امروز اسنپ گرفته بودم برای رفتن به انقلاب. ماسک نداشت، پنجره عقب پایین نمیومد و صدای ضبطش خیلی بلند بود و با احترام به سلیقه هر کس ولی واقعاً بنظرم یه جایی بیاحترامی به گوشه شنیدن یه چیزایی :) از ابتدای کرونا این قدر سر ماسک نداشتن و... بحث پیش اومده که همیشه سعی میکنم ماسک اضافه همراه داشته باشم و این گذشت. پنجره رو هم دیدم پنجره جلو بازه و کنار اومدم. دو بار درمورد صدای ضبط تذکر دادم و اتفاقی نیافتاد و بعدش دیگه چیزی نگفتم.
به این فکر کردم که اگه یه سال پیش بود تا خاموششدن ضبط ادامه میدادم یا اصلا پیاده میشدم ابتدای سفر؛ اما بهنظر خیلی سر حقوق خودم سازشگرتر شدهام. و ناراحت شدم از دست «خودم» بخاطر این سفر غیرمناسب.
مادرم در آستانهی بازنشستگیه و من (احتمالا) در آستانه فارغالتحصیلی. یعنی جایی که به تعبیری نقطه شروع مسیری قلمداد میشه که الآن مامان انتهایش ایستاده.
چیزای زیادی از حرف زدن این مدت با مامان فهمیدم و سعی کردم یاد بگیرم. از اینکه «برای نهاد دولتی کار نکن» تا اینکه «این تصمیمها اشتباه بودن و حواست جمع باشه» و... . اما شاید مهمترین چیزی که فهمیدم این بود که اگه با کاری میکنم برای خودم چیزی نسازم، چیزی که بتونم لمسش کنم و حسش کنم، درنهایت احساس بدی خواهم داشت. احساس بیثمر بودن تلاشی که انجام شده... .
کلا احساس عجیبیه...
امتحانات ترم قبل چهارشنبه 7 بهمن ساعت دو بعدازظهر تموم شد. بعد از اون چهاردهم ددلاین دو تا پروژه بود و بعد هم بیستم ددلاین یک پروژه دیگه. درنهایت بعد از امتحانات هم تا پاسی از نیمه شب پنجشنبه 21 بهمن در حال پروژه زدن بودیم. و امروز (23 بهمن) ساعت 9 صبح اولین کلاس ترم جدید شروع شد!
واقعا لازمه این همه فشردگی؟ من هنوز بخاطر پروژهها بیخوابی دارم ولی باید ترم جدید رو هم شروع کنم! بگذریم از اینکه بعضی از بچهها تا آخر بهمن هنوز پروژههای ترم قبل رو دارن و باید بزنن... .
من قبول ندارم به سمت آینده میرویم
اجداد ما در آینده بودهاند
و ما در مسیر برگشت هستیم
برای همین
هر از گاهی چیزهایی میبینیم
که قبلا دیدهایم
ما در مسیر برگشت هستیم
که هر روز تنهاتر میشویم...
رضا یاوری
از مجموعه شعر «سارا»
(خیلی غیر فرهنگیه که آدم یه کتاب رو فقط بخاطر اسمش بخره؟ :)
«خستهای فکر میکنم» نام شعری بسیار زیبا از ای.ای.کامینگز (در ایران در کتابی به همین اسم چاپ شده.)