ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

همسایه‌ی طبقه‌ی پایین

همسرم وقتی از سر کار می‌آمد، اول به آشپزخانه سر می‌زد.

از پشت، دستش را دور کمرم حلقه می‌کرد و چنان «خسته نباشیدی» می‌گفت که تمام انرژی دنیا را در وجودم احساس می‌کردم.

من هم با لبخندی سرم را برمی‌گرداندم و می‌بوسیدمش.

هر شب بعد از شام با هم فیلم تماشا می‌کردیم. خوابیدن در آغوشش امن‌ترین حس دنیا بود؛ وقتی از پشت سر مرا در آغوش می‌گرفت و موج نفسش را کنار گوشم حس می‌کردم، آرام‌آرام به خوابی شیرین می‌رفتم.


سومین سال ازدواجمان تمام شده بود.

یک شب کمی دیر به خانه رسید.

چند روز بعد، این تأخیر کمی بیشتر شد. نیم ساعت، یک ساعت، بعد دو ساعت.

می‌پرسیدم: «چرا دیر آمدی؟»

می‌گفت: «کار داشتم.»

«چه کاری؟»

«همان کارهای همیشگی.»


چند ماهی از این تاخیرهای گاه‌و‌بیگاهش گذشته بود که یک شب متوجه شدم بوی عطرش عوض شده.

قبلاً فقط بوی ادکلن خودش را می‌داد، اما آن شب بوی یک عطر زنانه می‌آمد.

گفتم: «عطرت عوض شده.»

گفت: «نه.»

گفتم: «بوی زنانه می‌ده.»

گفت: «تو داری اشتباه می‌کنی.»


چند روز بعد، تا ساعت هشت شب نیامد. هرچه تماس گرفتم، موبایلش خاموش بود.

صدای آسانسور را که شنیدم، در را باز کردم تا از او استقبال کنم؛ اما قبل از اینکه کسی برسد، صدای خنده‌ی زن همسایه و صدای آرام مردی را از طبقه‌ی پایین شنیدم.

ساعت ده، همسرم آمد.

آشفته به سمتش رفتم: «چرا انقدر دیر کردی؟ خیلی نگرانت بودم.»

بغلم کرد و گفت: «ببخشید. شارژم تموم شده بود. ماشینم هم پنچر.»

همان بوی عطر زنانه را دوباره حس کردم.


یک شب، وقتی همسرم خواب بود، از تخت پایین آمدم و سراغ کتش رفتم.

در جیبش یک کاغذ پیدا کردم.

روی آن یک شماره تلفن نوشته شده بود.

شماره‌ای که می‌شناختم.

شماره‌ی همسایه‌ی طبقه‌ی پایین.


آن شب نتوانستم بخوابم.

فقط به سقف نگاه کردم.

و به آن زنی فکر کردم که پایین زندگی می‌کند.

و به همسرم.

و به خودم.

صبح، همسرم رفت سر کار.

من پله‌ها را پایین رفتم و درِ طبقه‌ی پایین را زدم.

هیچ‌کس جواب نداد.

دوباره زدم.

سکوت.

برگشتم بالا.


یک شب دیگر، وقتی همسرم به خانه رسید، طبق عادت یکراست به آشپزخانه آمد و از پشت دستش را دور کمرم حلقه کرد.

قبل از اینکه برگردم، همان بوی زنانه را حس کردم.

دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم.

دستش را از دور کمرم جدا کردم و هلش دادم.

از آن روز، هر بار که به من نزدیک می‌شد، خودم را عقب می‌کشیدم.

یک روز گفت: «بهتره برای مشاوره بریم. داریم روزبه‌روز از هم دور می‌شیم.»

قبول کردم.


چند روز بعد، برای مشاوره مراجعه کردیم.

همسرم می‌خواست در را باز کند، اما من پیش‌دستی کردم.

وارد شدیم و با هم نشستیم روی کاناپه‌ی دو نفره‌ای که کنار میز خانم دکتر بود.

بعد احوال‌پرسی خانم دکتر گفتند:

«از هر جایی دوست دارید شروع کنید.»

تا همسرم خواست چیزی بگوید، من شروع کردم:

«ایشون مدتیه داره به من خیانت می‌کنه. با همسایه‌ی طبقه‌ی پایینمون رابطه داره.»

خانم دکتر به من نگاه کرد. بعد به همسرم. بعد دوباره به من.

بعد پرسید: «چند وقته که چنین فکری می‌کنی؟»

گفتم: «چند ماهی می‌شه.»

سکوت کرد.

نگاهش روی پرونده‌ای که روی میز بود افتاد.

من هم به پرونده نگاه کردم.

اسمِ همسرم هم روی آن بود.

تاریخ فوت.

دو سال پیش...

داستان کوتاهعشقخیانتتراژدیانکار
۶
۱۱
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید