به نام خدا.

سلام.
تو هم مثل هر کس دیگه ای خیلی چیزها میخوای و خیلی هدف ها هم داری. شایدم چون به خیلی چیزها نرسیدی، الان ناراحتی یا اینکه پشیمان.
هر هدفی که داری و هر چیزی که میخوای داشته باشی، ۴ تا دلیل هستن که جلوی راهِ تو قرار گرفتن و باعث شدن پیاز از تو ارزشش بیشتر باشه.
از این شاخه به اون شاخه میپری و ثبات نداری. یعنی درواقع نشیمنگاهت رو نمیزنی زمین که فقط روی یه چیز تمرکز کنی.

توی دنیایی داریم زندگی میکنیم که:
این ۲ تا عامل باعث میشن چه اتفاقی بیفته؟
باعث میشه که تو خیلی زود نظرت راجب «هرچیزی که یکم سخت شد» عوض بشه و دلسرد بشی.
مثال:
چرا اینکار رو میکنی حالا؟ چون راه برات بازه و خیلی راحت میتانی نظرت رو عوض کنی. چون همه دنیا جوری شده که تو خیلی راحت بتانی از این شاخه به اون شاخه بپری.
تا زمانی هم که این کار بکنی، پیاز از تو ارزشش بیشتره.
همیشه دنبال راهِ ساده تر و میانبر هستی و از صبر و سختی فرار میکنی.

توی دنیای داریم زندگی میکنیم که:
این ۲ تا عامل باعث میشن که تو گولِ این وعده ها رو بخوری و به جای صبر کردن و پشتکار داشتن، دنبال میانبر باشی. جالب اینجاس که هر چند دفعه هم که گول بخوری، بازم برای «وعده بعدی» دلت میلرزه و فکر میکنی که درسته.
مثال:
تا زمانی که از سختی فرار کنی و دنبال میانبر و راهِ آسان تر باشی، شرایطت تغییر نخواهد کرد و پیاز از تو ارزشش بیشتره.
هنوز به این باور نرسیدی که هیچکس واقعاً به فلانش هم نیست که تو چکار میکنی و خودتی که باید برای خودت یه کاری بکنی.

توی دنیایی زندگی میکنیم که:
چیزی که این وسط مهمه، همون «عمرِ» تو هست که داره هر روز یه روز ازش کم میشه و تو انگار مثل یه زامبی هیپنوتیزم شدی و فکر هم میکنی که تا ابد وقت داری.
هر کاری که توی این دنیا بکنی (یا نکنی)، هیچکس واقعاً براش مهم نیست. شاید یه سری از نزدیکانت که دوستت دارن، برات خوشحال یا ناراحت بشن، ولی هیچکدام نمیان به جای تو ثبات داشته باشن و پشتکار.
این زندگی که الان داری، یه بخش زیادیش به این خاطره که خودت خواستی اینجور باشه. حالا شاید خودت «خواسته» باشی که بهتر از این باشه، ولی آیا «کارهایی» که برای رسیدن به اون خواسته ها لازمه رو هم انجام دادی؟ یا همینجور فقط «خواستی»؟
خواستنِ الکی که به درد نمیخوره، با یه دانه پیاز برو عوضش کن و با نهار یا شام بخورش.
این رو باید بدانی که توی این دنیا فقط خودِ تویی که باید برای خودت تلاش کنی و هیچکسِ دیگه ای، حتی نزدیک ترین آدم های زندگیت هم قرار نیست بشن فرشته نجات تو. شاید حرف های من یا یکی دیگه روی تو تاثیر بزارن، ولی همه اینها تا زمانی که توسطِ خودِ تو به «عمل» تبدیل نشن، هیچ ارزشی ندارن برای زندگیِ تو و درست حدس زدی، پیاز از تو ارزشش بیشتره.
البته «بهتره» که توی یه دنیای ایده آل و خوب، اینجوری نباشه و همه به هم اهمیت بدن، ولی آیا توی دنیای واقعی هم اینجوره؟
در این رابطه هم توی یه مقاله دیگم یه چیزهایی نوشتم، عشق کردی بخوانش.
خدا هیچ جایِ واقعی توی زندگیت نداره و اصلاً فکر هم نمیکنی که ممکنه همین امروز، آخرین روز زندگیت باشه.

توی دنیایی داریم زندگی میکنیم که:
یه مقاله دیگه در این رابطه ها نوشتم، اونم اگه عشق کردی بخوان.
خلاصه اینکه با وجودِ همه این چیزها، دیگه خدایی باقی نمیمانه برای کسی. دیگه پیامبر و امامی باقی نمیمانه که بخوای به حرفاشان گوش بدی. وقتی کنترل دست شهوت باشه، هیچکسِ دیگه ای حرفاش بُرِش نداره.
پس این تو و این هم دلایلی که باعث میشن تو هیچوقت موفق نشی:
خواستم تو عنوان مقاله بنویسم «هیچوقت هیچ گُهی نمیشی»، گفتم فردا پس فردا ویرگول به ما میگه بابا این چه وضعشه، عنوانِ پست هات همش شده گُه و ریدن و از این دست چیزها. حالا من که هرچی دنیا و کشورهای مختلف رو میبینم ، بیشتر این گند و گُه هاش میاد جلوی چشمم. خودم رو که نمیتانم گول بزنم.
خلاصه اینکه هنوز هیچکس تعریفی از «موفق شدن» ارائه نداده که همه قبول داشته باشن. من برای خودم موفقیت رو اینجور تعریف کردم که آدم به اهدافش برسه ولی خدا و آرامش هم از زندگیش خارج نشه.
شاید برای شما یه تعریف دیگه داشته باشه، ولی این تقریباً روشنه که تا زمانی که آدم ثبات نداشته باشه و پشتکار نداشته باشه و به این باور نرسه که خودش باید یه کاری برای خودش بکنه، هیچوقت به جاهای خوب نمیرسه، چون این قانونِ این دنیاس که «چیزهای خوب هم طول میکشه رسیدن بهشان و هم سخت هستن».
پس دلیل چهارم، یعنی خدا و یاد مرگ چه میشه؟ ما کسایی رو هم داریم که اصلاً به خدا اعتقادی ندارن و به اهدفشان هم رسیدن. کاملاً حرف درستیه. ولی از دید من خدا مَرامِش اینجور نیست که اگه تو بهش اعتقاد نداشه باشی اون هم تو رو ول کنه و باهات مقابله به مثل کنه. اون هیچوقت تو رو ول نمیکنه و تا آخرین لحظه هم منتظره که انسان ها به سمتش برن.
این حدیثِ قدسی رو ببین:
اگر آنان (انسان هایی) که از من روی گردانیده اند، می دانستند که چه قدر منتظر آنان هستم، از شوق می مُردند.
میزان الحکمه، ج ۴، ح ۲۷۹۷
تو با همون ۳ موردِ اول و بدونِ یاد خدا و مرگ هم به اهدافت میتانی برسی. ولی با داشتنِ موردِ چهارم، اون آرامشِ واقعی رو هم در کنارِ رسیدن به اهداف، خواهی داشت. آرامشی که هیچ اندازه پول هم بهت نمیده.
در آخر هم یه جمله زیبا از حضرت علی (ع) راجب مرگ:
براستی که مرگ بر جلوی سَرِ شما بسته شده، و دنیا از پشت سَرِ شما درنوردیده می شود ( یعنی دنیا رو به زوال، و شما روبروی مرگید).
منبع: کتاب گفتار امیرالمؤمنین، صفحه ۱۱۴۸
نتیجه گیریِ (غیر) اخلاقی این مقاله هم میشه اینکه:
۱) نشیمنگاه رو بزن زمین و کم اینور اونور بکن. میخ که زیرِت نیست.
۲) گشادیسم رو بزار کنار و صبر و تحملت رو تقویت کن. زمان میبره ولی شدنیه.
۳) این رو بدان که کسی به فلانش هم نیست تو چه بلایی سرت میاد و چکار میکنی، مردم به اندازه کافی درگیرِ زندگی های خودشان هستن و تو هم باید این رو بدانی که فقط خودتی که باید برای خودت و زندگیت یه کاری بکنی.
۴) اصل قضیه رو هم یادت نره، فردا پس فردا زِرتی میمیری و از پشیمانی همه جات میسوزه و هیچ کاری هم دیگه از دستت برنمیاد. کال آف دیوتی نیست که game over بشی و دوباره از اول شروع کنی. یه بار بمیری دیگه ترتیبت داده شده و الفاتحه.
از این پیازبازی دربیا و یه کارِ درست حسابی برای زندگیت (و البته آخرتت) انجام بده.
۲ نکته پایانی:

مخلصات، یا علی.
مثل همیشه هم برای ارتباط با من میتانید از ID تلگرام solyinho@ یا آدرس ایمیل [email protected] استفاده کنید.