سخته ببینی کوری سخته بشنوی کری سخته وقتی داری دستاتو به هم میمالی هنوزم سردی زندگیو حس کنی و بدنت لمس باشه لمس باشه از نغمه بچه دیوانی سرکش که نه به قصد سیاهی باطن نه به قصد صدمت بلکه تنها برای همنشینی با تو اواز سر میدهند و افکارم اینگونه بود که به خواب رفتم.
به خواب غریبه ای را دیدم
غریبه ای را که در شهرعجایب از فرط درد برخاسته بود و ناله ای غریبانه سر میداد:
اهههههااااااای
ای شهر دربند... ای سوخته درغم ....ای مسته از هیچ.... ای فریفففففته.مگر تیرگی اسمانت را نظاره گر نیستی که اینچنان خفته ای و خموش.مگر صدای سقوط مناره هایت سوخته شهرها را یاداور نیست.مگر نبود قمریکانت را شاهد نیستی.مگر...
گویا مسیح بود که در گوش این شهر دمید و من در بین ناظرین سکوت را دیدم که درپس کوچه های شهر پرسه میزد و مینگریست به همه.همه که غرق در قضاوتند و قضاوت خویش.هنوز ان صوت صمیمانه مردم مبهوت از سرما را گرم نکرده بود که ناگهان سنگینیه سایه ای بر شهر احساس شد و ان دلقک بود.آری دلقک که نقش لبخندی اندوه و خساوت درون وی را حصار پیچیده بود.
دیدم دلقک دست بالا اورد و با پایین امدنش ناله اشنایی برخاست.گرمی این صدا بوی همان مسیحا را میداد.چشمانم خظا نمیبینند گوشهایم تیز تیزند.دلقک فریاد کرد:خموش! مفلوکان را چه به نصیحت حکام! کاش میشد نفست را نیز در دیواره ها حبس میکردم.سپس نشست و دهانش را بر گوش غریبه چسباند و زمزمه کرد که همه را ببین.و دوباره با انگشت جمعیت را نشان داد گفت ببین که پنبه در گوش دارند ببین که اینها از سخنان تو جز نغمه دلخراشی هیچ سراغ ندارند.این ها همه همیشه اینگونه در حیرتند دم تو مرده زنده نمیکند و اینها همیشه همانند خل وضعان مشغول خودند پس خبری هم از تلنگر درون نیست که سنگین از سبک اعمال خویش بیرون بکشند.
دلقک شروع به خدیدن کرد انچنان قهقهه میزد که جمعیت گلو بریده انجا نیز بعد از دیدن ان خنده شروع به خندیدن کردند.
بانگ اعتراض براوردم که این چه نمایش است که ادمی را به بند کشیده ای و اینگونه جفا میکنی؟
دلقک لبخندی تلخ زد و سنجش را به صدا در اورد و چرخی به دور قفس زدو در حالی که رو به جمعیت بود نعره ای زد و گفت:شندید چه گفت او میخندید و این جمله را تکرار میکرد.
من وحشت زده از این سر بی اندازه نگاهم را به غریبه دوختمکه سرش را بالا اورده بود. این ممکن نیست او من بودم که در قفس حبس است.خشکم زد