ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۲ دقیقه·۲ ماه پیش

باید کفشهایش را می‌پوشیدم....

باید کفش‌هایش را می‌پوشیدم...

کفش‌های خودم را جا گذاشته بودم.

اول فکر کردم چیز مهمی نیست. بالاخره قرار نبود زیاد راه بروم. چند قدم تا انتهای کوچه و دوباره برمی‌گشتم.

کفش‌ها را پوشیدم.

یک پایم کمی جلوتر می‌رفت و پای دیگرم انگار دنبالش کشیده می‌شد. بندهایش را محکم کردم، اما باز هم پایم داخل کفش لق می‌زد.

راه افتادم.

دو قدم نرفته بودم که پاشنه‌ام درد گرفت.

ایستادم.

کفش‌ها را نگاه کردم و زیر لب گفتم: «چطور با این‌ها راه می‌رفته؟»

دوباره راه افتادم.

هرچه بیشتر می‌رفتم، بیشتر اذیتم می‌کردند. انگار برای پای من ساخته نشده بودند. هر قدم، جای تازه‌ای از پاهایم را می‌فشرد.

وسط راه، یاد حرف‌هایی افتادم که درباره‌اش زده بودم.

اینکه چرا همیشه آرام راه می‌رود.

چرا وسط مسیر می‌ایستد.

چرا بعضی جاها مسیرش را عوض می‌کند.

چرا وقتی بقیه مستقیم می‌روند، او از راه دیگری می‌رود.

خواهرم مینا همیشه همین‌طور راه می‌رفت.

یاد آن روزی افتادم که وسط راه ایستاد و گفت: «باید برگردیم.»

آن روز فکر کردم ترسیده.

حالا می‌فهمم شاید پایش درد می‌کرد.

دوباره به کفش‌ها نگاه کردم.

پایم تاول زده بود.

نشستم روی جدول.

برای اولین بار به ذهنم رسید شاید این کفش‌ها برای دویدن ساخته نشده باشند.

بلند شدم و ادامه دادم.

این بار آهسته‌تر.

هر جا کفش پایم را زد، یاد یکی از رفتارهایش افتادم که قبلاً برایم عجیب بود.

آن‌جا که برگشته بود.

آن‌جا که مکث کرده بود.

آن‌جا که ترجیح داده بود عقب بماند.

آن‌جا که من اسمش را گذاشته بودم «ضعف».

وقتی به مقصد رسیدم، کفش‌ها را از پا درآوردم.

پاهایم می‌سوخت.

به کفش‌ها نگاه کردم.

همان کفش‌هایی که چند ساعت پیش به نظرم عجیب، سنگین و دست‌وپاگیر می‌آمدند.

حالا دیگر عجیب نبودند.

فقط مال من نبودند.

شاید فقط باید کمی از راه او را می‌رفتم.

باید کفش‌هایش را می‌پوشیدم....


پی‌نوشت:

این داستان کوتاه خروجی چالشی در باشگاه نویسندگی می‌باشد:

چالشِ «یک جمله، دو معنا»:

داستان باید با یک جمله شروع شود و دقیقاً همان جمله، بدون هیچ تغییری، در پایان داستان نیز تکرار شود.

جمله‌ی آغازین و پایانی باید کلمه‌به‌کلمه یکسان باشند؛ حتی تغییر نشانه‌های نگارشی یا اضافه و کم کردن کلمات مجاز نیست.

هدف داستان این است که معنای جمله در پایان برای خواننده تغییر کند؛ یعنی خواننده در ابتدای داستان یک برداشت از آن داشته باشد، اما پس از خواندن داستان و رسیدن به پایان، متوجه شود آن جمله می‌توانسته معنای دیگری داشته باشد.

داستان باید کمتر از ۶۰۰ کلمه باشد. تا خیلی طولانی نباشه و قدرت قلم نویسنده رو محک بزنه

موضوع و ژانر کاملاً آزاد است. می‌توانید داستان را در هر ژانری بنویسید


دوستانی که تمایل دارند به جمع باشگاه ملحق بشوند می‌توانند به آیدی دوستمان تهمتن عزیز در بله پیغام بدهند.

https://ble.ir/mehradg

داستان کوتاهچالش نویسندگیچالشقضاوتکفش
۰
۰
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید