چند روز پیش در مسابقه آلتراتریل رانینگ بکیارد پورداروم (Ultra Trail Running Backyard Pordarom) در جنگلهای زیبای تنکابن، روستای گرماپشته، شرکت کردم.

فرمت این مسابقه با مسابقات معمول دو متفاوت بود.
یک مسیر حدود ۳ کیلومتر و ۴۰۰ متر داشتیم که باید میرفتیم و همان مسیر را برمیگشتیم؛ در مجموع ۶ کیلومتر و ۸۰۰ متر.
قانون مسابقه این بود که هر دور را باید حداکثر در یک ساعت تمام میکردیم و مسابقه میتوانست تا ۲۴ ساعت ادامه داشته باشد.
ما معمولاً هر دور را حدود ۵۰ دقیقه میدویدیم و ۱۰ دقیقه فرصت داشتیم که استراحت کنیم؛ چیزی بخوریم، کمی بنشینیم، اگر عرق کرده بودیم لباسمان را عوض کنیم، بند کفشهایمان را ببندیم و دوباره آماده شویم.
و بعد...
صدای زنگوله 🔔
و دور بعدی شروع میشد.
دوباره همان مسیر.
و دوباره.
و دوباره...
در چکپوینت هم همه چیز برای ادامه دادن آماده بود؛ موز، لیمو، تست و کره بادامزمینی، سوپ، چای، نوشیدنی ایزوتونیک، آب، قهوه و حتی نوشابه.
اما واقعیت این بود که چالش اصلی، غذا و نوشیدنی نبود.
چالش اصلی برگشتن به همان مسیر سخت، هر ساعت، دوباره و دوباره بود.
شب قبل باران باریده بود و مسیر گلآلود شده بود. سنگریزههای زیادی هم در مسیر وجود داشت و همین موضوع دویدن را سختتر میکرد. گاهی پایمان میپیچید و مجبور میشدیم با درد و خستگی ادامه بدهیم.
بعد از ۱۰ ساعت، من ۱۰ دور را کامل کرده بودم؛ یعنی در مجموع ۷۰ کیلومتر.
در بخش بانوان هم نفر سوم شدم. 🥉
نفر اول ۱۲ دور و نفر دوم ۱۱ دور را کامل کردند.

اما دور آخر برای من سختترین دور بود.
از نظر ذهنی هنوز آماده بودم که دوباره همان مسیر را بروم. ذهنم میگفت: «میتوانی یک دور دیگر هم بروی.»
اما بدنم دیگر همراهی نمیکرد.
زانوهام درد شدیدی داشتند و احساس کردم بدنم به حد خودش رسیده است.
و همینجا یکی از مهمترین درسهای این مسابقه را گرفتم:
قوی بودن همیشه به معنی ادامه دادن نیست.
گاهی قوی بودن یعنی بفهمی بدنت کجا به پایان توانش رسیده و در عین حال، به چیزی که تا آن لحظه به دست آوردهای افتخار کنی.
این مسابقه برای من فقط یک مسابقه دو نبود.
تمرینی بود برای صبر، استقامت، استمرار و غلبه بر ذهن و جسم.
هیچ مسیر جدیدی در کار نبود.
هر ساعت همان مسیر گلآلود و سنگلاخی را میدیدیم.
همان پیچها، همان سربالاییها، همان سرازیریها.

اما شاید دقیقاً به همین دلیل این مسابقه برای من ارزشمند بود.
چون زندگی و حتی مسیر کاری ما هم خیلی وقتها همین شکلی است.
گاهی مدت زیادی یک کار را انجام میدهیم و نتیجهای که انتظارش را داریم نمیبینیم.
خسته میشویم.
شک میکنیم.
فکر میکنیم شاید بهتر باشد متوقف شویم.
و درست همان لحظه، دوباره باید تصمیم بگیریم:
یک دور دیگر.
به نظرم صبر و قوی بودن، دو ویژگی هستند که میتوانند آدمها را از یکدیگر متمایز کنند.
نه به این معنی که ما را از دیگران بهتر میکنند؛ بلکه به این معنی که کمکمان میکنند وقتی مسیر سخت میشود، همچنان ادامه بدهیم.
من واقعاً به این تجربه افتخار میکنم.
۷۰ کیلومتر.
۱۰ ساعت.
۱۰ دور.
مقام سوم بانوان.
و مهمتر از همه، یک یادآوری:
گاهی سختترین مسابقهای که در زندگی میدهیم، مسابقهای است که در ذهن خودمان جریان دارد.