
تا حالا شده بخواهی چیزی بگویی،
اما درست قبل از گفتنش، منصرف شوی؟
شاید با خودت گفته باشی:
«ولش کن... مهم نیست.»
یا شاید فکر کرده باشی:
«اگه بگم، شاید قبولش نکنن.»
گاهی حتی قبل از اینکه کسی چیزی بگوید، خودمان جوابش را حدس میزنیم و حرفمان را همانجا، گوشهی ذهنمان، نگه میداریم.
اما یک سؤال:
اگر قرار نباشد هر چیزی که میگویی، حتماً مورد قبول دیگران باشد،
باز هم میتوانی آن را بگویی؟
من فکر میکنم باید بتوانیم.
نه به این معنی که هر چیزی که به ذهنمان میرسد درست است.
نه اینکه هرکس حرف ما را شنید، باید با ما موافق باشد.
فقط یعنی:
فکر من، میتواند شنیده شود.
ممکن است بگویم:
«من اینطوری فکر میکنم.»
و تو بگویی:
«من اینطور فکر نمیکنم.»
و هیچکدام از این دو جمله، بهتنهایی، قرار نیست رابطهمان را خراب کند.
من حق دارم دربارهی فکر تو فکر کنم؛ قبولش کنم، قبولش نکنم، یا حتی بعداً نظرم عوض شود.
تو هم همین حق را دربارهی فکر من داری.
شاید حتی گاهی چیزی را که میگویی، خودت دوباره نگاه کنی و ببینی:
«نه... انگار اشتباه میکردم.»
و این هم اشکالی ندارد.
قرار نیست فکر کردن، همیشه به یک جواب درست و نهایی برسد.
شاید مسیرش همین باشد:
فکر میکنم.
میگویم.
شنیده میشوم.
دربارهاش حرف میزنیم.
ممکن است موافق باشیم، ممکن است نباشیم.
و شاید در این میان، چیز تازهای یاد بگیریم.
امروز یک چیزی را که در ذهنت هست، انتخاب کن.
لازم نیست مهم باشد. لازم نیست عجیب باشد. لازم نیست حتماً درست باشد.
فقط چیزی باشد که واقعاً خودت به آن فکر کردهای.
آن را بگو.
و بعد، به خودت یادآوری کن:
من حرفم را زدم.
لازم نیست همه با من موافق باشند.
و اگر کسی با تو مخالف بود، قبل از اینکه فکر کنی «پس حرف من اشتباه بود»، یک لحظه مکث کن.
شاید حرفت اشتباه بوده.
شاید هم نبوده.
فعلاً فقط این را یاد بگیر:
مخالف بودنِ دیگری، صدای من را از من نمیگیرد.
پست «گام یک در زندگی؛ صدایی که کوتاه نیامد» مثالی عینی برای گام یک میباشد.
گام قبلی:
گام بعدی: