

مهرو با انرژی و شوق همیشگیاش، با یک شال آبی و کتونی آبی که با هم ست کرده بود، و یک شومیز و شلوار رسمی مشکی که هم مرتب بود و هم توی چشم نبود، به سمت شرکت میرفت. صبح آن روز، مثل هر روز، با امید شروع شده بود.
اما ناگهان، جلوی در شرکت، ماشین آشنایی را دید. مزاحم همیشگیاش. کنار ماشین ایستاده بود، با آن لبخند آزاردهنده که همیشه روی لبش بود.
انگار که همهی دنیا روی سرش خراب شد. اگر اینجا سر و صدا کنه، آبروم توی شرکت میره.
دستهایش میلرزید. اما خودش را جمع کرد. نزدیک پسر جوان شد و با صدایی که سعی میکرد محکم باشد، گفت:
«واسه چی اومدی اینجا؟ زود از اینجا برو.»
پسر جوان، با همان لبخند تلخش، دستهایش را در جیبش فرو کرد و گفت:
«چرا اینقدر سردی؟ من فقط اومدم ببینمت. نکنه فکر کردی فراموشت کردم؟»
مهرو، با دستهایی که هنوز میلرزید، یک قدم عقب رفت. صدایش، بلندتر شد:
«من بهت گفتم دیگه مزاحمم نشو. اگه یه بار دیگه اینجا ببینمت، به پلیس زنگ میزنم.»
پسر جوان، بدون اینکه از جایش تکان بخورد، با خونسردی گفت:
«مطمئنی میخوای این کارو بکنی؟ میدونی که من...»
اما حرفش تمام نشد. ناگهان، صدای محکمی از پشت سر مهرو آمد:
«مشکلی هست؟»
مهرو برگشت. امیر بود. با آن نگاه سرد و متمرکز، و قدمهایی که محکم به سمتشان میآمد.
امیر، بدون اینکه به مهرو نگاه کند، مستقیم به پسر جوان خیره شد. با همان خونسردی مقتدرانهای که فقط مخصوص خودش بود، گفت:
«شما با مهرو کار دارید؟»
پسر جوان، کمی جا خورد. اما سعی کرد محکم باشد:
«ربطی به تو نداره.»
امیر، یک قدم جلوتر رفت. حالا فاصلهشان کم بود. با لحنی آرام، اما آنقدر رسا که هر کلمهاش در فضای خیابان پیچید، گفت:
«من یه چیزی رو خوب بلدم. تشخیص آدمایی که قراره دردسر بشن.»
مکثی کوتاه. نگاه امیر، سردتر شد.
«حالا یا خودت میری، یا من کمکت میکنم بری. هر دو رو بلدم، ولی اولی برات راحتتره.»
پسر جوان، زیر نگاه امیر، یک قدم به عقب رفت. نفس عمیقی کشید، نگاهی به مهرو انداخت و با غرور شکستهشدهای، زیر لب گفت:
«این آخرین بار نیست.»
امیر، در حالی که میدانست برندهی این میدان است، با لحنی سرد اما محترمانه گفت:
«راستش، امیدوارم آخرین بار باشه. برات آرزوی موفقیت میکنم.»
و پسر جوان، با همان قدمهای عجولانه، سوار ماشینش شد و رفت.
امیر چند ثانیهای، پشتش را به دیوار تکیه داد. سپس، با همان خونسردی، به سمت مهرو برگشت. امیر، بدون اینکه کلمهای بگوید، فقط نگاهش کرد. نگاهی که میگفت: «دیگه نگران نباش. من اینجام.»
و بعد، با هم به سمت شرکت راه افتادند. بیکلام. اما دستهایشان، درست در همان لحظه، برای اولین بار، به هم نزدیک شد.
دیگر هیچ چیز مثل قبل نبود.
قسمت پایانی را اینجا بخوانید:https://virgool.io/@zohrebkt69/tarahi-yek-eshgh-6-ilp7vsmpflzd