
یک شب خوابش را دیدم.
بیدار شدم و گفتم: «انشاءالله خیره.»
دو سه سالی میشد که درگیر مادری بودم. با هم حرف نزده بودیم. نه به خاطر قهر. فقط زندگی. فقط بچهها. فقط روزهایی که بیآنکه بفهمی، از کنار هم رد میشوند.
صبح با خودم گفتم بگذار زنگ بزنم. حالش را بپرسم.
زنگ زدم.
«در دسترس نمیباشد.»
دوباره زنگ زدم.
«در دسترس نمیباشد.»
چند بار تکرار کردم. باز همان.
با خودم گفتم: «انشاءالله کارش جور شده. رفته پیش داداشش سوئد.»
توی اینستاگرام گشتم. شاید آیدیای ازش پیدا کنم. چیزی نبود.
حتی سایت دانشگاهمان را هم سرچ کردم. دکترا را همانجا خوانده بود. شاید شمارهای، ایمیلی، چیزی پیدا کنم.
پیدا نکردم.
ناامید شدم.
اما ته دلم حس خوبی بود.
گفتم: «انشاءالله جای خوبی است.»
چند روز گذشت.
یک روز تلفن خانه زنگ خورد.
شمارهاش را روی بیسیم خانه ذخیره داشتم.
اسمش را که روی صفحه دیدم، خوشحال شدم.
تا آمدم جواب بدهم، قطع شد.
خودم تماس گرفتم.
صدای دوستم نبود.
گفتم:
«شما...؟»
گفت:
«شما تماس گرفتید. چندین بار.»
گفتم:
«شمارهی فلانی نیست؟»
گفت:
«چرا هست. من مادرشم.»
مکث کردم.
بعد پرسیدم:
«پس... خودش کجاست؟»
قبل از اینکه جوابی بدهد، گفتم:
«دیدم در دسترس نیست، حدس زدم مهاجرت کرده باشه.»
مکث کرد.
صدای نفسش را شنیدم.
و بعد گفت:
«نه...»
نفسی را که حبس کرده بود، بیرون داد.
«نه تنها از ایران رفته... که از این دنیا رفته.»
چند ثانیه طول کشید تا جملهاش را بفهمم.
انگار مغزم هنوز دنبال همان توضیح سادهای بود که چند روز قبل برای خودم ساخته بودم؛ اینکه رفته سوئد، پیش برادرش، و لابد حالا زندگی تازهای را شروع کرده.
گفتم:
«شوخی میکنین؟»
آن هم به یک مادر داغدار...
انگار قفل کرده بودم، هنوز باورم نمیشد.
بعد، کمکم، چیزهایی که نمیدانستم، یکییکی کنار هم قرار گرفتند.
فهمیدم دو سال از رفتنش گذشته بود.
دو سال.
و من تازه آن روز فهمیده بودم.
سرطانش پنج سال قبل شروع شده بود.
یعنی تمام آن سالهایی که من فکر میکردم فقط از هم دور شدهایم، او بیمار بوده.
حتی وقتهایی که با هم صحبت کرده بودیم.
من از چیزی خبر نداشتم.
نه از بیماریاش.
نه از اینکه چه روزهایی را پشت سر گذاشته.
نه از اینکه چقدر سخت گذشته.
و شاید عجیبترین بخش ماجرا برای من این بود که حتی مادرش هم همهی آن درد را آنطور که باید و شاید به دوش نکشیده بود.
او نخواسته بود باری روی دل کسی باشد.
حتی مادرش.
حالا که به آن روزها فکر میکنم، آن «در دسترس نمیباشد» دیگر فقط یک پیام تلفنی نیست.
فکر میکنم آدم گاهی چقدر از زندگی آدمی که دوستش دارد بیخبر میماند.
نه به خاطر اینکه دوستش ندارد.
نه به خاطر اینکه برایش مهم نیست.
گاهی فقط زندگی جلو میرود.
بچهها، کارها، روزمرگیها...
و یک روز، وقتی بالاخره تصمیم میگیری زنگ بزنی و حال کسی را بپرسی، میفهمی خیلی چیزها را خیلی دیر فهمیدهای.
من آن روز فکر میکردم دوستم مهاجرت کرده.
اما او مدتها بود که از این دنیا مهاجرت کرده بود.