
پیرمرد با لحن متواضعانهای گفت: «تشخیص شما چیست آقای دکتر؟» دکتر که پشتش به او بود، به برگه آزمایش نگاهی انداخت، لبش را کج کرد و الکی سرفه کرد، حتی دوبار دور خودش چرخید.
پیرمرد گلویش را صاف کرد: «آقای دکتر؟ لطفا رو راست باشید، شما را به خدا سوگند»
دکتر گفت: «چرا این طوری حرف میزنی؟ مگه تو قرون وسطا هستیم؟»
پیرمرد آرام گفت: «اختلال گفتاری نادری دارم که موجب شده به زبان نثر سخن گویم»
دکتر آهی کشید: «از دست شما جماعت خل و چل! خب خبر بد، تو خونِت عفونت هست، با چند بسته سِفالکسین ردیف میشه، خبر خوب عفونت تو گوش ته»
مرد مستاصل گونه دستهایش را بالا برد: «حال باید چه کنم؟ تو را به خدا کاری کنید دکتر، من مرد شرافتمند و پر مسئولیتی هستم، من به گوشهایم نیاز دارم»
دکتر او را آرام کرد: «میفهمم، عفونت زیادیه و نیاز به یه جراحی دقیق و نفس گیر داره، باید حتما یه گوش تو آب نمک داشته باشیم که اگه خونریزی زیاد شد زود بهت پیوند بزنیم، البته هزینه عملت حسابی بالا میره، نمیدونم شرافت و مسئولیتت چقدر برات عزیزه و ارزش مادی و معنوی داره، خصوصا مادی»
پیرمرد چرخید و گفت: «هرچقدر بخواهید پرداخت مینمایم»
دکتر ابرویی بالا انداخت و پرسید: «شغل شما چیه؟»
پیرمرد با تکبر گفت: «یک منتقد برجسته هستم، اگر گوشهایم را از دست بدهم چگونه به موسیقی مزخرف گوش کنم و در نقدهایم خالق آن را بیحیثیت کنم؟»
به همین دلیل دکتر با اشتیاق گوشهای مرد را برید و او را از یک منتقد برجسته به یک منتقد درجه یک ارتقا داد.