
شبهای نقد را خیلی دوست داشتم.
میدانید چرا؟
چون وقتی نوشتهات واقعاً خوانده میشود، خیلی چیزها را به وضوح میبینی.
میفهمی که آیا تونستهای آن چیزی را که خودت درون ذهنت دیدهای، به کلمه تبدیل کنی یا نه.
آیا خواننده، با خواندنِ نوشتهات، به همان تصویری رسیده که تو میخواستی برسانی یا نه.
چون وقتی از نگاهِ ذهنیِ خودت به نوشتهات مینگری، حس میکنی خوب، من که همهچیز را گفتهام. همهچیز را نوشتهام.
اما گاهی، یک سری چیزها را فکر میکنی به قلم آوردهای، در حالی که هنوز درون ذهنت جا ماندهاند و تا وقتی کسی نوشتهات را نخوانده، نمیفهمی که هنوز منتقل نشدهاند.
مثل همان آدرس دادن میماند.
یک نفر که سالهاست در یک محله زندگی کرده، وقتی از او آدرس میپرسی، میگوید:
«همان در زرد، دیگه!»
برای خودش بدیهی است. اما کسی که آدرس میپرسد، تازه وارد است. او که در زرد را نمیشناسد.
نوشتن هم همین است.
نویسندهها، در محلهی ذهنِ خودشان زندگی میکنند.
برایشان همهچیز آشنا و بدیهی است.
اما خواننده، تازه وارد است.
و شبهای نقد برای من، همان جایی شده بود که میفهمیدم کدام «در زرد» را باید توضیح بدهم، کدام کوچه را بهتر ترسیم کنم، و کدام قسمت را باید ملموستر بنویسم.
برای همین، هرچند گاهی نقد، اولش کمی میترساند، اما در نهایت، برای من تبدیل به چیزی زیبا شد که نوشتهام را از «ذهنِ من» به «دستِ تو» که آن را خواندی رساند.
و شاید به همین دلیل است که هنوز، بعد از مدتی، دلتنگیِ آن شبها را دارم.
شبهایی که در آن، نوشتن، از یک تنهایی، تبدیل به یک گفتوگو میشد.
اگر شما دوستان عزیز نیز دوست دارید «درهای زرد» نوشتههایتان را پیدا کنید، میتوانید به جمع ما بپیوندید.
برای اعلام تمایل به عضویت، در پیامرسان «بله» به آیدی تهمتن پیام دهید:
https://ble.ir/mehradg
باشگاه نویسندگی با مدیریت و هماهنگی دوستان عزیزمان تهمتن، قوی سیاه، سارا حیدریان ؛ تبدیل به جمعی کوچک برای کسانی شده است که میخواهند جدیتر بنویسند، دقیقتر ببینند و شجاعانهتر بازنویسی کنند.
خوشحال میشوم دوستان نویسندهی بیشتری به جمعمان ملحق شوند، کسانی که برای قلمشان ارزش قائلاند و میخواهند زبان قلمشان روزبهروز روانتر شود.
با احترام
زهره نایبی