روزاست ولی تاریک تر از هر شبی
روز است ولی اغشته از غم و اندوهی سیاه تر از هر بودن
آری شب بود و من مست از هشیاری ام.همان هشیاری ای که با تمام وجودش چشمانش را میبست تا تلخیه زنده بودن را به اب بسپارد و اه چه سنگین است این تلخی که رودها با تمامیه خروششان بادها با تمامیه نفسشان و کوه ها با تمامیه ایستادگیشان یارایه تحملش نبودن و این هشیاری من بود که با چشمانی باز تر همیشه نظاره گر بود
و من مست سر بر زمینی گذاشتم که بی صبرانه مرا در اغوش میکشید گویا زمین هم فهمیده که دیگر توانم نیست.هان توان دیدنم نیست که کودکانی را مرد ببینم و توان شنیدنه نغمه هایی سراسراز التماس زندگانیم نیست واین منم لمس تر از همیشه و انگار مستی در من اثر کرده.
غوطه ور در این کابوس شبانه فکرم پر میکشد به سمت کودکی و اه کودکی که در حسرت داشتنه چیزها میسوخت چه سوخته بود آن چیز ها و امید های نوجوانی ام را دیدم که زیر چرخ کاینات جان میدادند و داغ تر از همه جوانی ام.
جوانی ام که سرشاراز هیچ شده بود و این هیچ پر بود از تمام دردمندانه ترین اشک ها و چه غم انیگز است فرجام نا فرجام زندگی