مهرو جلوی در اتاق مدیر ایستاده بود و با بی‌صبری، خودکارش را بین انگشتانش می‌چرخاند. با خودش فکر می‌کرد که این احضار ناگهانی، چه دلیلی می‌تواند داشته باشد. هنوز فرصت نکرده بود در بزند که پشت سرش، صدای قدم‌های محکمی را شنید. برگشت.
مردی بود با قامتی که حتی در یک راهروی معمولی هم گم نمی‌شد. شانه‌های پهنش، زیر کت مشکی رسمی، خطی صاف و محکم ایجاد کرده بود. موهای کوتاه و مرتبش، با همان دقتی که یک مهندس به نقشه‌هایش می‌داد، چیده شده بود. اما چیزی که مهرو را برای یک ثانیه میخکوب کرد، عینکِ قالب مشکی‌اش بود؛ عینکی که چشمانش را پنهان می‌کرد، اما نه آن‌قدر که نگاه تیز پشت آن را، از چشم مهرو دور نگه دارد.
امیر، بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، نگاهی به مهرو انداخت. نگاهی کوتاه، اما آن‌قدر سنجیده که مهرو حس کرد دارد زیر ذره‌بین یک مهندس باهوش قرار می‌گیرد. در همان نگاه کوتاه، امیر دید که مهرو جثه‌ای ظریف دارد و پوستی روشن. چشمانش، زیبا و عمیق بود؛ آرایش ملایمش، فقط برای این بود که در چشم نباشد. موهایش را به یک طرف زده بود و یک تار بیرون‌زده، روی گونه‌اش نشسته بود. انگار که عجله داشته، یا شاید هم اهمیتی نمی‌داده.
امیر، برای یک لحظه، نگاهش روی همان تار مو ایستاد. اما سریع نگاهش را دزدید و بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، در را باز کرد و با دست، اشاره‌ی ورود کرد:
«بفرمایید.»
مهرو با لبخندی رسمی، وارد شد و امیر هم پشت سرش. مدیر، پشت میز بزرگش نشسته بود و با یک حرکت دست، از آن‌ها خواست روی صندلی‌ها بنشینند.
«خب، بد نیست مقدمه‌چینی کنم. پروژه‌ی مسکونی غرب، یک کار بزرگه که هر دوی شما نقشی کلیدی توش دارید. مهرو، به عنوان طراح اصلی. و امیر، به عنوان پیمانکار.»
مدیر، عینکش را بالا زد و ادامه داد:
«این پروژه، برای شرکت یک اعتبار بزرگه. به همین خاطر، نیاز به همکاری نزدیک و مستمر داره. جلسات منظم، بازدیدهای هفتگی، و هماهنگی کامل بین تیم طراحی و اجرا.»
مهرو، بی‌اختیار نگاهی به امیر انداخت. امیر هم، در همان لحظه، نگاهش را از مدیر گرفت و به مهرو دوخت. نگاهشان برای یک ثانیه، در هم قفل شد. نه لبخندی، نه اخمی، فقط یک نگاه خنثی که داشت می‌گفت: «ما، قرار است با هم کار کنیم.»
مدیر، با لبخندی کوتاه، پرونده‌ای را روی میز گذاشت:
«قرارداد همکاری رو آماده کردم. اگر موافقین، از همین هفته شروع می‌کنیم.»
مهرو با مکثی کوتاه، لبخندی رسمی زد و گفت:
«من آماده‌ام.»
امیر، در حالی که از جا بلند می‌شد، با لحنی سرد اما محترمانه پاسخ داد:
«من امیرم، پیمانکار پروژه.»
مهرو هم با لبخندی رسمی پاسخ داد:
«مهرو، طراح.»
و آن لحظه، هیچ‌کدام نمی‌دانستند که همین آشناییِ ساده‌یِ پشتِ درِ اتاقِ مدیر، شروعِ ماجرایی خواهد بود که نه در قراردادشان نوشته شده بود و نه در هیچ نقشه‌ای.
قسمت دوم:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-2-ateopgtxg18h
