
مدتی بود دستم به قلم نمیرفت، یا بهتر بگم هنوز هم نمیره.
نمیدونم...
اما فکر میکنم لازم نیست، از همین اول بگم کجا بودم، چرا نبودم، یا حالم بهتر شده یا نه.
شاید دنبال جایی بودم که بتونم حرف بزنم، غر بزنم، بخندم، سکوت کنم یا از هر جایی دلم خواست شروع کنم.
نمیدونم...
دنبال جایی بودم که لازم نباشه زهرهی مادر باشم، زهرهی همسر باشم، زهرهای که حواسش به همه هست یا زهرهای که همیشه چیزی برای نوشتن داره.
فعلاً فقط دلم میخواست خودم باشم.
نه اینکه حال بدم یهدفعه حل شده باشه؛ نه. هنوز نمیدونم دقیقاً چه چیزی این روزها اینقدر سنگینم کرده. اما انگار یک نقطهی روشن پیدا شده که میتونم روزها رو با شمردن فاصلهام تا اون بگذرونم.
ده روز تا کوراوغلو! 😍
مدتی بود که حال خوبی نداشتم و همسرم این رو کاملاً احساس کرده بود؛ تا اینکه دیروز، زودتر از موعد از سر کار برگشت و بخشی از مسئولیتها رو به عهده گرفت.
شاید گاهی لازم نیست کسی باشه که مشکلت رو حل کنه؛ همین که یه نفر متوجه بشه حالت خوب نیست و کنارت بایسته، خودش مهمترینه.
اما بیاین برگردیم به کوراوغلو! 😄
اینکه وسط روزهایی که حتی حوصلهی خوندن و نوشتن نداشتم، هنوز چیزی هست که دلم میخواد به استقبالش برم.
قرار نیست این ذوق، حالِ بدم رو انکار کنه یا مجبور باشم باهاش حالم رو خوب کنم. میتونه فقط یه ذوق واقعی باشه؛ چیزی که فعلاً به روزهام رنگ میده.
و میدونین چی برام جالبه؟
درست در روزهایی که حتی حوصلهی خوندن و نوشتن هم ندارم، یه چیزی منتظرمه که قرار نیست از من چیزی بخواد؛ فقط قراره تجربهاش کنم. بشینم، ببینم، بشنوم و بذارم اجرا باهام ارتباط بگیره.
نمیخوام از این اتفاق معنای بزرگی بسازم یا بگم حتماً حالمو خوب میکنه. اما خوشحالم که توی این روزها، چیزی هست که برای رسیدن بهش ذوق دارم و روزها رو میشمرم که برسه اون لحظاتی که روح و قلبم قراره باهاش ارتباط بگیره.
تصور اینکه نشستهام توی سالن، بازیگر شروع میکنه به حرف زدن و لازم نیست ذهنم کلمات رو از زبانی به زبان دیگه ببره، دنبال معنای جمله بگرده یا فاصلهی بین شنیدن و فهمیدن رو طی کنه.
کلمهها مستقیم میرسن به من.
لحن رو میفهمم. مکث رو میفهمم. شوخی رو، خشم رو، اندوه رو… حتی شاید چیزهایی رو که نمیشه بهراحتی توضیح داد.
برای چند ساعت، لازم نیست چیزی رو ترجمه کنم؛ نه زبان رو، نه احساس رو.
البته نمیدونم این دو تا واقعاً به هم مربوطاند یا نه؛ شاید ذوق دیدن اجرا بهتنهایی هم همینقدر برام ارزشمند باشه.
اما یک چیزی رو میدونم...
گاهی آدم فقط دلش میخواد چند ساعت در جهان خودش زندگی کنه؛ با زبان خودش، با موسیقی و قصهای که بیواسطه لمسش میکنه.
و من خوشحالم که چنین چیزی در انتظارمه.
من منتظر یه لحظهی خاص نیستم. منتظر چند ساعت زندگی کردنم.
از همون لحظهای که وارد سالن میشم، تا وقتی چراغها خاموش میشن، بازیگرها جون میگیرن، صداها در فضا میپیچن، موسیقی بالا و پایین میره، قصه پیش میره و من، ذرهذره، باهاش حرکت میکنم.
نمیخوام فقط بدونم چه اتفاقی میافته. میخوام اتفاقها رو با تمام وجودم تجربه کنم.
و شاید قشنگترین بخشش همین باشه که لازم نیست برای رسیدن به قسمت مهم داستان عجله کنم. خود مسیر، خود لحظهها، هر کلمه و هر آوا، بخشی از چیزیه که میخوام به دست بیارم.
میدونین...
این روزها دلم میخواست از نقشهای همیشگیام فاصله بگیرم و فقط خودم باشم.
اینکه چند ساعت قرار نباشه مادری باشم که حواسش به بچههاست، همسری باشم که مسئولیتهایی داره، یا زهرهای که باید چیزی رو بفهمه، تحلیل کنه، بنویسه و از دل تجربهها معنایی بیرون بکشه.
شاید این نمایش فرصتی باشه که بتونم فقط تماشاگر باشم؛ البته نه تماشاگرِ بیرون از ماجرا، بلکه کسی که تمام وجودش در تجربه حضور داره.
شاید این بار قرار نیست چیزی به دست بیارم؛ فقط میخوام اجازه بدم چیزی از من عبور کنه.
و راستش، دلم میخواد اون شب همینطور باشه. نه اینکه حتماً حال بدم رو درمان کنه یا قرار باشه معجزهای اتفاق بیفته؛ فقط اینکه بتونم بیعجله، بیوظیفه و بینیاز از توضیح دادن، از تکتک لحظهها لذت ببرم.
و اما کوراوغلو...
📆 تاریخ: ۲۹ و ۳۰ مهر ۱۴۰۵
🕕 ساعت: ۱۸:۰۰ و ۲۰:۳۰
📍 مکان: فرهنگسرای بهمن - سالن اصلی - شهید آوینی
اگه شما هم، مثل من، این روزها دلتون یه تماشاگرِ ساده بودن میخواد؛
کسی که فقط بنشینه و بذاره قصه ازش عبور کنه،
شاید کوراوغلو، همون فرصت باشه.