از بچگی یادم میاد چه چیزهایی راجع به جهنم بهمون میگفتن. قیر داغ میریزن تو حلقمون و فلانمون میکنن و اینا. شاید اون موقع خیلی میترسیدم از اینها ولی بزرگ تر شدم و دیدم الان خودم دارم جهنم رو به چشم میبینم. فقط تنها چیزی که ندیدم اون قیر داغ که میریزن تو دهنمون هست که اونم اروم اروم جور میکنن برامون انشالله.
خیلی دلم میخواد از اینجا برم. از اونجایی که یکم برنامه نویسی بلدم و علاقه و پشتکار دارم براش اگ یکوقت برام فرصت رفتن جور بشه میرم. ولی خب تا وقتی که نه پولی دارم نه فرصتی برای رفتن فعلا مهمونتون هستم :))
این حرفااییی که همش میزنن و میگن میشه بسازیمش و مشکلی نیست و امید داشته باش هم همش (برای من) یسری حرفای کلیشه ای به حساب میاد که هیچ اثری روم نداره دیگ (قرار بود اثر داشته باشه ولی با این اوضاع امروزه دیگ برام اهمیت نداره)
امیدوارم فقط و فقط شرایط خوب بشه. شاید به عمر ما وصال نده بتونیم اون روز خوبی که میگن رو ببینیم ولی خب من بازم امید دارم.