
دیروز یک اتفاق جالب افتاد.
این روزها در محلهی ما دارند لولههای آب را عوض میکنند و دیروز نوبت کوچهی ما بود.
صبح که آیلین را بردیم مدرسه، تصمیم داشتم وقتی برمیگردیم، چون آیهان مدرسه نداشت، ماشین را حتماً داخل پارکینگ ببرم.
برای چه؟
برای اینکه اگر کوچه بسته شد، بتوانیم با اتوبوس برویم دنبال آیلین.
وقتی هر دو مدرسه دارند، چون مدرسههایشان از هم فاصله دارد، بدون ماشین واقعاً کار سخت میشود. هر دو هم صبحی هستند و مدیریت زمانشان خودش ماجرایی است.
پس برنامهام مشخص بود:
ماشین را میبرم داخل پارکینگ.
اگر کوچه بسته شد، با اتوبوس میرویم دنبال آیلین.
اما...
دقیقاً قبل از پیچیدن توی کوچه، دیدم کار کارگرها انگار دارد شروع میشود.
همان لحظه یک جای پارک دیدم.
و من...
پارک کردم.
همین.
دیگر ذوق پیدا کردن جای پارک، به کل حواسم را پرت کرده بود.
سناریویی که چند دقیقه قبل، کاملاً روشن در ذهنم داشتم، یکدفعه از صفحهی ذهنم پاک شد.
جای پارک پیدا کرده بودم!
و ظاهراً مغزم گفته بود:
«خب، پس همینجا!»
چند دقیقه بعد که به ماجرا فکر کردم، گفتم:
«چه کاری بود؟ کاش ماشین را میآوردم پارکینگ.»
چون حالا اگر کوچه بسته میشد، ماشین بیرون میماند و احتمال دردسر هم بیشتر.
اما دیگر کار از کار گذشته بود.
همهی این اتفاق فقط به خاطر یک جای پارک افتاده بود.
یک هیجان کوچک و لحظهای.
و بعد به این فکر کردم که شاید این فقط دربارهی جای پارک نباشد.
گاهی در زندگی هم همین اتفاق میافتد.
برنامه داریم.
تصمیم داریم.
میدانیم چه میخواهیم.
اما یک چیز کوچک وارد میشود.
یک فرصت.
یک هیجان.
یک «الان که شد، پس...»
و ناگهان میبینیم برنامهای که چند دقیقه قبل برایش تصمیم گرفته بودیم، دیگر جایی در ذهنمان ندارد.
نه لزوماً چون فراموشکار شدهایم.
شاید چون آن لحظه، آنقدر بلند شده که صدای برنامهمان را پوشانده.
و شاید سؤال این نباشد که:
«چرا فراموش کردم؟»
شاید سؤال این باشد:
«وقتی هیجانِ لحظهای میآید، چطور میتوانم قبل از تصمیم، فقط یک نفس بکشم؟»
شاید حتی لازم نباشد همیشه جوابش را بدانیم.
گاهی فقط کافی است یادمان باشد که یک برنامهای داشتیم.
همان چیزی که در گام صفر هم کمکم یاد میگیریم:
لازم نیست امروز جواب همهی سؤالها را بدانیم.
گاهی اول باید فقط ببینیم چه اتفاقی درون ما افتاد.
دیروز، من دیدم که یک جای پارک توانست برنامهی صبحم را بخورد.
شاید دفعهی بعد، قبل از اینکه بگویم:
«خب، چه خوب! همینجا پارک میکنم.»
یک لحظه مکث کنم و از خودم بپرسم:
«من قبل از این لحظه چه تصمیمی گرفته بودم؟»
این یک تجربهی واقعی است. نه یک داستان.
و شاید همین، مهمترین بخش ماجرا باشد.
ما گاهی در زندگی، به دست خودمان، برنامهی خودمان را به هم میریزیم.
نه همیشه از روی بیفکری.
گاهی فقط یک لحظه، از چیزی که قرار بود برایمان مهمتر باشد، بلندتر میشود.
و بعد، به جای اینکه خودمان را بابتش قضاوت کنیم، شاید بد نباشد اول ببینیم چه اتفاقی افتاد.
و دوباره برنامهمان را بنویسیم.