ذهن آدمی خیلی فراموش کار است. بویژه در باب حقایق مغزی. نوشتن وسیله ی یادآوری من است. و هرزمان که کمتر نوشته ام، زندگی سختتر گذشته چرا که شیوه ی درست زیستن را در طغیان روزمرگی از یاد برده ام.
قبلن آدمی بودم که علیرغم استرس زا بودن فعالیت ها، آنها را پیش میبردم چرا که به خودم یادآور میشدم که این مغزم است که دارد مرا بازی میدهد. واقعیت امر آنگونه که ذهنم جلوه میدهد نیست. قرار نیست به طرز فاجعه باری ضایع شوم، قرار نیست زیر مشت و لگد گرفته شوم، قرار نیست بهم توهین شود و قرار نیست کشته شوم. ذهن من یاد گرفته که از این موقعیتها دوری کند چرا که در گذشته برایش احساسات ناخوشایندی را رقم زده اند. اما اکنون برایم بی ضررند. اما پیش فرضش همچنان همان پیش فرض قدیمی ست.
با یک تقریب خوب میشود گفت که اوضاع هیچگاه آنقدر که ما فکر میکنیم بد پیش نخواهد رفت.
طی توصیه ی آلن دوباتن، پی چیزی که پیوسته مرگ را بهم یادآوری کند رفتم. گاهی نیاز داریم آمار مرگ و میر سرطان را خاطرنشان کرد چه بسا که در آینده ای نه چندان دور برای خودمان رخ دهد. بنظرم خاطرنشان کردن مرگ باعث میشود تا بهتر زندگی کنیم.
شهودم میگوید که زیادی از ریل خارج میشوم. از این رو شاید به دوز بیشتری از پرت و پلا نویسی و اخبار مربوط به سرطان نیاز داشته باشم.
