
دیروز، وقتی با آیهان میرفتیم دنبال آیلین، باز شروع کرد به حرف زدن.
یهویی، بدون هیچ مقدمه و پیشزمینهای، گفت:
«مامان، میدونی من رئیسجمهور بشم چیکار میکنم؟»
گفتم:
«چی کار میکنی؟»
گفت:
«قبل از هر چیزی، اختراعِ سیگار رو ممنوع میکنم.»
گفتم:
«چه فکر خوبی. منتها مامان، ساختش؛ نه اختراعش.»
گفت:
«آره، چون دوست ندارم کسی به خاطر کشیدن سیگار مریض بشه.»
بعدش گفت:
«همهی ماشینها رو برقی میکنم.»
گفتم:
«عجب فکرای خوبی به ذهنت میرسن.»
یهویی گفت:
«مامان، چراغ قرمز رو هم صدادار میکنم.»
گفتم:
«چرا؟»
گفت:
«خب، اونایی که نمیبینن، میتونن با شنیدن سبز و قرمز بفهمن باید از خیابون رد بشن.»
من مانده بودم که ذهنش چطور اینقدر راحت از یک موضوع به موضوعی کاملاً متفاوت میرود.
از سیگار، به ماشینهای برقی، به چراغ راهنماییِ صدادار.
سه موضوع کاملاً متفاوت.
اما بعد، وقتی بیشتر فکر کردم، دیدم شاید آنقدرها هم متفاوت نباشند.
سیگار؛ دردِ بیماری.
ماشین برقی؛ دردِ آلودگی.
چراغ قرمزِ صدادار؛ دردِ ندیدن.
انگار پشت هر ایده، یک آدم ایستاده بود.
آدمی که ممکن بود بیمار شود. آدمی که مجبور بود هوای آلوده تنفس کند. آدمی که نمیتوانست چراغ قرمز را ببیند.
و آیهان، بدون اینکه بخواهد برای اینها اسم خاصی بگذارد، داشت از خودش میپرسید:
«چه کار میشه کرد که این آدم، کمتر درد بکشه؟»
شاید برای همین بود که ذهنش اینطور از یک موضوع به موضوع دیگر میپرید.
او هنوز از جای یک رئیسجمهور به دنیا نگاه نمیکرد؛ از جای آدمها نگاه میکرد.
و من فکر میکنم این، قبل از اینکه یک ویژگی برای یک رئیسجمهور باشد، یک ویژگی برای یک انسان است.
اینکه وقتی به دنیا نگاه میکنی، فقط نبینی چه چیزی سر جایش نیست؛ ببینی چه کسی ممکن است به خاطرش درد بکشد.
آیهان یک ویژگی جالب دارد.
یهویی شروع میکند به حرف زدن دربارهی چیزی که اصلاً انتظارش را نداری.
و تو، فقط گوش میدهی.
بعد، وسط همین حرفهای یهویی، گاهی میفهمی یک بچهی هشتساله، چیزهایی را میبیند که تو ندیدهای.