
چند روز پیش، تصمیم گرفتم تمام نوشتههایم را از ویرگول به واتپد منتقل و بهصورت منظم آنجا نیز منتشر کنم.
چهار مجموعه؛ هر کدام یک جهان جداگانه.
«پیمان آینه»، هر جمعه.
«ردپای اندیشه»، هر سهشنبه.
و دو مجموعهی دیگر «قصههای ردپا» و «دردهای بینام» که قرار است بهزودی، زمان خودشان را پیدا کنند.
دیشب، چند ساعت مشغول انتقال نوشتهها و تنظیم زمان انتشار بودم. همهچیز آرام و مرتب پیش میرفت.
تا رسیدم به قسمت چهاردهم «پیمان آینه».
قسمت را بارگذاری و مرتبش کردم و زمان انتشارش را برای جمعه، ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ ساعت ۸:۳۰ شب، تنظیم کردم.
بعد از مجموعه خارج شدم.
هفتهها بعد، در یک روز معمولی، این قسمت در واتپد سر از صفحهای درخواهد آورد؛ در ساعتی که من امروز برایش تعیین کردهام.
شاید آن روز هنوز باشم و انتشارش را ببینم.
شاید هم نباشم.
ساعت ۹ شبِ بود.
و درست همانجا، وسط یک کار کاملاً معمولی، فکری از گوشهای از ذهنم گذشت:
«زهره... اگر آن روز تو نباشی، چه؟»
چند ثانیه به صفحه خیره ماندم.
بعد فهمیدم جوابش عجیب ساده است.
بله.
اگر من نباشم، انتشار ادامه پیدا میکند.
جمعهی بعد، ساعت ۸:۳۰، قسمت بعدی منتشر میشود.
بعد جمعهی بعدتر.
و سهشنبهها، «ردپای اندیشه» ادامه پیدا میکند.
حتی اگر دیگر کسی پشت آن زمانبندیها ننشسته باشد.
آن لحظه، ناگهان چیزی را دیدم که پیش از آن فقط دربارهاش نوشته بودم.
شاید ردپا دقیقاً همین باشد.
چیزی که از تو آغاز میشود، اما برای ادامه دادن، دیگر به حضور تو نیاز ندارد.
تو قدم میگذاری؛
بعد زمان، مسیر را ادامه میدهد.
شاید یک روز، کسی در یک جمعهی معمولی، قسمت تازهای از «پیمان آینه» را باز کند و بخواند؛ بیآنکه بداند نویسندهاش دیگر آنجا نیست.
و آن نوشته، درست در همان ساعت مقرر، به زندگی خودش ادامه داده باشد.
نه به این دلیل که نویسنده جاودانه شده است.
بلکه چون چیزی از او، پیش از رفتنش، راه رفتن را یاد گرفته است.
شاید این هم یکی از شکلهای ردپا باشد؛
ردپایی که فقط روی زمین نمیماند.
گاهی،
در زمان ادامه پیدا میکند.
تاریخ نوشته: ۲۰ مرداد ۱۴۰۵ (۱۱ اوت ۲۰۲۶)