این پاییزی که گذشت تب و تاب عجیبی داشتم، حالا که نوشتههایم را میخوانم شوری را میبینم که اکنون باد آنها را جارو کرده است. نه، نمیخواهم ناامیدانه حرف بزنم و بگویم که زندگی بیشور و شعفی دارم، تجربیات گرانبهایی را پشت سر گذاشتهام و بالا، پایینهای زیادی را تجربه کردهام و البته بسیاریشان را با هم تجربه کردیم اما این روزها که اسفند شده با خودم میگویم آن شور بی حد وحساب از کجا آمد و به کجا رفت؟

گاهی دلم میخواهد ببرمش زیرمجموعه اختلالات خلق و خو و همه آن انگهایی که روان ناشناسان به آدم میزنند و گاهی میگویم تلاش مضاعفی بود برای خلاصی از زندگی یکنواختی که به آن عادت کرده بودم.
پس به جای سرتکان دادن باید به خودم تبریک بگویم، به آن سر پر شوری که مرا برداشته بود و با خودش جابجا میکرد. به دریای زیبایی که دیدم، به کوههای بینظیری که سپیدی برف بر آنها نشسته بود و مرا وادار به نوشتن میکرد، به اشکهایی که ریختم و خندههایی که گاه اشکی از گوشه چشمم جاری میکرد. شاید این پاییز گذشته را با همه دردها و رنجهایش بیشتر از همه پاییزهای این چند سال گذشته زندگی کرده باشم.
و حالا اسفند است با کلی جای زخمی که در روانمان حک شده و خوشیهایی که بودنشان را نباید انکار کرد. نه، زندگی هیچ وقت سیاه نبوده است بلکه همیشه ترکیبی از طیفهای مختلف سیاه و سفید است، فقط گاه کنتراست زندگی بالاست، خاکستریهایش کمتر میشود و سیاه یا سفیدش بیشتر. زندگی شاید خیلی رنگی نباشد اما قطعا هیچ وقت سیاه یا سفید محض نیست.
پاییز گذشته است با آن آبان تلخش ، زمستان رو به اتمام است، با آن پرواز ناتمامش و اندوهی که هنوز از گوشه و کنار سرک میکشد؛ قبول دارم سیاهیهایش زیاد بود اما لحظههای روشنی هم داشت که در آن زندگی کردم. آسمان را لمس کردم، کوه و دریا را چشیدم و پیکرم را از رخوت چندین سالهاش بیرون کشیدم به آغوش روزگار انداختمش و از همه آنچه رفته، فقط با نام زندگی یاد میکنم.
حالا اسفند است، خطر و اندوه را همیشه دور و بر خودم حس میکنم، ازین کرونا هم میترسم اما به گمانم این اضطرابهای به جان نشسته را نباید بیش از زندگی، جدی گرفت. مرگ هر گاه که آمد، خواهم مُرد تا آن زمان به بهاری که در راه است، دلخوشم و به بهانههای اندک و روشنیهای پراکنده.
این چند روز این آهنگ را گوش کردم، دوستش داشتم به شما تقدیمش میکنم که شبیه مرهم است.
با من بد تا نکن زندگی
این زندگی من است، این زندگی من است
با من بد تا نکن زندگی
آهسته به من بگو
چه چیزی از دست دادهای، چه چیزی از دست دادهای
بسیار آسیب دیدهای
بسیار آسیب دیدهای
من برایت پناهگاهی دارم
درون قلبم
با پنجرههایی
میتوانی از آنجا طلوع آفتاب را ببینی؟
هر روز صبح میان دستان من
و خود را غوطهور درون عشق من بیابی
من پتویی از بوسه برایت دارم
که آن را روی روحت بیاندازی
و بندرگاهی با آب زلال
برای زمانی که آرام شوی
و کلیدی که در صندوقخانه را باز میکند
جایی که تو درآنجا حقیقت را خواهی یافت