
امروز،
اولین داستانِ دخترم را خواندم.
نه یک داستانِ معمولی.
داستانی که در آن، یک دختر ده ساله، با همان قدمهای مرددِ خودِ من، داشت راهِ نوشتن را پیدا میکرد.
و در پایانش، یک جمله بود که تمامِ وجودم را لرزاند:
«اولین قدمش را با باور کردن برداشت.»
همان باوری که، بارها در گوشش زمزمه کردم.
همان باوری که، نمیدانستم تا کجا شنیده شده.
و حالا، او، با همان باور، داستانِ خودش را مینویسد.
وقتی پایِ بچهات به میان میآید،
قلم در دستت خیلی سنگینتر میشود.
نه از ترسِ اشتباه، که از سنگینیِ مسئولیت.
چون میدانی که هر کلمهای که مینویسی،
میتواند یک ردپا باشد.
ردپایی که او، روزی، دنبالش خواهد رفت.
و امروز،
وقتی داستانش را خواندم،
دیدم که او، دنبالِ همان ردپاها رفته است.
اما نه برای کپی کردن، که برای ساختنِ مسیرِ خودش.
قهرمانِ پنهانِ تمامِ داستانهای من،
همان کسیست که در مهمانیها،
با
«قمیش ایستیرم»هایش،
داشت هویتِ خودش را میساخت.
و حالا، با «باور»هایش،
دارد داستانِ خودش را مینویسد.
من، امروز، نه فقط یک مادر، که یک خوانندهی مغرور بودم.
با اشکهایی که از ذوق سرازیر شدند،
و لبخندی که از لبهایم جدا نشد.
او،
با این داستان،
به من یادآوری کرد که چرا شروع کردم.
و چرا،
هنوز،
ادامه میدهم...