ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

معماریِ یک خانواده

وقتی فهمیدم همه‌ی خانواده‌ها یک جور دوست داشتن را بلد نیستند

گاهی آدم برای فهمیدنِ چیزی، لازم نیست کتاب بخواند یا کسی برایش توضیح بدهد.

فقط کافی است یک روز، وارد یک خانواده‌ی دیگر شود.

من بعد از ازدواج، چیزی را تجربه کردم که تا قبل از آن، شاید حتی نمی‌دانستم اسمش چیست.

من در خانواده‌ی همسرم، «خواهر» را لمس کردم.

«مادر» و «پدر» را هم.

نه اینکه خانواده‌ی خودم را دوست نداشته باشم. نه اینکه بخواهم خوبی‌هایشان را انکار کنم.

اما یک تفاوتی بود که نمی‌توانستم نادیده‌اش بگیرم.

ما چهار فرزندیم. آن‌ها هم چهار فرزندند.

اما وقتی یکی از آن‌ها اتفاق خوبی برایش می‌افتد، انگار اتفاق خوب برای همه افتاده است.

یکی موفق می‌شود و بقیه بیشتر از خودش ذوق می‌کنند. یکی چیزی به دست می‌آورد و دیگری با افتخار از آن حرف می‌زند. یکی خوشحال است و شادی‌اش بین همه پخش می‌شود.

من این را دیدم و تازه فهمیدم که می‌شود موفقیتِ یک نفر، باعث کوچک شدنِ دیگری نشود.

می‌شود وقتی یکی جلو می‌افتد، بقیه احساس نکنند عقب مانده‌اند.

می‌شود برنده شدنِ یکی، باختنِ دیگری نباشد.

شاید چون من خودم موفقیت را این‌طور نمی‌بینم.

حتی درباره‌ی آدم‌هایی که هیچ نسبتی با من ندارند.

گاهی به خودم می‌گویم من ترجیح می‌دهم همسایه‌ام هم موفق باشد.

خانه‌اش را بهتر کند. کسب‌وکارش رونق بگیرد. بچه‌هایش موفق شوند.

چون در ذهن من، موفقیتِ او چیزی از من کم نمی‌کند.

اتفاقاً برعکس.

من در محله‌ای که آدم‌های موفق‌تر، آرام‌تر و توانمندتری زندگی می‌کنند، احساس امنیت بیشتری دارم تا جایی که آدم‌ها در درد و شکست غرق باشند و از سر استیصال، دست به کارهایی بزنند که به خودشان یا دیگران آسیب بزند.

برای من، موفقیت یک بازیِ حاصل‌جمع صفر نیست.

لازم نیست یکی ببرد تا دیگری ببازد.

اما در خانواده‌ی خودم، همیشه این نگاه وجود نداشت.

گاهی موفقیت، رنگِ رقابت می‌گرفت.

انگار اگر یکی بالا می‌رفت، دیگری باید پایین‌تر می‌آمد.

گاهی حس می‌کردم یک مسابقه‌ی نانوشته وجود دارد؛ مسابقه‌ای که برنده شدنِ یکی، برای دیگری یادآورِ باخت خودش بود.

و سال‌ها فکر می‌کردم شاید ایراد از من است.

شاید من بلد نیستم خانواده داشته باشم.

شاید من زیادی حساس می‌شوم.

شاید من نمی‌توانم مثل بقیه کنار بیایم.

تا اینکه وارد خانواده‌ی همسرم شدم.

و همان آدمی که در خانواده‌ی خودش شاید همیشه فکر می‌کرد «مشکل از من است»، در یک خانواده‌ی دیگر، توانست عشق را جور دیگری تجربه کند.

آن‌وقت یک سؤال برایم شکل گرفت:

آیا خانواده فقط مجموعه‌ای از آدم‌هاست، یا مجموعه‌ای از الگوها؟

شاید ما فقط از پدر و مادرمان ویژگی‌های شخصیتی به ارث نمی‌بریم.

گاهی شیوه‌ی دوست داشتن را هم یاد می‌گیریم.

یاد می‌گیریم موفقیت را چطور ببینیم.

یاد می‌گیریم وقتی دیگری خوشحال است، خوشحال شویم یا خودمان را با او مقایسه کنیم.

یاد می‌گیریم اختلاف را چطور حل کنیم.

یاد می‌گیریم محبت را بی‌حساب ببخشیم یا مدام حساب کنیم چه کسی بیشتر گرفته و چه کسی کمتر.

برای همین، امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، کمتر دنبال «مقصر» می‌گردم و بیشتر به «معماری» فکر می‌کنم.

شاید در هر خانواده، آدم‌هایی هستند که ناخواسته معمارِ یک نوع رابطه می‌شوند.

در خانواده‌ی همسرم، مادرشوهرم برای من یکی از مهم‌ترین معمارهای این «جاری شدن» بوده.

مادری که فقط عاشق بچه‌هایش نیست؛ عاشقِ زندگیِ بچه‌هایش هم هست.

برای او، خوشبختیِ فرزندش چیزی نیست که از سهم خودش کم کند.

اگر بچه‌اش خوشحال باشد، او هم خوشحال است.

اگر موفق شود، انگار خودش هم یک قدم جلو رفته.

و شاید همین نگاه، کم‌کم به بقیه هم منتقل شده است.

در مقابل، در خانواده‌ی من، الگویی شکل گرفته بود که در آن رقابت گاهی از همدلی جلو می‌زد.

نه لزوماً از روی بدخواهی.

شاید آدم‌هایی که خودشان در زندگی زخمی شده‌اند، گاهی ناخواسته همان زخم را به شکل دیگری به نسل بعد منتقل می‌کنند.

اما اینجا یک اتفاق مهم می‌افتد:

ما مجبور نیستیم همان معماری را ادامه بدهیم.

من اگر چیزی را در خانواده‌ی خودم دوست نداشته باشم، می‌توانم تصمیم بگیرم در خانواده‌ای که خودم ساخته‌ام، شکل دیگری از آن را بنا کنم.

می‌توانم به بچه‌هایم یاد بدهم که موفقیتِ خواهر یا برادرشان، چیزی از آن‌ها کم نمی‌کند.

که اگر یکی‌شان جلو رفت، دیگری عقب نمانده.

که قرار نیست برای دیده شدن، دیگری کوچک شود.

که می‌شود چهار نفر بود و چهار بار خوشحال شد.

شاید حتی بیشتر.

چون شادیِ آدم‌ها وقتی تقسیم می‌شود، برخلاف خیلی چیزهای دیگر، کم نمی‌شود.

زیاد می‌شود.

و شاید یکی از چیزهایی که بعد از ازدواج فهمیدم همین بود:

گاهی خانواده‌ای که در آن به دنیا آمده‌ای، تنها خانواده‌ای نیست که به تو یاد می‌دهد خانواده یعنی چه.

گاهی یک خانواده‌ی دیگر، بی‌آنکه قصد آموزش داشته باشد، چیزی را به تو نشان می‌دهد که تمام عمر فکر می‌کردی شکل دیگری ندارد.

و آن وقت می‌فهمی:

قرار نیست میراث‌دارِ تمام الگوهایی باشی که به تو رسیده‌اند.

بعضی‌ها را می‌توانی نگه داری.

بعضی‌ها را می‌توانی تغییر بدهی.

و بعضی‌ها را می‌توانی همان‌جا، در نسل خودت، تمام کنی.

شاید این هم یکی از معنای واقعیِ بزرگ شدن باشد:

اینکه بفهمی چه چیزهایی را از خانواده‌ات گرفته‌ای،
و بعد خودت انتخاب کنی چه چیزهایی را به خانواده‌ی بعدی تحویل بدهی.

خانوادههمدلیموفقیتعشقرقابت
۱
۰
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید