یک خط اشتباه ، تا مرز فاجعه

محل پروژه، ساعت ۱۰ صبح:

امیر با دقتی که انگار هر میلی‌متر از نقشه را زیر ذره‌بین می‌گذاشت، روی پلان‌ها خم شده بود. ناگهان، انگار که چیزی توی چشمش رفته باشد، دستش را محکم روی کاغذ کوبید. صدایش، مثل یک تیر، در فضای سکوت دفتر پیچید:

«این چیه؟ مگه نگفتم حواستون به ایمنی برق باشه؟ چرا مسیر کابل‌ها رو چک نکردین؟»

مهندس جوان، با صورتی که یک‌باره رنگش را باخته بود، پاسخ داد:

«آقا... من همه‌چیز رو دقیقاً بر اساس طرحی که شما فرستادین انجام دادم.»

امیر گوشی را از دست مهندس قاپید و با چشمانی که از پشت عینک، شعله می‌کشید، به نقشه‌ی دیجیتال خیره شد و بدون اینکه منتظر پاسخ بماند، کتش را از روی صندلی برداشت و با قدم‌هایی که تا دفتر مرکزی، هیجانش را حفظ کرده بود، به سمت شرکت حرکت کرد.

دفتر مهرو:

در اتاق، ناگهان با فشار و سرعتی که مهرو هیچ‌وقت از امیر ندیده بود، باز شد. امیر بدون اینکه نگاهی به صورت مهرو بیندازد، با لحنی که بوی آتش سرکوب‌شده می‌داد، گفت:

«سلام.»

بعد، با دستی که کمی می‌لرزید، به لپ‌تاپ روی میز اشاره کرد:

«طراحی فاز یک رو باز کن.»

مهرو که تا چند ثانیه قبل، غرق یک طرح دیگر بود، با حالتی گنگ و دست‌هایی که کمی می‌لرزید، لپ‌تاپ را باز کرد.

امیر خم شد و با نگاهی تیز، به صفحه اشاره کرد:

«این چیه؟ مسیر کابل‌کشی رو اشتباه کشیدی. کابل برق از کنار لوله‌ی آب رد شده. می‌دونی اگه اتصالی کنه، چی میشه؟ ممکنه چند نفر رو برق بگیره. به خاطر بی‌دقتی تو، نزدیک بود فاجعه بشه.»

مهرو، که صدایش را در گلویش حس می‌کرد، اما اجازه نمی‌داد بیرون بیاید، نگاهش را به صفحه‌ی لپ‌تاپ دوخت. دست‌هایش را زیر میز، محکم به هم فشار داد تا لرزششان را پنهان کند. بغض، گلویش را گرفته بود و چشم‌هایش، برق اشک فروخورده داشت. اما چیزی نگفت. فقط نگاه کرد؛ نگاهی که داشت به امیر می‌گفت: «من اینجام، و اشتباه را می‌پذیرم. اما توهین را نه.»

امیر، با لحنی که از عصبانیتِ اولیه کمی کاسته شده بود، اما همچنان خشک و جدی بود، گفت:

«اصلاحش کن. بفرست واسم.»

و بدون اینکه نگاه مهرو را ببیند، در را پشت سرش بست.

مهرو، تنها در اتاق ماند. با یک لپ‌تاپ، یک طرح اشتباه، و دلی که داشت از بغض می‌ترکید. اما نمی‌دانست که همان شب، کسی با یک فنجان قهوه برمی‌گردد...

قسمت سوم:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-3-odvgscfenyz3