بچه که بودیم توی یه کاسه کوچولو کمی آب و ریکا می‌ریختیم و با لوله یه خودکار توخالی ازش حباب درست می‌کردیم. چه ذوقی می‌کردیم وقتی توی لوله پر از آب ریکا فوت می‌کردیم و حبابا ازش میومدن بیرون! چه کیفی می‌داد وقتی حبابا رو توی هوا می‌دیدیم. بعضیاشونو فوت می‌کردیم تا برن بالاتر و بعضیاشونم می‌ترکوندیم. توام یادته نه؟!
آره، حُبابا خیلی قشنگن، اما خیلی زود می‌ترکن! با گذر از دنیای بچگی و حضور در دنیای بزرگسالی، زندگی چقد عوض میشه!
خوب که بهش نگاه می‌کنی می‌بینی زندگی هم یه حبابه! و هر لحظه ممکنه این حباب توی صورتمون بترکه. هیچکس نمی‌دونه کی، کجا و چجوری قراره حباب زندگیش بترکه!
آدما انقد غرق هیاهوی زندگی شدن که یادشون رفته هر سفرِ رفتی، یه برگشتی داره! شاید امشب که چشامونو می‌بندیم، آخرین شب زندگیمون باشه؛ شاید فردا که از خونه میریم بیرون، آخرین دیدارمون با خونه و خونواده باشه؛ شاید ...
کل زندگی یه سورپرایزه! از همون لحظه اول با چیزای غیر منتظره غافلگیر میشیم. هر دم ازین باغ بری می‌رسد! اما می‌دونی توی این سفری که نه بلیط رفتش با خودمونه نه بلیط برگشتش، بهترین کاری که می‌تونیم بکنیم چیه؟ اینکه "حضور داشته باشیم".
بهترین کار اینه که در لحظه لحظه زندگی که هر آن ممکنه سوت قطار برگشتش کشیده بشه، حواسمون به بودنمون باشه. اینکه چی هستیم؟ کی هستیم؟ چجوری هستیم؟ چیکار می‌کنیم؟ چه تاثیری روی زندگی بقیه داریم؟
بهتره توی این حباب، مدام حواسمون به چطور بودنمون باشه و به اینکه "داریم به چه چیزی و چه کسی تبدیل میشیم!" حواسمون به این باشه که چه رنگ و حال و هوایی داریم به دنیا و زندگی آدمای دیگه میدیم!
زندگی، انفرادی‌ترین سفرِ جمعی ماست.
توی این سفر، باید فقط حواسمون به نوع بودن خودمون باشه! آخه وقتی حباب بترکه، چیزی غیر از خودمون با خودمون نمی‌بریم! نه آدمی نه ماجرایی و نه دارایی... با خودمون اومدیم و با خودمونم میریم!
خام اومدیم تا پخته بریم! روشن اومدیم تا روشنتر بریم! اومدیم که با همه آدمایی که توی زندگی باهاشون برخورد می‌کنیم و همه ماجراهایی که تجربه می‌کنیم، در حقیقت "خودمون رو تجربه کنیم".
در تعامل با هر آدمی (از مادر و پدر و خواهر و برادر و همسر و فرزند و دوست گرفته تا رئیس و همکار و همکلاسی و همسایه و دولت و حکومت و ...)، بفهمیم ما چجور آدمی هستیم؟ چقدر بزرگ یا کوچیکیم؟ چقدر ترسو یا شجاعیم؟ چقدر ضعیف یا قوی هستیم؟ چقدر جاهل یا آگاهیم؟ چقدر بلد یا نابلدیم؟
حباب زندگی خیلی زود می‌ترکه! ما اومدیم که نقطه ضعفهامونو بشناسیم و بهبودشون بدیم؛ به آگاهی، به شفا، به رهایی برسیم؛
اومدیم به حقیقت برسیم ...
حقیقت اینه که برتری انسان نه بر اساس داشته‌ها و دستاوردهاش، بلکه به موارد دیگه ای بستگی داره، یعنی:
نوعِ بودنش،
سطح آگاهی و درک درستش از جهان هستی و خالق هستی،
میزان آزادی از اسارت و تاریکیهای درونش،
شرافتش،
شجاعتش،
ارزش آفرین بودنش،
پندار و گفتار و کردارِ عاری از تعصب و تکبرش...
حقیقت اینه که خالق ما، چیزی جز عشق نیست و چیزی جز عشق برامون نداره، حتی در پس تلخترین پیشامدها، عشق هست، البته به شرط آگاهی!
خالق ما، خالق عشق است، خدای صلح است نه خدای قهر و غضب!
باید توی همه چیز فقط دنبال خودمون باشیم. توی همه شرایط، حواسمون باشه که الان باید چی یاد بگیریم و چجوری بهتر از قبل بشیم!!! چجوری هر روز به "آدمتر شدن" نزدیکتر بشیم!
هر جا که هستیم و هر حالی که داریم، آرزوهای خوبمون هیچوقت یادمون نره! آرزوی واقعی همه ما روحهای فناناپذیری که برای تکامل به این فرصت زمینی اومدیم، نزدیکتر شدن به
عشق، نور، آگاهی، صلح، برکت، آرامش، شفای قلب، شفای ذهن، شفای روح و رهایی بر زمین و سرزمینم جاری ❤️
آدرس من در اینستاگرام:
Instagram.com/Vdakarami
