
نوشتن برای نویسنده، یک ضرورت است. نوشتنِ مدام از اتفاقاتی که بر او میگذرد -چه در ذهن چه در واقعیت- از رویاهایی که می بیند، از حوادثی که بر سر راهش سبز میشود و خلاصه هر آنچه که ظرفیتِ جاگرفتن در واژهها را دارد. توصیههای نویسندههای بزرگ، مجموعی از پیشنهاداتی را در اختیار نویسندههای نوپا میگذارد که این مداومت را در مسیری رو به جلو هدایت میکند؛ از به همراه داشتن دائمی یک دفترچهی یادداشت گرفته تا بینا بودن مداوم چشمهای نویسنده، همه برای این بوجود میآیند، که نویسندهی نوپا آنی خود را از نوشتن جدا نکند و نداند.
از سوی دیگر، خواندنِ مدام هم مثل نوشتنِ مدام، نویسنده را به ذهنورزی وا میدارد و قوّهی تجسم و تحلیل او را در مقابل نمونه های مختلف قرار داده تا چه از در مقایسه و چه از دیدگاه آموختن، دنیای نویسنده را همیشه در فضایی نگه دارد، که زیست نگارشی نویسنده، پیرامون آن شکل گیرد.
این دو روش زندگی برای نویسنده، از واجبات است و از بدیهیات. آنچنان طبیعی است که گویا نفس کشیدن نویسنده از دمِ نوشتن و بازدمِ خواندن تشکیل شده است. حالا پرسش اصلی اینجاست که آیا میشود برای نفس کشیدن محدودهی کمی در نظر گرفت؟ مثلن میتوان گفت انسانی در روز باید از فلان مقدار تا بهمان مقدار نفس بکشد، تا توان حیات داشته باشد؟ قطعن پاسخ منفی است. چه آن که نعمت تنفس در انسان کاملن غیرارادی و معطوف به حیات است؛ و از سوی دیگر حیات، مشروط به تنفس. پس اگر این همانگاری دم و بازدم انسانی که نویسنده نیست با انسانی که نویسنده است را در نظرگاه مقابل قرار دهیم، درخواهیم یافت که نویسنده هم نمیتواند مقدار مشخصی برای نوشتن یا خواندنش تعیین کند. اینجا درست همان نقطهای است که در صورت عدم آگاهی می تواند بزنگاه خطری باشد که انسان امروز را بواسطهی تعجیل ناخواستهای که تکنولوژی بر او تحمیل کرده، تهدید میکند: کمالگرا شدن
کمالگراها مدام درگیر کمیّت و کیفیّت کارهاشان هستند. هر چه را میسازند، شایستهی هدفی که قبل از شروع داشتهاند نمیدانند و همیشه در حال فکر کردن به این هستند، که چه بسا می توانستهاند کار را بهتر به نتیجه برسانند و این آرام آرام درجهی رضایتمندی را آنچنان در وجودشان پایین میآورد، که دیگر نه از انجام کارها لذت میبرند و نه از نتیجه آن راضی میشوند و این بدترین بلایی است که می شود بر سر یک انسان آورد.
این کمال گرایی جملهی اولین یادداشت را نقض میکند؛ از این جهت که نویسنده را در دام کمیّت میاندازد و ملاک عمل را از کیفیت هدف، دور میکند.
هیچ کس به اندازه خود نویسنده، با او صادق نیست.
اینکه چه زمان خواندن و نوشتن برای یک نویسنده کفایت میکند، پرسشی بیپاسخ است. چرا که مسیر نوشتن برای یک نویسنده، نه نقطهی شروعی دارد و نه نقطهی پایانی.