
داریم وارد پنجمین سال مهاجرت میشیم و انزوا. الان، که غذا رو سفارش دادم و وسطترین میز دونفرهی وسط این رستوران را انتخاب کردم، یادم آمد چرا امشب تصمیم گرفتم بیرون غذا بخورم. دوست نداشتم تنها باشم. اول رفتم این بار بغلدستی، گفتم یک همبرگر گیاهی بده با سیبزمینی و نوشابه.
راستش را بخواهید، فقط در فیلمهای سینمایی است که وقتی کاراکتری تنها میرود بار، صاببار، یک نوشیدنی سر میدهد روی میز که این رو مهمون باش. و چند دقیقه بعدش، دلبر خوشقد وبالایی وارد قاب میشود که شما زیباتر از این هستید که تنها شام بخورید. بعد هم صاببار، رد شود یک چشمک بزند.
نچ. خودم را بین دو گروه آدم که لبهی بار نشسته بودند جا دادم. صاببار، خسته و کلاف، منو را جلویم کذاشت. گفتم ببین، من دقیقن میدونم چی میخوام. بعد لبخندم گفت یه ساعت طول میکشه غذا. من، رفته بودم دقایقی تنهایی جویدنم را با ملت پر کنم، نه تماشای عدمتنهایی ملت.
زدم بیرون و کلاف از سرمای ریز اخر شب فلوریدا که صبحش داغ است و شبش چل!
پیچیدم در سوشیکدهی همین بغل. غذا را سفارش دادم و شروع کردم به نوشتن. راستش را بخواهی شهریار، وقتی خیلی میترسم میام ویرگول. حداقل، متمرکز میشوم و احساس میکنم با دنیای بیرون حرف میزنم.
بعد از خوردن غذا، بلافاصله شنگول شدم و خوشگلیای زندگی برگشت. شاید نخوردن دستپخت خودم، انتظار نداشتن از این که چه طعمی بر زبانم مینشیند، تکانم داد که زندهام.
با اضطراب کشتی میگیرم. هر دقیقه، سال دیگرم را تصور میکنم و بعضی از سناریوها، تکانم میدهد. خلاق که باشی، به گاه خوشبختی خودت را در اسکار میبینی، به گاه نافرجامی، گوشهی خیابان.
دم، بازدم.
کمی خشم دارم و احساس ناتوانی میکنم از کنترل امور. امیدوارم کتابهای جدید، عوضم کنند. از فردا شب برمیگردم شهر قبلی، چند شبی. دنبال نان حلال.
