یک فنجان قهوه ، یک معذرت خواهی

مهرو تا دیروقت تو شرکت موند تا کارش رو اصلاح کنه. دفترش، در سکوت شب فرو رفته بود. فقط صدای تیک‌تیک ساعت و کلیدهای لپ‌تاپ بود که سکوت رو می‌شکست.

سحر، همکارش، وقتی داشت می‌رفت خونه، سرش رو از پشت در آورد تو و گفت:

«تو نمیای مهرو؟»

مهرو، بدون اینکه سرش رو از صفحه‌ی لپ‌تاپ بلند کنه، گفت:

«نه. می‌مونم تا تمومش کنم.»

صداش خشک بود. انگار که داشت خودش رو تنبیه می‌کرد.

سحر، با نگرانی نگاهی بهش انداخت و گفت:

«خودتو ناراحت نکن. برای هر کسی ممکنه پیش بیاد.»

و بعد، در رو آروم بست و رفت.

مهرو، تنها موند. با یک لپ‌تاپ، یک طرح اشتباه، و دلی پر از بغض. هر خطی که اصلاح می‌کرد، انگار تیشه به ریشه‌ی اعتمادبه‌نفسش می‌زد.

ساعتی بعد، صدای دو ضربه‌ی آرام به در، سکوت رو شکست. مهرو سرش رو بالا آورد. در باز شد. امیر بود. با یک لیوان قهوه‌ی داغ در دست.

مهرو، برای یک لحظه، نگاهش به نگاه امیر افتاد. هیچ‌کدوم حرفی نزدن. فقط سکوت؛ سکوتی که پر از حرف بود، اما هیچ‌کدوم جرات گفتنش رو نداشتن.

امیر وارد شد. قهوه رو روی میز کنار لپ‌تاپ گذاشت و با لحنی که سعی می‌کرد عادی باشه، گفت:

«قهوه‌ست. تلخه. مثل امروز من.»

مهرو، بدون اینکه به قهوه نگاه کنه، گفت:

«ممنون. ولی میل ندارم.»

امیر، دست و پاش رو گم کرده بود. نمی‌دونست چطور باید از دلش در بیاره. مکثی کرد و با تردید پرسید:

«می‌خوای کمکت کنم؟»

مهرو، با طعنه‌ی تلخی که در صداش می‌لرزید، گفت:

«شما که بهم گفتین بی‌دقتم. نمی‌خوام دوباره خرابکاری کنم.»

و بعد، بغضش رو قورت داد. محکم. آن‌قدر که گلوش درد گرفت.

امیر، برای چند ثانیه سکوت کرد. به مهرو نگاه کرد؛ به شانه‌های خمیده‌اش، به دست‌هایی که روی کیبورد مشت شده بودن، به اون بغضی که در چشماش می‌درخشید. و ناگهان، قطره‌ای اشک، بی‌اجازه، از گوشه‌ی چشم مهرو لغزید.

امیر با دیدن اشک‌های مهرو، دلش فرو ریخت. آن اشک‌ها، از هر خطای طراحی، از هر پروژه‌ی عقب‌افتاده، از هر فریادی که آن روز زده بود، سنگین‌تر بودند. جلوتر رفت، اما دستش را دراز نکرد. فقط ایستاد و با صدایی که لرزش پنهانش را نمی‌شد انکار کرد، گفت:

«چیزی ارزش این اشک‌های تو رو نداره. هرچقدر هم مهم باشه... حتی کارت.»

مهرو سرش را پایین انداخت. اشک‌هایش، بی‌صدا، روی گونه‌هایش می‌غلتیدند. امیر مکثی کرد و ادامه داد:

«حالا هر کاری باشه، انجام می‌دم تا جبران کنم. شما بفرما بشین اینجا. قهوه‌تو میل کن. منم پشت لپ‌تاپ، طراحی رو انجام می‌دم.»

مهرو، با چشمانی خیس، سرش را بالا آورد. نگاهش به نگاه امیر افتاد. در آن نگاه، دیگر آن خشم صبح نبود. چیزی بود شبیه پشیمانی، شبیه خواهش، شبیه ... مهربانی.

«تو... طراحی رو انجام می‌دی؟» صدایش، هنوز بغض داشت.

امیر لبخند کوچکی زد؛ اولین لبخند آن روز:

«آره. من نقشه‌کش نیستم، ولی بلدم. تو فقط بشین و استراحت کن. من درستش می‌کنم.»

مهرو، برای اولین بار بعد از آن دعوا، لبخند زد. لبخندی کوچک، شکننده، اما واقعی. روی صندلی کنار میز نشست و لیوان قهوه را به سمت خودش کشید.

امیر پشت لپ‌تاپ نشست. صفحه‌ی طراحی را باز کرد و با دقتی که فقط مخصوص خودش بود، شروع به اصلاح کرد. هر چند ثانیه، نگاهی به مهرو می‌انداخت. مهرو هم، وقتی مطمئن می‌شد امیر نگاهش نمی‌کند، به او خیره می‌شد.

«ممنون.»

امیر بدونِ اینکه سرش را بالا بیاورد، لبخند کوچکی زد و در حالی که چشمش هنوز به صفحه بود، گفت:

«هنوز که کاری نکردم.»

مهرو، در حالی که یک جرعه‌ی کوچک از قهوه‌اش را می‌نوشید، مکثی کرد. قاشق را در لیوان چرخاند و بعد، با صدایی که دیگر آن بغض سنگین را نداشت، گفت:

«نه... برای اون چیزی که گفتی. برای معذرت‌خواهی.»

امیر برای یک لحظه، دست از تایپ کشید. سرش را بالا آورد. نگاهش به نگاه مهرو افتاد. سکوتی کوتاه، اما پر از حرف، بینشان نشست. هیچ‌کدام چیزی نگفتند. فقط نگاه کردند؛ نگاهی که می‌گفت: «حالا همه‌چیز خوب است.»

و بعد، امیر دوباره به صفحه خیره شد. اما این‌بار، با لبخندی که تا انتهای شب، روی لبش ماند.

و از آن شب به بعد، دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نبود. چند روز بعد، در یک عصر خسته، فاصله‌ای که بینشان بود، به یک قدمی رسید...

قسمت چهارم را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-4-est2mldhuujl