
چند شب پیش، در باشگاه نویسندگی، چالشی با عنوان «فقط صدا» گذاشته شد.
قانون چالش این بود که بدون هیچ توضیحی خارج از حرفهای شخصیتها، فقط با دیالوگنویسی، داستانی را روایت کنیم.
من آن شب خیلی خسته بودم و تنها کاری که توانستم بکنم، این بود که یک دیالوگ از گفتوگوی لیا و نیکل را از قسمت ۳۱ داستان «پیمان آینه» استخراج کنم.
منتها بعد، وقتی دیالوگ بامزهی دوستمان آرزو با پسرشان را دیدم، گفتم:
چرا من یک دیالوگ واقعی با آیلین ننویسم؟
که این شد که این گفتوگوی کوتاه بین خودم و آیلین کوچولو را نوشتم.
+ مامان بریم برام چند تا بلوز جدید بخریم؟
- مامان کلی بلوز داری تو کمدت، سال دیگه اینا دیگه اندازت نمیشن.
+ خوب مامان اونا تکراری شدن.
- مامان خوب تکرای بشن، ببین من هر روز همین یه مانتو رو میپوشم.
+ خوب مامان شخصیت تو با من فرق میکنه.
- شخصیت؟؟؟
+ آره خوب مامان من تکراری پوشیدن رو دوست ندارم. تو با من فرق داری.
- 😲😲😲😲
این دیالوگ، حاصل یک مکالمهی واقعی با آیلینِ پنجشش ساله است.
آن شب،
من شکل علامت سؤال شدم.
و او، شکل یک انسان که خودش را میشناسد.
حالا که چند سال از آن گفتوگو گذشته، تازه میفهمم آن چند جمله چقدر برایم معنا داشتهاند.
شاید آن روز، آیلین فقط دربارهی لباس حرف میزد.
اما برای من، چیزی بیشتر از انتخاب یک بلوز در آن جملهها بود:
«تو با من فرق داری.»
و شاید همین جملهی ساده، یکی از همان تمرینهای کوچک برای بزرگ شدن باشد؛
اینکه بفهمیم دیگری میتواند با ما فرق داشته باشد،
و خودمان هم میتوانیم با دیگری فرق داشته باشیم.
و شاید این همان جایی باشد که گام صفر و گام یک، بیآنکه آیلین بداند، کنار هم ایستاده بودند:
خودم را بشناسم؛
و بتوانم صدای خودم را به گوش دیگری برسانم.
دوستانی که تمایل دارند به جمع باشگاه ملحق بشوند میتوانند به آیدی دوستمان تهمتن عزیز در بله پیغام بدهند.
https://ble.ir/mehradg