صبحها تپش قلب و دلشوره دارم، دلیلش را دقیقا نمیدانم فقط بیخودی نگرانم، حتی نمیدانم نگران چه چیزی هستم ولی مطمئنم که همه اینها دلایلی دارند که من از درک آنها عاجزم.
خواب پراکنده، گرما، سرما، دهانی که کنار شوفاژ خشک میشود، پشتی که گرم میشود، رویی که باز میماند و سردش میشود و وقتی پتو را به دور خودش میپیچد، گرما میخواهد خفهاش کند و بعد صدای زنگ ساعت موبایل که شبیه زنگ معبدهای بودایی است و به تدریج بلند و بلندتر میشود. باید با این همه خواب قطعه قطعه شده بلند شوم و برسم به زندگیام. ساعت، هی صدای زنگدارش را تکرار میکند: بلند شو و گرنه مجبورم باز تکرار کنم و تکرار میکند. دو تا پنج دقیقه به آن صفحه آهنی نامرئی که پشت صفحه شیشهای السیدی قایم شده، میکوبد تا من خیزخیزک خودم را بکشم و ضربدر خاموش زنگ گوشی موبایل را به چپ بکشم و با گوشی دوباره به رختخواب برگردم.
حالا گوشی به دست باید فکر کنم که چطور خودم را بیدار نگه دارم، هیچ چیز خاصی به ذهنم نمیرسد، جز روشن کردن اینترنت گوشی و چک کردن نوتیفیکشینها و همین است که کمکم بیدارم میکند، ظاهرا این جهانِ مجازی همه کاری میتواند انجام دهد.
بجز واتس آپ و غیره، اینستاگرام هم چند نوتیفیکشن نشانم میدهد، همه درباره استوری فیلم انگل است که دیشب توی اینستاگرام گذاشته بودم. دیشب که فیلم را دوباره از جایی که چند هفته پیش نیمه دیده و رها کرده بودم، دنبال کردم؛ از همان صحنه تکان دهندهای که دو خانواده فقیر در زیر زمین خانهٔ خانواده ثروتمند با هم روبهرو میشوند، از جایی که داستان دقیقا شکل و روند دیگری به خود میگیرد، خشونت، جنگ، سیل، قتل وارد فضای داستان میشود و پر از وحشت میشود، از دیدن بعضی صحنهها، پاهایم زیر پتو یخ میبندد. تا آخر دوام میآورم. فیلم کارش را خوب انجام میدهد، تکهای از آن سهم اینستاگرام میشود و همین میشود که صبح باید به کامنتهایی که سوال میکنند، نظر میدهند و با من هم رایی میکنند، جواب بدهم تا خوابم بپرد؛ اما اضطراب از همان آخر شب زیر پتویم خزید و وقتی که چراغها خاموش شد، همچنان صدای خفهٔ نفسهایش میآمد، مثل همان آدمهایی که زیرزمین زندگی میکردند، بودند اما دیده نمیشدند، فقط میشد آنها را حس کرد. مثل همان شکافهای طبقاتی، شکافهای درون سینه آدمها، خشونتی که ما را احاطه کرده است، نامرئی اما حس شدنی.

قلبم پر تپشهای غیرعادی است. صبح است. نم باران زده است. هنوز در رختخواب دراز کشیده، گوشی بهدست به این فکر میکنم که چطور خودم را از همبستری با این اضطراب نهفته نجات دهم و چگونه از جایم بلند شوم. بحث و چتها بیدارم کرده است. قهوه آرام آرام روی گاز به نقطه جوش میرسد. دیر شده است. میریزمش در یک ظرف دردار، کوله را به شانه میکشم و با حجمی از اضطراب و یک لیوان قهوه از خانه بیرون میزنم.