ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

خاموشیِ اجباری؛ یا انتخابِ آگاهانه‌ی یک خانواده

ساعت ۸:۳۰ شب، خانه‌ی ما خاموش می‌شود.

نه برق رفته. نه قبض را نداده‌ایم. نه کسی از بیرون دستور داده که از این ساعت به بعد، فعالیت‌های حیاتی متوقف شود! 😂

فقط یعنی وقت خواب بچه‌ها رسیده.

البته «وقت خواب» در خانه‌ی ما، خودش یک مراسم چندمرحله‌ای است!

مسواک. جیش. بوس. لالا...

البته قصه و سؤال‌های دقیقه‌نودی معمولاً سهم باباست.

بالاخره بچه‌ها مامان را به اندازه‌ی کافی در طول روز دیده‌اند؛ برای تنوع هم که شده، قبل خواب بابا را لازم دارند! 😂

و درست همان موقع است که معمولاً یکی‌شان یادش می‌افتد، یک سؤال بسیار مهم و حیاتی دارد؛ که اگر همین امشب پاسخ داده نشود، احتمالاً جهان، فردا صبح دیگر جای امنی برای زندگی نخواهد بود!

«بابا، یه سؤال...»

و بابا هم، با آرامش، وارد مرحله‌ی پاسخ‌گویی می‌شود.

بالاخره بعد از قصه و سؤال و جواب و یک «فقط یه چیز دیگه...» چراغ‌ها خاموش می‌شوند.

این روال برای ما آن‌قدر عادی شده که دیگر بخشی از ریتم خانه است.

شاممان هم معمولاً زودتر از چیزی است که خیلی‌ها تصور می‌کنند؛ پنج، شش عصر شام خورده‌ایم تا بین شام و خواب، یکی دو ساعتی فاصله باشد.

البته گفتنِ ساعت شام به مادربزرگ‌ها، خودش یک ماجرای جداست!

«شام خوردید؟»

«آره.»

«کی؟»

«ساعت شش.»

«ساعت شش؟!»

برای آن‌ها ساعت هشت‌ونیم هنوز اول شب است؛ چه برسد به اینکه ساعت شش شام خورده باشند!

گاهی حتی نمی‌دانند برای شام قرار است چه بخورند، آن‌وقت ما در خانه مشغول مذاکره بر سر مسواک و لیوان آب و قصه و سؤال‌های دقیقه‌نودی هستیم تا برسیم به خاموشی. 😂

آن‌ها هم معمولاً بعد از هشت شب به ما زنگ نمی‌زنند.

چون می‌دانند خانه‌ی ما خاموش است و بچه‌ها خوابیده‌اند.


و اما قوانین مهمان 😁

نترسید، قوانین سختگیرانه‌ای نداریم. فکر نکنید قرار است نظام‌وظیفه را در خانه‌ی ما دوباره تجربه کنید. 🤐

مهمان یکی دو شب که تاج سرمان است؛ حالا اگر نیم ساعتی هم از قانون تخطی کرد، قول می‌دهیم جریمه‌اش نکنیم!

ما آن‌قدرها هم سخت‌گیر نیستیم که مهمان بیچاره را دقیقاً ساعت ۸:۳۰ بفرستیم رختخواب! 😄

اما مادربزرگ و پدربزرگ که از تبریز می‌آیند و قرار است مدتی مهمان ما باشند، داستان فرق می‌کند.

آن‌ها دیگر قوانین خانه را می‌دانند.

اصلاً با علم به این موضوع می‌آیند که اینجا ساعت ۸:۳۰ خاموشی است!

و بعد از چند شب، می‌بینی رخت و خواب خودشان هم ساعت هشت‌ونیم به راه است.

یعنی رسماً تسلیم شده‌اند! 😂😂

اما چرا اصلاً این ساعت را انتخاب کرده‌ایم؟

نه چون فکر می‌کنیم همه باید مثل ما زندگی کنند.

نه چون معتقدیم هر بچه‌ای باید دقیقاً ساعت ۸:۳۰ بخوابد.

فقط ما از همان سال‌های اول، سعی کردیم برای خانه‌مان یک ریتم مشخص و آرام بسازیم.

نه یک قانون خشک و سخت.

بیشتر شبیه یک جریان که کم‌کم همه به آن عادت کردند.

و حالا گاهی خود بچه‌ها به ساعت نگاه می‌کنند و می‌گویند:

«وقت خوابه.»

و من و‌همسرم از شنیدن این جمله خوشحال می‌شویم.

نه فقط به خاطر اینکه بالاخره خودشان اعلام کرده‌اند وقت خواب است! 😄

بلکه به این خاطر که آنچه روزی شاید نیاز می‌شد مدام یادآوری کنیم، بدون جنگ و خونریزی 😁 کم‌کم تبدیل شده به بخشی از ریتم خودشان.

اما برای من، ساعت ۸:۳۰ فقط ساعت خواب بچه‌ها نیست.

ساعت پایانِ روزِ خانوادگی است.

یعنی پایانِ شلوغی‌های روز.

بچه‌ها که خوابیدند، خانه آرام‌تر می‌شود و من و همسرم فرصت پیدا می‌کنیم کمی با هم حرف بزنیم.

گاهی درباره‌ی بچه‌ها.

اگر رفتار خاصی از یکی‌شان دیده‌ایم. اگر اتفاقی افتاده. اگر بین چیزی که امروز دیدیم و چیزی که قبلاً درباره‌اش تصمیم گرفته‌ایم، تناقضی وجود داشته.

درباره‌اش حرف می‌زنیم.

چون به نظرم پدر و مادر لازم نیست درباره‌ی همه‌چیز دقیقاً یک نظر داشته باشند؛ اما خوب است در مسیر تربیت بچه‌ها، هم‌مسیر باشند.

بچه‌ها اگر از دو طرف دو پیام کاملاً متفاوت بگیرند، خیلی زود یاد می‌گیرند بین این دو مسیر، مناسب‌ترین راه فرار را پیدا کنند! 😂

پس شاید یکی از کارهای مهم این گفت‌وگوهای شبانه همین باشد؛ اینکه قبل از شروع روز بعد، دوباره خودمان را با هم هماهنگ کنیم.

البته همه‌ی حرف‌ها هم درباره‌ی بچه‌ها نیست.

گاهی از روزمان می‌گوییم. از برنامه‌های فردا. از کارها. از زندگی. از خودمان.

بعد هم هرکدام به سمت شب خودمان می‌رویم.

همسرم معمولاً حدود ساعت ده می‌خوابد؛ چون صبح باید زود برای کار بیدار شود.

من اما معمولاً تا حدود دوازده بیدارم؛ می‌خوانم، می‌نویسم و به کارهای خودم می‌رسم.

پس ساعت ۸:۳۰، پایان شب من نیست.

فقط پایانِ یک ریتم است.

خاموش کردنِ شلوغیِ روز.

و شاید این چیزی باشد که فقط بچه‌ها به آن احتیاج ندارند.

ما بزرگ‌ترها هم گاهی لازم داریم بعضی چیزها را به‌موقع خاموش کنیم.

گوشی را. تلویزیون را. پیام‌ها را. کار را. بحثی را که قرار نیست امشب به نتیجه برسد.

حتی گاهی ذهنمان را؛ همان ذهنی که از صبح تا شب، بی‌وقفه روشن مانده.

نه چون این چیزها بدند.

فقط چون قرار نیست هر چیزی تا آخر شب روشن بماند.

گاهی باید جایی برای سکوت بماند.

برای خواب. برای گفت‌وگو. برای شنیدنِ خودمان. برای اینکه ببینیم امروز چه گذشت و فردا قرار است چه کنیم.

شاید خاموشی خانه‌ی ما، بیشتر از اینکه خاموش کردن چراغ‌ها باشد، یک جور علامت باشد:

هر روز، یک جایی باید تمام شود.

نه زندگی.

نه رابطه‌ها.

نه حرف‌ها.

فقط شلوغیِ روز.

و فردا دوباره چراغ‌ها روشن می‌شوند.


البته هنوز یک سؤال برای مادربزرگ‌ها باقی می‌ماند:

«ساعت شش شام خوردید؟!»

و احتمالاً جوابشان این است:

«ما هنوز نمی‌دانیم شام چه خواهیم خورد!» 😂

خب...

هر خانه‌ای ظاهراً منطقه‌ی زمانیِ خودش را دارد.

ما هم منطقه‌ی زمانیِ خودمان را داریم:

منطقه‌ی ۸:۳۰! 🌙😂

تربیت فرزندخانوادهوالدگریسبک زندگیرشد کودک
۱۸
۱۱
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید