
# بدن به مثابه یک همسفر
وقتی در خیابانهای شهر قدم میزنم، منظرهای عجیب و سوالبرانگیز مرا با خود به دنیای پرسشها میبرد. انگار شهر در حال تغییرِ ماهیت است. این حجم از سالنهای زیبایی با خدماتِ عجیب و غریب که دیگر بوی آرایشگاههای کلاسیک را نمیدهند، مرا به فکر فرو میبرد: این حجم از تقاضا، پاسخگوی کدام نیاز است؟
در ساختمانِ پزشکان، جراحان زیبایی اولویتِ تخصصی خود را بر تغییرِ چهره گذاشتهاند؛ حتی چشمپزشکان نیز با جراحیهای پلک، به دنبالِ بازتعریفِ نگاه هستند. اما این ماجرا فقط محدود به ویترینهای خیابان نیست. در خلوتِ خانه نیز، ویترینهای شهر با سرعتی سرسامآور، از طریق صفحهی گوشیهایمان، ذهنم را درگیر میکنند.
در این میان، ناخودآگاه به خودم رجوع میکنم: من کجا هستم؟
من زنی هستم ۴۶ ساله، با تجربهی دو زایمان، با بدنی که قرار است در این دنیا، همسفرِ من باشد. من تلاش کردهام با بدنِ خود رابطهای معقول داشته باشم؛ با ورزش و تغذیهی سالم، اما نه در حدِ یک ورزشکار حرفهای، بلکه در حدِ یک مراقبتِ همیشگی و متعادل. اما ناگهان، سوالی عمیق و لرزان در ذهنم میپیچد:
رابطهی من با بدنم چیست؟ آیا من در حالِ مراقبت از بدنم هستم تا بتوانم جهان را از طریق آن درک کنم، یا در حالِ ساختنِ پاسخی برای «نگاهِ دیگران»؟
حقیقتاً پرسشِ پیچیدهای است. از یک سو، بر اساس ذاتِ زنانهام، عاشق زیبایی هستم و دلم میخواهد همواره آن درخششِ جوانی را داشته باشم؛ اما از سوی دیگر، میدانم که زمان، حقیقتی است که باید پذیرفته شود.
اما آنچه بیش از همه مرا آزار میدهد، این پرسش است: چگونه میتوانم این بدن را دوست داشته باشم؟
چرا این سوال، آغازگرِ مسیرهای بیانتهایی از مصرف و تغییر است؟ چرا هر پاسخ، خود سوالی جدید میآورد؟ و در نهایت، ارادهی من کجاست؟ آیا من در حالِ هدایتِ زندگیِ خود هستم، یا تنها در حالِ واکنش نشان دادن به استانداردهایی هستم که مدام در حالِ جابهجایی هستند؟
در این میان، من با تجربهی سنگینِ خودبیگانگی، به یک آگاهیِ گذرا رسیدهام: تنها راه رهایی از این استانداردهای تحمیلی، بازگشت به حقیقتِ هستیِ ماست؛ حقیقتی که در لایههای ساختارهای اجتماعی گم شده است. من میکوشم به خود، اصالت را یادآور شوم؛ اینکه بدنم، نه یک کالا برای نمایش، بلکه ابزاری است برای «بودنِ» من و تنها وسیلهای برای درکِ عمیقترِ این جهانِ بیکران.
من میدانم که این احساسِ زیبایی، قرار نیست تا آخر عمر از من جدا شود؛ زیبایی بخشی از شورِ زندگی است و من همچنان دوست دارم در درخششِ آن باشم. اما در برابر این حجمِ عظیم از جراحیها و استانداردهایِ ساختگی، من به نوعی ایستادگیِ درونی رسیده ام.
نمیدانم تصمیماتی که میگیرم درست است یا نه؛ نمیدانم آیا میتوانم در برابر این موجِ بیپایانِ تغییر، بر جای خود بایستم یا خیر. اما تنها چیزی که در این لحظه میدانم این است که شاید باید زیبایی را جور دیگری دید؛ نه به عنوانِ وسیلهای برای تایید شدن، بلکه به عنوانِ تجربهای برای زیستن. من هنوز در میانهی راه هستم، میانِ آنچه هستم و آنچه از من میخواهند، و این جستجو... هنوز تمام نشده است.
***
#جستجوی_خویشتن #زنانگی #تجربه_زیسته #خودشناسی