
در یک کنفرانس با عنوان رهایی از افسردگی شرکت کردم ، البته من مسئول سالن بودم . خانم کارشناس با ظرافت تمام شروع به صحبت کرد . برای جماعتی که خود را افسرده میدانستند – چه افتضاحی !چطور یک نفر خود را افسرده میداند و بعد با پای خود به جلسهای برود به امید آنکه در پایان آن جلسه از افسردگی خلاص شود ، این مردم حتی حیثیت افسردگی را هم لگد مال میکنند – شیرین و جذاب بود ، بخصوص وقتی برخی کلمات را با لبانی جمع شده ادا میکرد جمعیت نه چندان زیاد داخل سالن به وجد می آمدند و برای او دست میزدند . سخنران عزیز فکر میکرد این هیجان در پی سخنان اوست که بالا میگیرد و الان است که افسردگی مانند آخرین مردی که قلب او را شکسته بود ، چمدانش را بردارد و از در خارج شود ، در چشمان درشت و سیاهش میشد مردک بیچاره را دید که چطور قوز کرده و جلوی در ایستاده است به امید آنکه با نشانهای برگردد ولی بجز یک فحش آبدار چیزی نصیبش نشده بود .
اما حقیقت این بود که این جماعت بیشتر از هر چیزی دنبال این بودند که بلافاصله بعد از اینکه نور به داخل غارشان تابید از جا بلند شوند و اولین جنس مخالفی را که می بینند به داخل غار هدایت کنند و البته این یکی را می شود بدون هیچ کلمهای براحتی و بدون دردسر توضیح داد.
پ.ن : به نظر راه حل خانم کارشناس بی تاثیر هم نبود ، چون بعد از جلسه یکی دو تا ماشین توی پارکینگ اضافه آمده بود ، از قرار حداقل چهار نفر از شرکت کنندگان از افسردگی نجات پیدا کرده بودند .
پ.ن2: هر وقت خیلی پکر بودی شروع کن به سوت زدن ، حالا ...
این نوشته با مطالب زیر مرتبط است :
فرزندان لاکپشت سیاه افسردگی : این داستان شجاعت
اینجا به شما جادوگری یاد میدهند!