از جنس رسیدن

سه ماه بعد — جشن اختتامیه‌ی پروژه — شرکت

مهرو با یک کت و شلوار آبی، شال و کفش کمی پاشنه‌دار قهوه‌ای، گوشه‌ی سالن ایستاده بود و با همکارانش گپ می‌زد، می‌خندید. یکی از آن خنده‌های واقعی که بعد از سه ماه کار سخت، بالاخره روی صورتش نشسته بود.

در حین خندیدن، چشمش به در افتاد. امیر از در وارد شد. لبخند مهرو، برای یک لحظه، جمع شد.

امیر با همان تیپ همیشگی‌اش آمده بود؛ کت و شلوار اتوخورده، پیرهن سفید، و آن عینک قالبی مشکی که هنوز هم چشمانش را پنهان می‌کرد. یک نگاه کلی به سالن انداخت. به همکارها ، به میز پذیرایی و بعد، چشمش به مهرو افتاد.

لحظه‌ای ایستاد. فقط یک لحظه. کوتاه. امیر سرش را به علامت سلام، تکان داد. مهرو هم، با لبخندی که این‌بار از ته دل بود، جوابش را داد.

همه‌ی همکاران در سالن اجتماعات جمع شده بودند. صندلی‌ها ردیف‌چین چیده شده بود و گوشه‌ی سالن، میز پذیرایی با شیرینی و چای گرم، منتظر مهمان‌ها بود.

امیر پشت تریبون رفت. میکروفون را کمی تنظیم کرد و نگاهی به جمع انداخت. سالن، کم‌کم ساکت شد.

«خب... سه ماه پیش، وقتی این پروژه رو شروع کردیم، همه می‌دونستیم که کار سختی در پیش داریم. اما چیزی که نمی‌دونستیم این بود که قراره چقدر یاد بگیریم. از هم. از کار تیمی. و از این که چطور میشه با اعتماد به هم، یک کار غیرممکن رو ممکن کرد.»

امیر مکثی کرد. نگاهش برای یک لحظه، به سمت مهرو کشیده شد. مهرو، گوشه‌ی سالن ایستاده بود. دست‌هایش را جلوی خودش گره کرده بود و با دقت گوش می‌داد.

«اما یک نفر بود که بدون کار اون، این پروژه هرگز به اینجا نمی‌رسید. کسی که شب‌های طولانی بیدار موند، خطاها رو با دقت اصلاح کرد، و حتی وقتی تحت فشار بود، کیفیت کارش رو پایین نیاورد.»

امیر نفسِ عمیقی کشید. برای اولین بار، در طول این سه ماه، صدایش کمی نرم‌تر شد:

«خانم مهرو ایرانی... ازت ممنونم. از طرف خودم، و از طرف کل تیم. تو نه فقط یک طراح خوب، بلکه یک همکار واقعی بودی.»

سالن، یک‌باره پر از صدای دست زدن شد. مهرو، که از این قدردانی عمومی غافلگیر شده بود، سرخ شد، لبخند زد. لبخندی که در آن، هم خجالت بود، هم غرور، هم چیزی که هیچ‌کس نمی‌دانست.

و در میان آن همه صدا، چشمان امیر و مهرو، برای یک لحظه، در هم قفل شد. بدون کلمه ، بدون اشاره، فقط یک نگاه. نگاهی که می‌گفت: «ما می‌دانیم.»

بعد از پایان جشن، سالن کم‌کم خالی شد. همکارها یکی‌یکی خداحافظی می‌کردند و به سمت در می‌رفتند. صدای خنده‌ها و خداحافظی‌ها، کم‌کم در سکوت راهرو گم می‌شد.

مهرو، که هنوز آن لبخند خجالت‌زده روی لبش بود، به سمت امیر رفت. امیر کنار تریبون ایستاده بود و کاغذهایش را جمع می‌کرد.

«امیر...»

امیر سرش را بالا آورد. عینکش را کمی جابه‌جا کرد و نگاهش به مهرو افتاد.

«ممنونم. برای اون حرف‌هایی که زدی. انتظارش رو نداشتم.»

صدایش صادقانه بود. آرام. بدون آن بغض قدیمی.

امیر لبخند کوچکی زد. همان لبخندی که سه ماه پیش، پشت لپ‌تاپ، تا انتهای شب روی لبش مانده بود. کاغذها را روی میز گذاشت و با لحنی که سعی می‌کرد عادی باشد، اما ته‌اش چیزی دیگر بود، گفت:

«نظرت چیه؟ بریم کافه با هم یه قهوه بخوریم.»

مهرو برای یک لحظه، مکث کرد، نه از تردید. از آن مکث‌هایی که آدم می‌کند تا مطمئن شود خواب نمی‌بیند. بعد، لبخندی زد. این‌بار، بدون خجالت، بدون ترس.

«آره چرا که نه.»

امیر کتش را از پشت صندلی برداشت. با هم به سمت در سالن راه افتادند. هیچ‌کدام حرفی نمی‌زدند. اما سکوت بینشان، این‌بار سنگین نبود.

وقتی از در شرکت بیرون آمدند، آسمان شب، پر از ستاره بود. مهرو برای یک لحظه، سرش را بالا گرفت. امیر هم. هر دو، به یک نقطه نگاه کردند.

کافه:

کافه، کوچک و دنج بود. چراغ‌های کم‌نور و بوی قهوه‌ی تازه، فضا را پر کرده بود. آن‌ها میزی کنار پنجره گرفتند. پنجره‌ای که رو به خیابان باز می‌شد و چراغ‌های شهر، از پشت شیشه، مثل ستاره‌های زمینی می‌درخشیدند.

قهوه‌ها را آوردند. مهرو فنجانش را برداشت، اما قبل از اینکه اولین جرعه را بنوشد، دستش را روی میز گذاشت.

امیر، بی‌اختیار، نگاهش به همان دست کشیده شد. به مچ دست. به همان نقطه‌ای که سه ماه پیش، در آشپزخانه‌ی شرکت، کتری داغ، سرخش کرده بود. حالا فقط یک رد محو مانده بود؛ کم‌رنگ، اما هنوز پیدا.

امیر مدتی نگاه کرد. بدون اینکه چیزی بگوید. انگار که آن رد کوچک، تمام سه ماه گذشته را در خودش خلاصه کرده بود. دعوا، قهوه، معذرت‌خواهی، مزاحم، نگاه‌ها، سکوت‌ها.

مهرو متوجه نگاهش شد. دستش را کمی عقب کشید، اما نه از خجالت. از آن حسی که نمی‌دانست اسمش چیست.

«مونده...» امیر آرام گفت. نه سؤال بود، نه خبر. چیزی بین این دو.

مهرو لبخند کوچکی زد و با انگشت دیگرش، روی همان رد کشید:

«آره. ولی دیگه نمی‌سوزه.»

امیر سرش را تکان داد. برای یک لحظه، نگاهشان در هم قفل شد. بعد، امیر فنجانش را روی میز گذاشت و با صدایی که از هر وقت دیگر آرام‌تر بود، گفت:

«مهرو... تو برام تموم اون چیزهایی هستی که هیچ‌وقت دنبالشون نبودم. ولی حالا... نمی‌تونم بدونشون زندگی کنم.»

مهرو، برایِ چند ثانیه، ساکت ماند. به فنجانش نگاه کرد. به رد سوختگی روی دستش. و بعد، سرش را بالا آورد. نگاهش به نگاه امیر افتاد. لبخندی زد. آن‌قدر آرام که فقط از ته دل می‌آمد.

«من هم.»

از کافه که بیرون آمدند، هوا سردتر شده بود. اما نه آن‌قدر که آدم را فراری بدهد. یک سردی دلنشین پاییزی که فقط برای قدم زدن ساخته شده بود.

آسمان، پر از ستاره بود. آن‌قدر پر که مهرو برای لحظه‌ای ایستاد و سرش را بالا گرفت. امیر هم کنارش ایستاد. هیچ‌کدام حرفی نزدند. فقط نگاه کردند. به آن نقطه‌ی دور.

و بعد، آهسته، بی‌کلام، راه افتادند. قدم‌هایشان آرام بود. هماهنگ انگار که ماه‌ها بود با هم راه می‌رفتند.

درست در همان سکوت، دست امیر، بی‌اختیار، کنار دست مهرو قرار گرفت. نه از روی جسارت. از روی نیاز، از روی آن حسی که سه ماه بود، در دلش جوانه زده بود.

و انگشت‌هایشان، برای اولین بار، به هم رسید.

مهرو، برای یک ثانیه، نفسش را حبس کرد. بعد، آرام، انگشت‌هایش را در دست امیر جا داد. بی‌کلام. بی‌نگاه. فقط دست‌ها. فقط آن گرمای کوچک، در سردی شب.

راه رفتند. زیر آسمان پرستاره. بی‌کلام. اما این سکوت، این‌بار، از جنس همه‌چیز بود. از جنس رسیدن.

پایان