
میهن پرستی ! از کلمه ی پرستش بگذریم که مبادا مجبور شویم از داخل یک قفس آن هم بدون زبان برای دیگران ادا در بیاوریم ، ولی میهن ؟ واقعا؟ در مطلبی خواندم مردی در یک غار در انگلستان بعد از چهل هزار سال پیدا شده است و بعد از آزمایشهای ژنتیک معلوم میشود مردی که در شهری در همان نزدیکی معلم بوده از فرزندان او محسوب می شود .
می بینی ؟ چهل هزار سال قبل ! چهل هزااااار سال قبل مردی در غار مرده است.
– لابد در تنهایی زیرا احتمالا آن زمان کلمهای برای وفاداری زاده نشده بود. –
انگلیسی نبود ، فرانسوی یا ایرانی و حتی مکزیکی یا هر اسم مزخرف دیگری که یکی از آدمهای اسم گزار روی یکی از قسمت های مختلف زمین گذاشته است . او یک مرد بود ، بدون هیچ پیشوند یا پسوندی ، یکروز از خواب بلند شده ، بیرون رفته و بدون اینکه نگران دیر رسیدن بجایی خاص را داشته باشد اطراف غار قدم زده و خدای من ! اولین زنی (ماده ای) را که دیده به داخل غار دعوت کرده – بدون اینکه مجبور باشد آهن قراضه ای را به عنوان مدارک تواناییهایش هدایت کند و تنها با تکیه بر استعدادهای ذاتی و ژنتیکی خود ! – در یک بعداز ظهر رویایی ، زیر درخت سیب با استفاده نیروی جاذبه و بدون آنکه قانون نیوتن حتی صدها مایل آنطرفتر وجود داشته باشد ، درخت را تکانده است و یک دل سیر سیب خورده و بعد بدون اینکه نگران پرداخت قبض یا مالیاتی باشد به غار خود برگشته ، می دانی به او حسادت میکنم که مجبور نبوده در راه برای کسی چیزی را توضیح بدهد ، او حتی بدون اینکه برای مراسم کفن و دفن خودش پولی بپردازد چهل هزار سال بعد هم جزوی از بشریت است .
حال تو به چنین موجودی حالی کن باید برای محافظت از غار خود بمیرد ، چطوری می خواهی با ادا و اصول به او حالی کنی باید برای به دست آوردن زندگی بهتر بمیرد ؟ نه... اینطور نیست ، او کمی مبارزه میکند و وقتی میبیند آن گوریل پشمالو از او قوی تر است احتمالا بدون هیچ فکری و بدون بلغور کردن یک مشت اراجیف به سمت غار دیگری پناه میبرد ، غاری که چهل هزار سال بعد شاید جزوی از ایرلند جنوبی باشد .
بیخود دست و پا نزن ، آنچه تو سعی می کنی با حرکات دست و صورت درباره ی لزوم میهن پرستی به او بفهمانی فقط تو را شبیه طوطی می کند در قفس
بگذریم ! این کلمات پشت سرهم مانند دانه های تسبیح در یک توالی دائمی گیر افتاده اند . سعی کن آن را بنابه سلیقه ی خود پشت سر هم ردیف کنی : امکانات ، حیله ، مرزها، تاریخ، مرگ، افتخار، شاه ، شجاعت و... .[1]
چه میشد اگر طی چند ده هزار سال یکی از اجداد تو ، چند کیلومتر آنطرفتر از غار خود بیرون می آمد؟ یا یکی از هزاران شاه و سلطان تاریخی به جای شرق به غرب حمله می کرد ( یا بلعکس) آنوقت جایی که تو آنرا میهن مینامی و کسانی دیگر که مثل تو فکر میکنند خود را موظف به تصمیم گیری به جای چند میلیون آدم که در آن محدوده زندگی میکنند، میدانند، لکه ای رنگی میشد روی نقشه ...
وفاداری ، عشق ، حسرت ، نظر ، خواسته ، غربت ، دلتنگی ... از اینها گذشتم ، گذاشتم بماند برای شما.
پایان.
1-واقعا سعی کن بنابه سلیقه ی خودت اینکار را بکنی
2- اگر امیرکبیر ده سال دیرتر کشته می شد الان کدام انسانها روی این کره خاکی افتخار هم میهن بودن با ما را داشتند؟یا اگر ده سال زودتر و بر اثر آبله میمرد چه؟
3- این یادداشت را بعد از دیدن سفرنامه ی سید امیر موسوی به افغانستان و دیدن وضع آنان نوشتم ، ربطش را خودم هم خیلی نمیدانم! ولی کاش مرزها نمی بود ، کاش ما همان غار نشنیانی بودیم که بودیم ، کاش محل تولد دلیلی برای سطح دغدغه هایمان نمیبود ، کاش هیچ مردی نمی گفت در تمام زندگی جز رنج ندیدم و الان فقط از خدا مرگی راحت می خواهم ، کاشششششششششش...
لعنت به تمام واژه هایی که این موجود دو پا را تبدیل به انسان کرد .از پراکندگی مطلب عذر خواهم ، خود سانسوری کردم .
فهرست مطالب مرتبط با این نوشته:
فرزندان لاکپشت سیاه افسردگی : این داستان شجاعت
اینجا به شما جادوگری یاد میدهند!
نامی برای هیچ ! سنگری برای پادشاهان
کتاب واژگان من - یک لغتنامه اختصاصی(1)