
قبل از اینکه آیلین و آیهان به دنیای ما قدم بگذارند، فراز و نشیبهای زیادی را پشت سر گذاشته بودیم؛ سه خوانِ سخت و تلخ.
هر بار منتظر.
هر بار امیدوار.
هر بار خسته.
در انتهای آن سه خوان، دروازهای بود که ما را به آیلین رساند.
فرشتهای که با خودش، تمام آن انتظارها را شست و برد.
و من فکر کردم دیگر تمام شد.
فکر کردم آن دروازه، برای همیشه پشت سرمان بسته شد.
اما هشت سال پیش، وقتی بیستوسومین برگ از تقویم پاییزی ورق خورد،
بدون هیچ خوانی،
بدون هیچ انتظاری،
بدون هیچ دروازهای،
آیهان آمد.
و من نفهمیدم چطور.
نفهمیدم چه زمانی.
نفهمیدم چرا اینقدر راحت.
انگار نه انگار که قرار بود برای رسیدن به او، از کوهی بزرگ بالا بروم.
انگار فقط آمده بود که باری را از روی دوشم بردارد و مرا، به جای کوهپیمایی، برای قدم زدن به ساحلی شنی ببرد.
به جایی سبکتر.
آرامتر.
جایی که من تا آن روز نرفته بودم.
سالها بعد، وقتی به آیهان نگاه میکنم، میبینم انگار آن سبکی هنوز در او مانده است.
در خندهاش.
در شیطنتهایش.
در فکرهایی که یکهو به ذهنش میرسند و مرا غافلگیر میکنند.
مثل همان روز که ناگهان گفت:
«مامان، من اگه رئیسجمهور بشم، اول اختراع سیگار رو ممنوع میکنم.»
و بعد، در عرض چند دقیقه، از ماشینهای برقی گفت.
از چراغ قرمزِ صدادار برای نابینایان.
و من فقط تماشا کردم.
انگار همان پسری را میدیدم که سالها پیش، بیسروصدا و بیدردسر، از راهی آمده بود که من حتی نمیدانستم وجود دارد.
آیهان عزیزم،
نمیدانم این نوشته را چه زمانی خواهی خواند.
شاید سالها بعد.
شاید وقتی خودت پدر شده باشی.
اما میخواهم بدانی که آمدنت، سادهترین و در عین حال عجیبترین اتفاق زندگی من بود.
تو از کوهستان نیامدی.
از ساحلی شنی آمدی.
و شاید حالا بهتر میفهمم که قرار نبود «جوابِ» آن همه انتظار باشی.
قرار نبود جبران خستگیهای من باشی.
قرار نبود بار دیگری را از دوشم برداری.
تو فقط قرار بود خودت باشی.
و شاید همین، یکی از زیباترین هدیههایی باشد که یک بچه میتواند به مادرش بدهد.
اینکه میآید و بدون اینکه بداند، به تو یادآوری میکند:
زندگی همیشه قرار نیست از کوه بگذرد.
گاهی میشود کنار ساحل قدم زد.
گاهی میشود سبک بود.
گاهی میشود خندید.
و گاهی، بدون اینکه حتی بدانی از کجا آمده است،
یک معجزهی سبکبال، وارد زندگیات میشود.
تولدت مبارک، پسر نازنینم. ❤️
دوست دارم همانطور که آمدی، سبک بمانی؛
راحت به زندگی لبخند بزنی،
زندگی هم با تو آسان بگیرد،
و تو، زندگی را برای آدمهای دیگری که سر راهت قرار میگیرند، کمی آسانتر کنی.