
گاهی فکر میکنم ما آدمها، در نوشتههایمان، ناخواسته تصویری از خودمان میسازیم که شاید تمام حقیقت وجودمان نباشد.
از روزهایی مینویسیم که سخت گذشتهاند، از زخمهایی که زمانی عمیق بودهاند، از مسیرهایی که بالاخره توانستهایم از آنها عبور کنیم. از چیزهایی میگوییم که فهمیدهایم، از باورهایی که به دست آوردهایم و از تجربههایی که حالا میتوانیم با فاصلهای بیشتر به آنها نگاه کنیم.
اما شاید چیزی که کمتر دیده میشود، تمام آن مسیرهایی است که هنوز در آنها قدم میزنیم.
من هم گاهی از زخمهایم نوشتهام. از بعضیهایشان بارها گفتهام؛ از دردهایی که سالها با من بودهاند و تجربههایی که ردشان هنوز در زندگیام باقی است.
اما شاید وقتی از آنها مینویسم، بیشتر از خودِ زخم، چیزی را روایت میکنم که امروز از آن تجربه میفهمم. شاید چون دیگر نمیخواهم تمام روزم را در جزئیات یک درد زندگی کنم. شاید چون بعضی اتفاقها را میتوانم امروز تعریف کنم، بیآنکه مثل روزهای اول، میان جملههایم گم شوم.
ولی این به معنای تمام شدن درد نیست.
گاهی هنوز یادآوری چیزی چشمهایم را خیس میکند. گاهی خسته میشوم و برخاستن از آن خستگی بیشتر از چیزی که انتظار دارم طول میکشد. گاهی با مسئلهای روبهرو میشوم که هیچ پاسخ روشنی برایش ندارم. گاهی نمیدانم باید چه کنم و حتی تجربههای گذشته هم راهی پیش پایم نمیگذارند.
من از بعضی مسیرها عبور کردهام؛ اما هنوز در مسیرهای دیگری هستم.
و فکر میکنم این همان چیزی است که گاهی در روایت آدمها فراموش میکنیم: عبور از یک رنج، به معنای مصون شدن از رنجهای دیگر نیست.
کسی که امروز میتواند درباره زخمش حرف بزند، لزوماً آدمی نیست که دیگر نمیشکند. کسی که در یک موقعیت توانسته تصمیم بگیرد، ممکن است در موقعیتی دیگر سردرگم بماند. کسی که روزی خودش را از جایی بیرون کشیده، ممکن است امروز در نقطهای ایستاده باشد که هنوز راه خروجش را نمیداند.
ما معمولاً تمام زندگیمان را نمینویسیم. از بخشهایی مینویسیم که توانستهایم به کلمه تبدیل کنیم؛ از تجربههایی که کمی برایمان روشن شدهاند. اما پشت همان نوشتهها، زندگی همچنان ادامه دارد؛ با سؤالهای بیجواب، خستگیها، تردیدها و راههایی که هنوز باید طی شوند.
نمیخواهم کسی با خواندن نوشتههایم تصور کند من از پس همهچیز برمیآیم. نه من و نه هیچ آدم دیگری، فقط همان نسخهای نیستیم که در روایتهایمان دیده میشود.
اگر روزی از مسیری عبور کردهام، دلیل نمیشود امروز در مسیر دیگری به دستانداز نخورم. اگر جایی توانستهام خودم را پیدا کنم، دلیل نمیشود در جای دیگری گم نشوم.
شاید بهتر باشد وقتی روایت عبور کسی را میخوانیم، آن را به معیاری برای سنجیدن خودمان تبدیل نکنیم. قرار نیست چون دیگری از راهی گذشته، ما هم باید به همان سرعت یا به همان شکل از مسیر خودمان عبور کنیم.
هرکدام از ما راهی داریم، با زمانبندی و دشواریهای خودش.
و شاید من هم باید گاهی بیشتر از آنکه از جاهایی بنویسم که از آنها عبور کردهام، از جاهایی بنویسم که هنوز در میانهشان هستم.
نه برای نمایش ناتوانی؛ برای اینکه تصویر واقعیتری از زندگی بسازم.
چون زندگی فقط روایت زخمهایی نیست که پشت سر گذاشتهایم؛ زندگی، تمام راههایی هم هست که هنوز در آنها قدم برمیداریم.