سپس:
ضربه.
مسیر توپ برای او دیده نشده است.
سام در آن لحظه نمیتواند ببیند توپ چه زمانی و از چه مسیری به سمتش حرکت کرده و با چه سرعتی نزدیک شده است.
اما بدنش نتیجهی حرکت را دریافت میکند:
ضربه، درد، گرما، لمس، بوی خون و صدای خندهها.
او ممکن است حتی چند لحظه طول بکشد تا بفهمد چه اتفاقی افتاده است.
این حادثه برای سام فقط یک اتفاق دردناک نیست؛ تجربهای است که به او نشان میدهد چیزی که دیگران میتوانند ببینند، برای او ممکن است بدون هشدار از «قبل» به «بعد» بپرد.
پس از آن، سام بیش از پیش از بازیهای گروهی، محیطهای شلوغ و موقعیتهایی که حرکتهای ناگهانی و غیرقابلپیشبینی دارند، دوری میکند.
اختلال سام بهتدریج روی شخصیت او اثر میگذارد.
او:
به محیطهای آشنا وابسته میشود.
از جمعهای شلوغ دوری میکند.
در برابر افراد متحرک محتاطتر است.
از موقعیتهای غیرقابل پیشبینی میترسد.
مادر را نقطهی امن خود میداند.
به صدا، بو و لمس بیشتر تکیه میکند.
این رفتارها بهخودیخود به معنای اوتیسم، اختلال ذهنی یا نابینایی نیستند.
آنها عمدتاً نتیجهی تجربهی مداوم سام از جهانی هستند که حرکت در آن برایش قابل پیشبینی نیست.
سام برای کنار آمدن با محدودیت ادراک حرکت، بهمرور بیش از گذشته از حواس دیگر و حافظهی خود برای دریافت اطلاعات محیط استفاده میکند.
تشخیص جهت صدا، فاصلهی تقریبی و تغییرات ناگهانی در محیط.
تشخیص حضور افراد آشنا و تغییرات محیطی که ممکن است از طریق دیداری برایش قابل پیشبینی نباشند.
درک جریان هوا، تماس اشیا، تغییر دما و برخوردهای ظریف محیط.
ساختن نقشهی ذهنی از مکانهای آشنا و استفاده از آن برای حرکت و پیشبینی محیط.
این وابستگی بیشتر به معنای «قویتر شدن» حواس دیگر نیست؛ سام بهمرور یاد میگیرد از اطلاعاتی که این حواس در اختیارش میگذارند، بیشتر استفاده کند.
در نتیجه، جهان سام فقط مجموعهای از تصاویر ناقص نیست.
او محیط را از ترکیبِ اطلاعات مختلف تجربه میکند:
تصویر + صدا + بو + لمس + حافظه
سارا نخستین انسانی است که سام میتواند در کنار او، بدون ترس از حرکتهای ناگهانی، آرامآرام جهان را تجربه کند.
حرکتهای بسیار ظریف و آهستهی سارا برای سام اهمیت خاصی پیدا میکنند.
مثلاً:
حرکت آرام دست
تغییر تدریجی نگاه
لرزش ظریف چشم
شکل گرفتن اشک
حرکت آهستهی اشک روی گونه
سام در چنین لحظاتی چیزی را تجربه میکند که برای دیگران کاملاً عادی است:
حرکت پیوسته.
سارا در ابتدا فقط کسی است که سام را میپذیرد.
اما بهتدریج، خودش نیز از جهان سام چیزهایی یاد میگیرد.
رابطه نباید کاملاً یکطرفه باشد.
مادر برای سام نخستین و مهمترین نقطهی امنیت است.
در سالهای کودکی:
محیط خانه برای او قابل پیشبینی است.
مادر را از صدا و بو تشخیص میدهد.
لمس مادر به او اطمینان میدهد.
حضور مادر اضطراب او را کاهش میدهد.
اما مادر نباید شخصیت کاملاً بینقص و فرشتهگونه داشته باشد.
او میتواند:
نگران شود.
اشتباه کند.
گاهی خسته شود.
چیزی را دربارهی سام درک نکند.
از آیندهی او بترسد.
مادر باید یک انسان باشد، نه صرفاً ابزار حمایت از قهرمان.
در نوجوانی، سام با مفهوم حرکت به شکل علمی روبهرو میشود.
معلم میگوید:
«حرکت، یک پیوستگی است. چیزی که بین دو نقطه، جریان دارد.»
این جمله برای سایر دانشآموزان یک تعریف فیزیکی است.
اما برای سام، تعریف چیزی است که تمام زندگیاش با آن درگیر بوده.
او به این فکر میکند که جهان خودش همیشه میان دو نقطه، چیزی را از دست داده است.
«چرا چیزها ناگهان عوض میشوند؟»
«چرا من چیزی را نمیبینم که بقیه میبینند؟»
«شاید چیزی در من کم است.»
«شاید دیدن فقط یک شکل ندارد.»
«اگر من حرکت را مثل دیگران نمیبینم، شاید بتوانم آن را جور دیگری نشان بدهم.»
سام میفهمد که لازم نیست جهان را مطابق ادراک دیگران بازسازی کند.
میتواند اجازه دهد جهان با زبان ادراکی خودش دیده شود.
سام در سیسالگی روی فیلمی کار میکند که نام آن:
«بافندگان زمان»
است.
در فیلم، حرکت مستقیماً نمایش داده نمیشود.
تماشاگر:
یک دست را در یک نقطه میبیند.
سپس همان دست را در نقطهای دیگر.
یک نخ را میبیند.
سپس نتیجهی تغییر آن را.
اما مسیر میان آنها حذف شده است.
صدا، ریتم و ذهن تماشاگر فاصلهی میان تصاویر را کامل میکنند.
سام در واقع چیزی را به زبان هنری تبدیل کرده که تمام زندگیاش تجربه کرده است:
چیزی که میان دو لحظه وجود دارد، همیشه لازم نیست دیده شود تا حس شود.
در هر صحنهای که سام حضور دارد، ابتدا باید این سؤال را بپرسیم:
سام در این لحظه یک شیء را میبیند یا مسیر تغییر آن را؟
سام آن را میبیند.
ممکن است مسیر تغییر را ببیند.
حرکت میتواند ناقص یا گسسته باشد.
سام بیشتر قبل و بعد را دریافت میکند.
ممکن است فقط نتیجه را ببیند.
تکنیک:
«اینجا بود، بعد آنجا.»
نباید صرفاً یک آرایهی ادبی تکرارشونده باشد.
هر بار که روایت وارد ادراک سام میشود، این گسست باید نتیجهی واقعی محدودیت ادراکی او باشد.
بنابراین اگر در صحنهای چنین توصیفی حذف شود، نباید صرفاً برای تنوع باشد.
بلکه باید از خودمان بپرسیم:
آیا راوی هنوز داخل ادراک سام است؟
اگر پاسخ بله باشد، روایت باید تا حد امکان مطابق جهان ادراکی سام باقی بماند.
اگر پاسخ نه باشد، میتوان روایت را شفافتر کرد.
سام جهان را کمتر نمیبیند.
او جهان را به شکل دیگری تجربه میکند.
نقص اصلی او نبودن حرکت نیست؛
بلکه نبودنِ پیوستگی حرکت است.
و قوس داستانی او از اینجا شکل میگیرد:
«چیزی در جهان من کم است.»
به:
«جهان من فقط راه دیگری برای کامل شدن دارد.»
حالا این پرونده، سندِ من است. هر بار که در بازنویسی شک کنم که سام در یک لحظه چه میبیند، به این پرونده برمیگردم.
گامِ بعدی، خودِ بازنویسی است.
اما این بار، با یک نقشه.
این پروندهی پزشکی با الهام از اطلاعات واقعی اما با رنگ و لعاب تخیلی برای اهدافِ داستانی نوشته شده است. یعنی نه کاملاً بر اساس واقعیت هستند و نه دور از آن.