
تا حالا شده کسی از تو بپرسد:
«چی دوست داری؟»
و خیلی سریع جواب بدهی:
«نمیدونم.»
یا شاید حتی جواب را بدانی، اما وقتی دوباره بپرسد:
«چرا دوستش داری؟»
دیگر جواب مشخصی نداشته باشی.
مثلاً بگویی:
«نمیدونم... همینطوری دوست دارم.»
و این «نمیدونم»، اصلاً چیز بدی نیست.
گاهی فقط یعنی هنوز فرصت نکردهای خودت را تماشا کنی.
ما از بچگی خیلی چیزها را دربارهی خودمان میشنویم.
اینکه چه چیزی قشنگ است. چه چیزی خوب است. چه چیزی زشت است. چه چیزی باید دوست داشته باشیم. چه چیزی نباید دوست داشته باشیم. چه کاری به ما میآید. چه کاری به ما نمیآید.
بعد، کمکم، ممکن است آنقدر به این صداها عادت کنیم که دیگر نفهمیم کدامشان واقعاً صدای خودمان است.
برای همین، شاید اولین قدم برای شناختن خودمان، پیدا کردن یک جواب بزرگ برای سؤال «من کی هستم؟» نباشد.
شاید فقط باید شروع کنیم به دیدنِ خودمان.
مثلاً امروز از خودت بپرس:
چه چیزی واقعاً خوشحالم میکند؟
نه چیزی که بقیه فکر میکنند باید خوشحالم کند.
خودم.
چه چیزی ناراحتم میکند؟
چه وقتهایی دلم میخواهد تنها باشم؟
چه وقتهایی دوست دارم کنار کسی باشم؟
از چه چیزهایی میترسم؟
چه کاری را فقط به خاطر اینکه بقیه دوستش دارند انجام میدهم؟
و شاید مهمتر از همه:
اگر هیچکس قرار نبود دربارهی انتخابم نظر بدهد، من چه چیزی را انتخاب میکردم؟
لازم نیست امروز جواب همهی این سؤالها را بدانی.
حتی لازم نیست جوابهایت همیشه یکسان بمانند.
ممکن است امروز عاشق چیزی باشی و سال بعد دیگر دوستش نداشته باشی.
ممکن است امروز از چیزی بترسی و چند سال بعد نه.
ممکن است حتی یک روز بفهمی چیزی که فکر میکردی «خودت» هستی، فقط چیزی بوده که مدتها از دیگران شنیدهای.
اشکالی ندارد.
شناختن خود، پیدا کردن یک جواب نهایی نیست.
بیشتر شبیه آشنا شدن با آدمی است که قرار است تمام عمر با او زندگی کنی:
خودت.
امروز سه چیز دربارهی خودت پیدا کن که معمولاً به آنها فکر نمیکنی.
یک چیزی که دوستش داری.
یک چیزی که دوستش نداری.
و یک چیزی که هنوز دربارهاش مطمئن نیستی.
هیچکدامشان لازم نیست «مهم» باشند.
حتی میتوانند چیزهای خیلی سادهای باشند.
مثلاً:
«من وقتی باران میآید، دلم میخواهد کنار پنجره بنشینم.»
یا:
«من از اینکه کسی بدون اجازه وسایلم را بردارد خوشم نمیآید.»
یا:
«هنوز نمیدانم واقعاً چه کاری را دوست دارم.»
همین کافی است.
چون شاید شناختن خودمان، از همین جملههای کوچک شروع شود:
«من این را دوست دارم.»
«من این را دوست ندارم.»
«و دربارهی این یکی هنوز نمیدانم.»
و هیچکدامشان نیاز به اجازهی دیگران ندارند.
گام بعدی: