ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

تمرین‌های کوچک برای بزرگ شدن|گام دو|همه‌چیز را نمی‌بینم

تا حالا شده چیزی را با اطمینان به کسی بگویی،
و بعد بفهمی او چیزی را دیده که تو ندیده بودی؟

امروز برای من همین اتفاق افتاد.

صبح، آیلین را رساندیم مدرسه و در راه برگشت، به آیهان گفتم یادم بیندازد از بازار میوه و تره‌بار گوجه بخرم.

جلوی بازار که رسیدیم، ماشین را پارک کردم.

سمت کمک راننده، کنار گاردریل بود.

به آیهان گفتم:

«از اون طرف پیاده نشو، در به گاردریل می‌خوره. من پیاده می‌شم و از این طرف کمکت می‌کنم.»

آیهان گفت:

«مامان، جا داره از این ورم پیاده بشم...»

گفتم:

«نه مامان، صبر کن.»

پیاده شدم و از سمتی که مد نظرم بود در را باز کردم تا پیاده شود.

اما وقتی به سمت گاردریل رفتم، دیدم آیهان درست می‌گفت.

واقعاً جا بود و آیهان راحت می‌توانست در را باز کند و خودش پیاده شود.

با لبخند دستی روی سرش کشیدم و گفتم:

«مامان ببخشید. حق با تو بود. باید بهت اعتماد می‌کردم.»

همان‌جا یک لحظه به حرف خودم فکر کردم.

خیلی وقت‌ها من چیزی را به بچه‌ها می‌گویم که آن‌ها هنوز نمی‌بینند.

مثلاً خطری را که از جای من واضح‌تر است.

چون بزرگ‌ترم، تجربه‌ی بیشتری دارم و چیزهایی را از قبل دیده‌ام که آن‌ها شاید هنوز ندیده باشند.

اما امروز، من هم چیزی را ندیدم که آیهان دیده بود.

و این شاید یکی از درس‌هایی باشد که باید خودمان هم یاد بگیریم:

بزرگ‌تر بودن، به معنی دیدنِ همه‌چیز نیست.

گاهی یک کودک چیزی را می‌بیند که ما ندیده‌ایم.

گاهی هم همسرمان.

گاهی دوستی که از بیرون به ما نگاه می‌کند.

گاهی حتی کسی که با نظر ما مخالف است.

و شاید وقتی کسی با ما مخالفت می‌کند، قبل از اینکه سریع بگوییم:

«اشتباه می‌کنی.»

یک لحظه مکث کنیم و بپرسیم:

«تو چی می‌بینی که من نمی‌بینم؟»

این سؤال به این معنی نیست که حتماً او درست می‌گوید.

همان‌طور که قرار نیست هر بار که کسی با ما مخالف شد، فکر کنیم حتماً ما اشتباه کرده‌ایم.

فقط یعنی قبول کنیم چیزی که ما می‌بینیم، ممکن است تمام تصویر نباشد.

گام یک به من یاد داد:

من چیزی می‌بینم و حق دارم درباره‌اش حرف بزنم.

و گام دو شاید آرام در گوشم بگوید:

اما چیزی که من می‌بینم، ممکن است همه‌ی واقعیت نباشد.

برای من، گفتنِ

«حق با تو بود. من ندیدم.»

ضعف نیست.

اتفاقاً شاید یکی از سخت‌ترین شکل‌های قوی بودن باشد؛

اینکه بتوانم بدون اینکه کوچک شوم، بپذیرم بخشی از تصویر از چشم من پنهان مانده بود.


تمرین کوچک امروز:

امروز وقتی کسی با تو مخالف بود، قبل از اینکه بگویی «اشتباه می‌کنی»، از خودت بپرس:

«ممکنه چیزی باشه که من نمی‌بینم؟»

و اگر توانستی، از او بپرس:

«تو چی می‌بینی که من نمی‌بینم؟»

شب هم یک سؤال کوچک از خودت بپرس:

«امروز چه چیزی را اول ندیدم، اما بعد متوجهش شدم؟»

لازم نیست همیشه جوابش را پیدا کنی.

همین که مکث کنی و احتمالِ ندیدنِ خودت را جدی بگیری، شاید یک قدم کوچک دیگر برداشته باشی.

شاید بزرگ شدن فقط این نباشد که بیشتر بدانیم.

شاید بخشی از بزرگ شدن این باشد که بفهمیم،
هرچه بیشتر می‌دانیم،
هنوز همه‌چیز را نمی‌بینیم.

و شاید همین‌جا باشد
که فکر کردنِ واقعی شروع می‌شود.

قرار نیست همه‌چیز را ببینم.
قرار است یاد بگیرم بفهمم چه چیزهایی را نمی‌بینم.


پستهای مرتبط با تمرین‌های کوچک برای بزرگ شدن:

گام صفر|خودم را ببینم

اول یاد می‌گیرم خودم را ببینم.

گام یک|صدایم را آزاد کنم

بعد یاد می‌گیرم آنچه را می‌بینم و فکر می‌کنم، به زبان بیاورم.

گام یک در زندگی؛ صدایی که کوتاه نیامد

یاد می‌گیرم راه‌های مختلفی را برای آزاد کردن صدایم پیدا کنم.

خودشناسیهیجانهوش هیجانیبرنامه‌ریزیتصمیم‌گیری
۴
۱
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید