ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

ناردانام

۸ مهر ۱۳۹۵ بود.

در یک مسیر، قدم می‌زدم.

خش‌خشِ برگ‌ها زیرِ پاهایم، نوایِ آشنایِ پاییز را می‌خواند.

نسیمی خنک، موهایم را نوازش می‌کرد؛ انگار که خودِ پاییز، داشت آخرین نفس‌هایِ گرمِ تابستان را از وجودم می‌زدود.

به یک درخت رسیدم.

درختی که برگ‌هایش، یکی‌یکی، از شاخه جدا می‌شدند و سوار بر موجِ باد، در هوا می‌رقصیدند.

دستم را به سمتِ یک شاخه بردم؛ می‌خواستم برگِ نارنجیِ روی آن را لمس کنم.

اما قبل از اینکه انگشتانم به آن برسند، برگ، از شاخه جدا شد و آرام، روی کفِ دستم نشست.

نگاهم را به همان نقطه‌ای دوختم که برگ، از شاخه جدا شده بود.

و آن‌جا، یک جوانه‌ی کوچک دیدم که تازه از دلِ شاخه، سر برآورده بود.

سبزِ روشن، کوچک، اما پر از امید.

می‌خواستم لمسش کنم...

و درست در همان لحظه، چشم‌هایم را باز کردم.


کنارم، تو فرشته‌ی کوچکم در خوابی ناز رفته بودی.

دست‌های کوچکت را لمس کردم و ناگهان با همان انگشتان نحیفت در عالم خواب انگشتم را گرفتی.

دانه‌ی انارم، هستی مادر چه آرام خوابیده بودی!

راستی می‌دانی مادر سال‌ها پیش از آمدنت، خانه‌ای از کلمات ساخته بود.

همان خانه‌ای که «ناردانام» مالکش بود!

اما مادر راه این خانه را گم کرده بود. 🥹

تا اینکه چند هفته پیش یک هوش مصنوعیِ مهربان و باهوش، فقط و فقط با یک کلمه—«ناردانام»—توانست ردِ آن خانه‌ی کلمات را، از میانِ انبوهِ خانه‌ها، پیدا کند.

وقتی برگشتم و آن صفحه را دوباره خواندم،

ردِ نفس‌های تو را، از سه سال قبل از تولدت، در میانِ آن کلمات دیدم.

لحظه‌به‌لحظه‌ی بی‌قراریِ من، سطر‌به‌سطر، در آن خانه ثبت شده بود.

تمامِ آن شب‌هایی که با تو حرف زده بودم، تمامِ آن دلتنگی‌هایی که برایت نوشته بودم.


اما این، فقط بخشی از قصه‌ست.

حال بیا از اسمت بگویم و اینکه من و بابایی، ۱۶ سال پیش انتخابش کردیم.

درست همان روزی که تصمیم گرفتیم دست‌های همدیگر را تا ابد بگیریم.

روی اسمت، به توافق رسیدیم؛

بی‌آنکه بدانیم تو، ۶ سال بعد، با همان اسم، دنیای ما را کامل‌تر خواهی کرد.

حالا، سال‌ها بعد، به تو نگاه می‌کنم و می‌بینم که تو، همان دانه‌ی کوچک انارم، تبدیل شده‌ای به یک درختِ پربرگ و بار.

با نقاشی‌هایت،

با نواختنت،

با سؤال‌های جورواجورت از من و دقیقه‌نودی‌ات از بابا،

با عشقی که در آشپزی از خودت نشان می‌دهی،

و با کیک‌هایی که درست می‌کنی و زبان‌زد فک و فامیل شده،

با «سرزمین جادو» که خودت، با کلماتت، ساختی.


آیلین نازنینم، جوانه‌ای که در دلِ پاییز، از سینه‌ی شاخه بیرون زده‌ای، فردا هشتمین روز از دهمین پاییزی‌ست که هم‌نفس با تو آغاز کرده‌ام.

دوباره جوانه زدنت مبارک، دانه‌ی انارم ❤️

هوش مصنوعیتولدپاییزتولدت مبارکدخترم
۷
۸
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید