
تا حالا به آدمایی که توی زندگیت بودن و هستن دقت کردی؟ نمیدویدم متوجه این شدی که بعضی از موقعیتایی که با بعضی آدما تجربه میکنی (صرف نظر از نسبتی که باهاشون داری)، خیلی شبیه همن؟ من که خیلی این الگوی تکراری رو توی آدمای مختلف زندگیم دیدم! آدمایی که سن و جنس و نسبت و جایگاه متفاوتی توی زندگیت دارن، اما وقتی به عمق ماجراهایی که باهاشون تجربه کردی نگاه میکنی، یه چیز میبینی، یه حس مشابه!
مثلاً مدام با آدمایی برخورد میکنی که رازدار نیستن. بین دوستات یا توی محل کار، آدمایی هستن که بهشون اعتماد میکنی و بعد چند وقت، در کمال ناباوری میبینی که ای دل غافل! فلان چیز رو که الان داری از زبون فلانی میشنوی، فقط به یه نفر گفته بودی! عجب دهن لقیه!!! بعد به خاطر همین حس ناامنی و ناتوانیِ طرف در رازداری، ازش فاصله میگیری یا حتی باهاش قطع رابطه میکنی. و بعد از مدتی، توی خونواده دور و نزدیک یا با یه دوست دیگه هم، چیزی شبیه این موضوع پیش میاد و دوباره همون حس ناامنی و حماقت ناشی از اعتماد نابجا سر و کلش پیدا میشه. خلاصه که بارها و بارها این حس در انواع و اقسام موقعیتها تجربه میشه.
به نظرت قضیه این وجه تشابه توی قصههای مختلف با آدمای مختلف چیه؟؟ تصادف؟ بدشانسی؟ گره کور؟ به نظر من که هیچکدوم ازینا نیست! بازی زندگی خیلی هدفمندتر از اینه که بخواد پر از اتفاقات تصادفی باشه!
هوشمندی کائنات در هر لحظه ما را فرا گرفته ...
بذار اینجوری شروع کنم. زندگی، یه بازی بزرگه و راه و رسم بازی هم مشخصه. اصلاً هدف این بازی، تسلط به قوانین بازیه! همه خرابکاریایی که میکنیم، برای اینه که با آزمون و خطا به قوانین بازی پی ببریم و بهشون مسلط بشیم. و شرط این اکتشاف و تسلط، توجه به عمق ماجراها و پیغامهای تکرار شوندست.
حالا یه چیز دیگه! دقت کردی که بیشتر وقتا، در کنار آدمایی قرار میگیری که نقطه مقابل خودت هستن؟! مثلاً تویِ عجولِ کم حوصله هیجانی در کنار یه آدم صبورِ پر حوصله خونسرد، یا تویِ بااراده مسئولیتپذیر هدفمند در کنار یه آدم وابسته مرددِ بیبرنامه یا تویِ سخت گیرِ مُبادی آدابِ منظم در کنار یه آدم وِلنگ و بازِ بینظم و زیادی خوش و الی آخر ... حتماً تجربه کردی!
خب حالا به نظرت همه اینا اتفاقیه؟!

اگه همین حالا که داری این جملهها رو میخونی، چند لحظه مکث کنی و یه نگاهی به خودت و آدمای دور و برت بندازی، متوجه این چیدمان شگفتانگیز متناقض میشی. یادت باشه که وقتی عمیق به زندگی جاری در اطرافت نگاه کنی، لحظههای بزرگی رو تجربه میکنی.
اما چرا؟؟؟ چرا ما به آدمای متضاد خودمون برمیخوریم، در نقش پدر، مادر، خواهر، برادر، همسر، دوست صمیمی، معشوق، رئیس، کارمند، همکار، فرزند و غیره؟
مگه راه دستیابی به آرامش و خوشبختی این نیست که در کنار آدمایی شبیه خودمون باشیم تا بتونیم همدیگرو درک کنیم و با شباهتهامون، با رضایت و بدون تنش و اصطکاک زندگی کنیم؟ خدا با ما مشکلی داره که نمیذاره آروم و خوشبخت باشیم؟ نه، این نیست! نه آرامش اینه نه خوشبختی! خدا هم با ما مشکلی نداره!
هر انسانی، حلقه ای طلایی در زنجیره خیر و صلاح من است (فلورانس اسکاول شین).
وقتی به ارتباط خودمون (و دیگران) با آدمایی که خصوصیات اخلاقی شبیه خودمون دارن نگاه کنیم، میبینیم که در کنار این آدمای به ظاهر شبیه خودمون هم، آرامش و خوشبختی و رضایت کامل نداشتیم یا نداریم! و به طور شگفتانگیزی میبینیم که آدما عمدتاً جذب قطبهای مخالف خودشون میشن؛ مثلاً یه آدم آروم برای یه آدم پرهیجان، یه آدم وابسته برای یه آدم مستقل و یه آدم ترسو برای یه آدم شجاع جذابتره!
اما نکته عجیبتر اینه که همین آدمای متضاد، فقط مدتی برای هم جذابن و با گذشت زمان ممکنه حتی از هم منزجر بشن. شاید خیلی به این موضوع فکر کرده باشی و به این نتیجه هم رسیده باشی که "زندگی چقدر پیچیدست!" یا زندگی چقدر مسخرست!"
اما اینجور نتیجهگیریا مال زمانیه که با قوانین بازی آشنا نیستیم. وقتی قوانین بازی رو بشناسیم، به جای انزجار یا ناتوانی در درک و هضم زندگی، تحسینش میکنیم. وقتی به زیبایی این چیدمان پی میبریم، هنرمندی و هوشمندی عقل کُلِ حاکم بر هستی رو ستایش میکنیم.
حالا داستان این قوانین چیه؟

روانشناسانی مثل یونگ میگن، هدف از زندگی، رسیدن به انسجام درونی و تعادل جنبههای مختلف شخصیت انسانه. صدها نظریه تیپشناسی شخصیت، با مطرح کردن عناصر مختلف شخصیت، تعالی انسان رو در یکپارچگی و متعادلسازی عناصر شخصیتی میدونن.
از طرفی، هدف از آفرینش تمام هستی هم رسیدن به تعادل و یکپارچگیه. تمام هستی با نظمی شگفتانگیز و خیرهکننده، سیر تکامل خودش رو طی میکنه، از هر آنچه در کهکشانها و آسمان هست تا هر آنچه در اعماق دریاها و زمین هست. و تکامل یعنی کامل شدن، یعنی همان متعادل شدن.
تعادل یعنی نه کم نه زیاد بلکه به اندازه داشتن.
وقتی منِ نوعی، به عنوان یک انسانِ رو به تکامل، چیزی در درونم کم یا زیاد دارم، باید به تعادل برسم و برای همین به زندگی اومدم. مثلاً به عنوان فردی که زیاد، راحت، نسنجیده یا ناپخته اعتماد میکنم، باید یاد بگیرم که در اعتماد کردن به تعادل برسم. پس هوشمندی کائنات، کسانی رو اطراف من میچینه و وارد زندگی من میکنه تا درد بکشم و بالاخره اعتماد پخته رو یاد بگیرم.
اعتماد پخته یعنی یک قدم من یک قدم تو، نه ده قدم من دو قدم تو!
اگر منِ نوعی از تکرار ماجرای سوء استفاده از اعتماد و مواجه شدن با خیانت (به صورت افشای راز، خیانت در امانت یا به هر شکل دیگه ای) درس لازم برای تعادل شخصیتم رو نگیرم، این ماجرا با آدمهای مختلف در خلال ماجراهای متفاوت برام تکرار میشه. و این تکرار اونقدر در زندگی من ادامه پیدا میکنه تا یه جایی بالاخره عمیق دیدن رو یاد بگیرم و ضرورت تعادل در اعتماد رو درک کنم.
و همینطور، وقتی با آدمی متضاد خودم مواجه میشم (که در ابتدا جاذبه و در انتها دافعه داره برام)، یعنی من به جنبه ای از جنبههای اون شخصیت متضاد نیاز دارم تا به تعادل برسم. و اگر چنین نیازی نداشتم، اون فرد با اون ویژگیها هرگز وارد زندگیم من نمیشد!
منِ بیقرار هیجانیِ کمطاقت برای رسیدن به شخصیتی متوازن، به صبوری و آرامش و خونسردی نیاز دارم. پس طبق قوانین بازی، فردی با این خصوصیات وارد زندگی من میشه تا به من نشون بده که برای رسیدن به رضایت درونی، خوشبختی و آرامش حقیقی باید این خصلتها رو در خودم ایجاد کنم نه اینکه دنبال یه آدم دیگه با اون خصلتها باشم.
و بر عکس، منِ صبورِ آرومِ خونسرد در مواجهه با آدمی عجول و هیجانی و بیقرار، نیاز دارم بفهمم برای رسیدن به شخصیتی متوازن و سالم، باید هیجان و سرعت کافی و عکس العمل به موقع رو در خودم ایجاد کنم.

بدانیم و آگاه باشیم که هیچ فردی، هیچ ماجرایی، هیچ حسی و هیچ تجربه ای بی دلیل در دایره ادراک ما قرار نمیگیره!
هر پیشامدی و هر تعاملی که تجربه میکنیم، به قصد ایجاد تعادل وارد صحنه زندگی ما میشه؛ یا چیزی کم داریم که باید زیادش کنیم و یا چیزی زیاد داریم که باید کمش کنیم.
داخل پرانتز بگم که اگه اولین باره نوشتههای منو میخونی، بهت حق میدم که زیاد با حرفام ارتباط برقرار نکنی، آخه برای درک این حرفا باید یه فلسفه زیربنایی قوی داشته باشی. واسه همینم، توصیه میکنم، یه نگاهی به مقالههای دیگم هم بنداز.
اگه خواستی مطالبی که توی مقاله من کیم؟ اینا چین؟ اینجا کجاست؟ نوشتم رو هم بخون. قضیه رو برات روشنتر میکنه.
پس شگفتی و زیبایی زندگی رو فقط وقتی میتونیم حقیقتاً درک کنیم که این قوانین رو بشناسیم و با آگاهی به قوانین هستی، زندگی رو زیست کنیم.
زیبایی این مثال ساده رو ببین که هوشمندی چیدمان آدما در کنار هم رو نشون میده:
صدای زیر و کم قدرتی دارم، آروم و کم جون حرف میزنم درحالیکه صدا، نقش بسیار مهمی در ایجاد شخصیتی قدرتمند و تأثیرگذار داره. شاید ندونی اما صدای محکم با حس تسلط به خود، یکی از نشونه های عزت نفس بالا و خودپنداره قویه.
حالا هوشمندی کائنات، برای کمک به من در به تعادل رسوندن بخشی از وجودم (حس قدرت و تأثیرگذاری)، منو در کنار فرد یا افرادی (در هر مقام و نسبتی) قرار میده که شنوایی کمی دارن و برای برقراری ارتباط با اون فرد یا افراد کم شنوا، مجبورم بلندتر و محکمتر حرف بزنم. یعنی این موقعیت فقط تمرینی برای منه تا این ضعف رو در خودم برطرف کنم. نه بدشانسیه نه بدبختیه نه اتفاقی!
ممکنه شنیدنش برات تلخ و پذیرفتنش برات سخت باشه اما حتی ظلمی سهمگین و جانگداز هم جز برای به تعادل رسیدن جنبههای وجود من و تو نیست! بهش فکر کن!

این جمله که "بی اذن خدا، برگی هم از درخت نمیفته" داره به تحت کنترل بودن، هوشمندی و هدفمندی هستی اشاره میکنه. با چنین باوری، انصافاً همه چیز در جهانت نیکو نیست؟؟!
خدایا شکرت که جز خیر نیستی ...
اگه امروز داری این مطلب رو میخونی، این هم اتفاقی نیست.مطمئناً وقت تغییرته، حالا توی کدوم مرحله از تغییر هستی رو نمیدونم! آخه توی روانشناسی، پنج مرحله تغییر معرفی شده: پیش تفکر، تفکر، آمادگی، اقدام و تداوم.
به هرحال، مطمئن باش که نه من اتفاقی به فکر نوشتن این مطلب افتادم نه تو اتفاقی وارد این صفحه شدی و شروع به خوندن این جملهها کردی! نوشتن این مطلب برای من و خوندنش برای تو، بخشی از نظم هستی بوده تا ما رو در مسیر توازن و تعالیمون کمک کنه.

و شکر وجود گرانقدر و ارزشمند استادم دکتر بیتا حسینی که وجودش، شمع روشنیبخش زندگی من بود و به من یاد داد که هر آنچه از او میرسد نیکوست، به شرط آگاهی ❤️
لحظههات پر از عشق و آرامش، نور و روشنی و خیر و برکت❤️
اگه حرفی برای گفتن داشتی، اینجا بنویس یا به من در اینستاگرام سر بزن:
Instagram.com/Vdakarami