ممکن است این عبارت را صدها بار در باشگاه بدنسازی خود، در کلاس های تمرینی گروهی یا در اطراف افراد دیگری که درگیر تناسب اندام و ورزش هستند شنیده باشید. با این حال، هسته هنوز برای بسیاری ناشناخته است.
در حالی که داشتن یک هسته قوی و داشتن عضلات شکمی قوی اغلب به جای یکدیگر استفاده می شود، این مقایسه کاملاً درست نیست. متن زیر به دنبال روشن شدن معنای مفهوم و چگونگی بهره مندی شما از داشتن یک هسته قوی تر است.
عضلات اصلی
مفهوم هسته به گروهی از عضلات در اطراف مرکز ثقل بدن ما اشاره دارد. احتمالاً این گروه نام خود را از این طریق گرفته است. این ماهیچه ها دور باسن، ستون فقرات و ناحیه شکم را احاطه کرده اند.
بر اساس آناتومی و عملکرد آن ها، دسته بندی های مختلفی از عضلات مرکزی وجود دارد. اکثر نویسندگان و محققان ، هسته را به عنوان یک سیستم عضلانی corset مانند توصیف می کنند که شامل حدود 30 جفت ماهیچه است که عملکردها و ویژگی های مشابهی دارند.
آناتومی و عملکرد
ماهیچه های مرکزی نباید به عنوان یک واحد مجزا در نظر گرفته شوند، بلکه باید به عنوان بخشی از آناتومی در نظر گرفته شوند که با بقیه بدن هم افزایی دارد. با این حال، اغلب به یک فضای عضلانی 3 بعدی با دیافراگم به عنوان سقف، عضلات شکم به عنوان جلو و یک دیواره جانبی، عضلات شکم و سرینی یا گلوتئال به عنوان دیواره پشتی و عضلات کف لگن به عنوان کف ساده شده است.
عضلات مرکزی موضعی عضلات عمیقی هستند که به ستون فقرات یا نزدیک آن می چسبند. آنها به عنوان تثبیت کننده ستون فقرات در طول حرکات روزمره و فعالیت های ورزشی عمل می کنند. اینها شامل دیافراگم، عضلات کف لگن، عرضی شکم و بسیاری از عضلات دیگر است.
ماهیچه های هسته ، عضلات سطحی هستند که تنه و اندام ها را به هم متصل می کنند. این ماهیچه ها انرژی و نیرو را بین بالاتنه و پایین تنه و همچنین از تنه به اندام ها منتقل می کنند. عضلات سرینی، عضلات بزرگتر پشت و عضلات شانه از این گروه هستند.
در کنار حمایت از الگوهای حرکتی در زندگی روزمره و ورزش، همه عضلات مرکزی نقش مهم دیگری دارند. به عنوان مثال، عضلات شکم و دیافراگم یکپارچگی اندام های داخلی را حفظ می کنند و به کنترل صدا و تنفس کمک می کنند.
همچنین، پیشگیری از آسیب یکی دیگر از نقش های بسیار مورد بحث یک هسته قوی و توسعه یافته است، زیرا اغلب در طول تمرین ورزشکاران ، توسط اکثر مربیان قدرتی و آماده سازی استفاده می شود.
تمرین اصلی باید بر روی توسعه تدریجی اجزای متعدد تناسب اندام با افزودن تمرینات چالش برانگیزتر در طول زمان تمرکز کند. این تمرینات باید هسته مرکزی را در ترکیب با سایر قسمت های بدن درگیر کند، زیرا تثبیت و انتقال انرژی در طول حرکت، وظیفه اصلی هسته است.
به این ترتیب، بهبودها نه تنها زیبایی شناختی بلکه کاربردی هستند.
تمرین برای عضلات شکم در مقابل تمرین عملکردی
در حالی که تمرین برای داشتن عضلات شکم قوی با شش تکه یک بدن شایسته است، اما هدف آن عمدتاً زیبایی است.
تمرین از نظر عملکردی به تمرینی اطلاق میشود که بتواند حرکاتی را در زندگی روزمره و فعالیتهای ورزشی به طور موثر و در امان از آسیب ایجاد کند. این رویکرد در ورزش مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا بیشتر ورزشکاران باید بتوانند حرکات کارآمد را با قدرت انجام دهند.
یک رویکرد ورزشی به تمرینات اصلی شامل عضلات موضعی به عنوان اولویت، حرکت به سمت تثبیت هسته و حرکات پویای کل بدن برای رشد قدرت است.
تمریناتی مانند hollow hold، پلانک، پلانک کناری،lute bridge, single-leg glute bridge, وsuperman hold برای ایجاد ثبات و به کارگیری عضلات عمیق تر عالی هستند. بالا بردن پا دراز کشیده، دراز و نشست، کرانچ، چرخش روسی، اسکات و لانج همگی تمرینات تقویتی عالی هستند که عضلات سراسری را فعال می کنند.
افزودن حرکات پیچیده تر و پویاتر مانند کوهنوردی، پلانک چرخشی تی بار، کشش های مرد عنکبوتی، تمرینات مختلف تی آر ایکس و بورپی می تواند منجر به بهبود قدرت شود.
بردن
بدن به صورت مجموع اجزای بسیاری عمل می کند. اگر یک قسمت در طول تمرین نادیده گرفته شود، بدون توجه به هدف، نتایج ممکن است رضایت بخش نباشد. کلید این است که حلقه گمشده زنجیره را بیابید و روی آموزش نقاط ضعف خود تمرکز کنید نه نقاط قوت.
تمرین عضلات مرکزی فواید زیادی دارد و غفلت از آن دارای معایب زیادی است. با رویکردی ورزشی و کاربردی تمرین کنید تا بهترین مزایای ممکن را به دست آورید .