
دیروز، داشتم با بچهها برمیگشتم خانه.
وارد پارکینگ شدم. برای گردش به چپ، دستم رفت سمت راهنما...
و زدمش.
درست همان لحظه، در صندلی عقب، دو بمبِ خنده منفجر شدند: 💣🤣💣🤣
«مامان! اینجا هم راهنما میزنی؟!»
من ماندم و راهنما، و بچهها که داشتند از شدت خنده نفسشان بند میآمد.
و راستش، حق داشتند.
توی پارکینگ کسی نبود که راهنما را ببیند. نه ماشینی، نه عابری، نه هیچکس.
فقط من بودم، یک راهنما و یک عادت.
اما این عادت از کجا آمده بود؟
از دو سال رانندگی جدی. از هزاران بار چرخیدن به چپ و راست. از خیابان، ترافیک، چهارراه، پیچهای خطرناک...
انگار دستم، خودش، یاد گرفته بود:
«هر وقت خواستی بپیچی، راهنما بزن.»
حتی وقتی دیگر لازم نبود.
شب که پدرشان آمد، با آبوتاب ماجرا را برایش تعریف کردند و دوباره قاهقاه خندیدند. 😂😂
همسرم با لبخند گفت:
«خب چه ایرادی داره؟ عادته. عادت خوبیه. بد نیست که.»
و من هم با آنها خندیدم.
اما بعد، به این فکر کردم که شاید راست میگفت.
شاید همهی عادتها قرار نیست همیشه کاربردی باشند.
بعضیهایشان، یک روز آنقدر در ما تکرار شدهاند که دیگر فقط یک «رفتار» نیستند؛ بخشی از شیوهی بودنِ ما شدهاند.
مثل اینکه وقتی میپیچی، حتی اگر هیچکس نباشد که ببیند، راهنما بزنی.
نه برای اینکه کسی تشویقت کند. نه برای اینکه جریمه نشوی.
فقط چون یک جایی درونت، یاد گرفته:
«اینطوری درستتر است.»
و شاید بعضی چیزها در زندگی هم همیناند.
مهربانی. ملاحظه. وفاداری. عذرخواهی. مراقبت.
کارهایی که شاید همیشه کسی نبیندشان؛ اما آنقدر تکرارشان کردهایم که دیگر برای انجام دادنشان، دنبال تماشاچی نمیگردیم.
البته...
«اگه فردا توی پارکینگ، برای گردش به راست هم راهنما زدم، دیگه میتونید به من بخندید!» 😂🚗