خستهای
(فکر میکنم)
از معماهای همیشگی زندگی و کارها
و من هم خستهام.
پس با من بیا
و در دورها و دوردستها خستگی را رها خواهیم کرد__
(تنها من و تو!)
بازی کردهای
(فکر میکنم)
و محبوبترین بازیچههایت را شکستهای
و حالا کمی خستهای
خسته از چیزهایی که میشکنند و__
تنها خستهای
و من هم خستهام.
اما امشب میآیم، با رویایی در چشمهایم
و با شاخه گلی به دروازههای ناامید قلبت میزنم __
باز کن!
چرا که جاهایی را نشانت میدهم که هیچکس نمیداند
و اگر دوست داشته ابشی
جاهای عجیب و غریب خواب را.
آه بیا با من!
در آن حباب معکره، در ماه برایت میدم
و ماه تا ابد و یک روز شناور میشود
و روزی برایت خواهم خواند
آواز سنگ یمانی را
و به یاری ستارههای احتمالی
دشتهای پیشپاافتاده را جستوجو خواهم کرد
تا تکگُلی را بیابم
که نگاه میدارد (فکر میکنم) قلب کوچک تو را
در حالی که ماه از دریاها بیرون میآید.
ای. ای. کامینگز
ترجمه: سینا کمالآبادی، سمیرا نکوئیان
ناشر: کارگاه اتفاق