بعد از چندین ماه رژیم طاقت فرسا و یک عمر مواظبت از غذایی که میخوری...و وقتی همه یک بشقاب پر برنج و با روغن جلوی چشمانت قورت میدن و تو باید سالاد بدون سس و جوجه کباب مزخرف همیشگی ات رو بخوری....و مربی جدیدت آنقدر بهت سخت گرفته که حالت از این زندگی بهم خورده و دلت میخاسته از هر فرایندی که توش هستی استعفا بدی بیای بیرون،.....فقط یک کار هست که مشت محکمی بر دهان همه و من جمله خودته:اونم اینه که عصبانی و زخمی از سر میزت توی کتابخونه بزنی بیرون و کارتت رو نه یک بار که دوبار روی «وندینگ ماشین» یا بهتر بگم «آیینه دق پرخوراکی» بکشی و .....
خودتو رها کنی از این بار محنت و دق دنیوی....
نمیخام سلامت باشم...میخام چربی هامو دوست داشته باشم تا دور قلبمو بگیرن و اخر سر از تصلب شراین بمیرم...حداقل تو این دنیا خوشحال بودم .....وقتی لذت خوردنت رو که همه چیزته ازت میگیرن همینه....از خودت و بقیه انتقام میگیری.....
مرتیکه عوضی بی سواد(در اوج احترامی که که در دنیای واقعی بهشون میزارم: خجالت :حرف حق: خستگی)
دلم میخاد بهش بگم تو هیچی از بدن خسته و بی رمق من نمیدونی....
