فرض کنید ۱۲ جلد کتاب ۶۰ صفحه ای دارید.
سالهاست که در کتابخانه شماست و دوست دارید یک روز برسد که بخوانید... اما هیچ زمان فرصتش فراهم نمی شود.
حالا فرض کنید امروز تصمیم بگیرید افقی طراحی کنید که پایان یکسال این ۱۲ جلد تمام شود.
قلم دست می گیرید و افق را ترسیم می کنید:
من سال دیگر همین زمان این ۱۲ جلد را به اتمام رسانده ام.
حالا به مرحله برنامه ریزی می رسید.
سال ۱۲ ماه است و این یعنی هر ماه باید ۱ کتاب به اتمام برسد که پایان ۱۲ ماه، ۱۲ جلد تمام شود.
هر ماه ۳۰ روز است، هر کتاب ۶۰ صفحه. اگر بخواهم در این ۳۰ روز این ۶۰ صفحه تمام شود باید روزی دو صفحه بخوانم! فقط ۲ صفحه! روزی دو صفحه کتاب خواندن چقدر زمان می برد؟؟ شاید ۵ دقیقه...
برنامه مکتوب می شود. هر روز که این ۲ صفحه خوانده می شود، ثبت می شود.
پایان ماه کتاب اول، و پایان سال کتاب ۱۲ ام به اتمام می رسد.
به همین سادگی، به همین خوشمزگی!🤓
در واقع ضعف غالب ما نداشتن افق و برنامه مکتوب برای رسیدن به آن است.
در گام اول، فقط و فقط یک برنامه ساده و پایبندی به آن، ما را به هدف تعیین شده می رساند.
فرض کنید اگر تا امروز فقط روزی ۲ صفحه کتاب خوانده بودید، تا سن فعلی که دارید، چند کتاب ۶۰ صفحه ای به اتمام رسانده بودید...
داشتن برنامه مکتوب، ولو ساده ترین حالتش، شما را به بخش قابل توجهی از اهدافتان می رساند.
در این سطح، برنامه یعنی تعریف یک تکلیف قابل اجرا برای خود و متعهد بودن به اجرای روزانه آن.
آن هایی که مثلا یک روز ۱۰ صفحه کتاب می خوانند، دو هفته سراغ کتاب نمی روند. عموما ماهها طول می کشد که موفق به اتمام یک کتاب شوند اگر نگوییم عموما کتابهایشان نیمه کاره رها می شود...
با برنامگی یا بی برنامگی، مسئله این است...☺️